บทที่ 13 ลูกเป็ดขี้เหร่หรือนางฟ้า
13 ลูกเป็ดขี้เหร่หรือนางฟ้า
เรณุกาลืมตาขึ้นมาในเช้าวันใหม่เพราะแสงแดดที่สาดส่องผ่านม่านเข้ามาปลุกให้เธอตื่นจากความฝัน ความเจ็บประดังประเดเข้ามาจนเผลอยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เมื่อคืนโดนหยางเฟยเล่นงานซะจนแทบสลบคาอก ลุกขึ้นนั่ง เมื่อกวาดตามองรอบๆสายตาของเธอกลับไปปะทะเข้ากับร่องรอยบางอย่างบนแผ่นอกของหยางเฟย
เธอเผลอลูบไล้รอยแผลเป็นนั้นอย่างลืมตัว
"ทำอะไร!!"
"รอยแผลของคุณ.."
"อย่ามายุ่ง!!" หยางเฟยปัดมือของเรณุกาทิ้งราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ เรณุกาลอบถอนหายใจ ก่อนเคลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเมื่อรู้ตัวว่าตนกำลังอยู่ในสภาพเปลือยทั้งตัว "รอยแผลนี่ ฉันได้รับตอนเกิดอุบัติเหตุ"
"..."
"คงสะใจสินะที่ฉันไม่ตาย"
"เรนไม่เคยคิดอย่างนั้น" ใบหน้าของเรณุกาเต็มไปด้วยความกังวล เธอค่อยๆเอื้อมมือไปแตะรอยแผลบนแผ่นหน้าอกแน่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หยางเฟยไม่ได้ปัดออก เขามองเธอนิ่งๆ "คุณทายาหรือเปล่าคะ"
"ทำไมต้องทา"
"ถ้าคุณไม่ทา มันก็จะเป็นรอยแผลเป็นแบบนี้ไง"
"มันคือรอยแผลที่ไม่มีวันหาย เพราะฉันต้องรู้ให้ได้ว่าวันนั้น ใครจ้างคนมาปาดหน้ารถของฉัน!"
"ตายจริง! จริงหรอคะ!"
"..." หยางเฟยตวัดตาคมมองหน้าเรณุกา เขากระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทีตกใจของเธอ "ความสำเร็จมันเป็นดาบสองคม เราขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงที่สุด ก็ย่อมมีคนอยากโค้นเราลงมา"
ในขณะที่พูด หยางเฟยพยายามละสายตาจากใบหน้าของเรณุกา น่าแปลกที่เมื่อก่อนเขาเคยมองว่าเธอจืดชืดต่างจากลลินา แต่เมื่อได้เพ่งมองใบหน้าของเธอชัดๆแล้วจึงรู้ว่า ความจริงแล้วเรณุกาเป็นคนน่ารัก ใบหน้าของเธอบริสุทธิ์ผุดผ่องแม้ยามตื่นนอน จนปฏิเสธไม่ได้ว่าหน้าสดของเธอนั้นดูดีกว่าลลินาด้วยซ้ำ เพราะลลินาชอบแต่งหน้าจัด
"ต่อไปคุณเฟยต้องขับรถระมัดระวังนะคะ"
"เธอพูดเหมือนกับรู้ว่า..วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับฉัน"
"วันนั้นเรน.."
ก็อก! ก็อก!
"คุณเฟยครับ!"
"ว่าไงซาน"
"ผมเตรียมเครื่องไว้รอแล้วนะครับ"
"อืม ดีมาก"
หยางเฟยผุดลุกขึ้นนั่ง เขารีบควานหาเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ โดยไม่ได้สนใจร่างเล็กซึ่งนั่งร่วมเตียงอยู่ เรณุกาไล่สายตาสำรวจเรือนร่างกำยำของหยางเฟย มันเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจนอดเป็นห่วงไม่ได้
เธอกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสแผ่นหลังนั้น แต่ทว่าเขากลับลุกขึ้นยืน ทำให้เธอชักมือกลับแทบไม่ทัน
"ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ"
"คะ?"
"เดี๋ยวฉันจะให้คนมาแต่งหน้าทำผมให้เธอ"
"เดี๋ยวค่ะ เรนงงไปหมดแล้ว"
"..." หยางเฟนลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความหงุดหงิด "เธอต้องไปดูงานกับฉัน เพราะฉันนัดลูกค้าคนสำคัญไว้"
"แต่เรนยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะคะ"
"ไม่ต้องเตรียมตัวหรอก แค่ไปนั่งคุยกับลูกค้าเป็นเพื่อนฉันก็พอ"
30 นาทีผ่านไป...
"โอ้โห..ไม่น่าเชื่อว่าคุณเรนจะสวยสดงดงามอะไรขนาดนี้ นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นภรรยาคุณหยางเฟย คงคิดว่าเป็นดาราซะอีก"
"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ" เรณุกาก้มศีรษะให้ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน จนช่างทำผมและช่างแต่งหน้าต่างก็ปลาบปลื้มให้กับความไม่ถือตัวของภรรยานักธุรกิจแถวหน้าของประเทศ
"ไม่สวยตรงไหนเอาปากกามาวง" ช่างแต่งหน้าหมุนเก้าอี้สตู ไปมาเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย
เรณุกาลอบเห็นหญิงสาวรายหนึ่งในกระจก ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเองเบาๆ นี่มัน...ใช่เธอจริงๆหรอ เรณุกาแอบรู้สึกประหม่าเพราะไม่เคยแต่งหน้าจัดขนาดนี้มาก่อน
ภาพที่สะท้อนในกระจกเงา มันแทบไม่ใช่เรณุกายัยลูกเป็ดขี้เหร่เลยนะ
"สวยมากๆเลยค่ะคุณเรน ปกติคุณเรนเป็นคนผิวดีอยู่แล้ว ตอนไม่แต่งหน้าก็ดูน่ารักน่าทะนุถนอม แต่พอประทินเครื่องสำอางเข้าไป ก็สวยเหมือนนางฟ้าไม่มีผิดเลยค่ะ"
"ใช่ค่ะ คุณหยางเฟยนี่ตาถึงจริงๆเลยนะคะ เหมาะสมกันที่สู๊ดดด~"
เรณุกาหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครชมว่าเธอสวยเลย อาจเป็นเพราะเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆ ไม่ชอบแต่งหน้า บางวันก็แค่ทาครีม ทาแป้ง ทาลิปมัน แต่งตัวสบายๆ เธอไม่ได้สันทัดเรื่องการแต่งหน้าแต่งตัวเหมือนกับพี่สาว
"หุ่นก็ดีด้วย อกเป็นอก เอวเป็นเอว โดยรวมดิฉันคิดว่าเพอร์เฟ็คค่ะ"
"เห็นด้วยค่ะ นี่แหละ..ออร่าภรรยานักธุรกิจแถวหน้าของฮ่องกง"
เรณุกายิ้มแห้งๆให้กับพี่ช่างแต่งหน้าทำผม ก่อนหันมามองกระจกอีกครั้ง เธออยู่ในชุดเดรสสีครีมสั้นเหนือเข่า เน้นทรวดทรงองค์เอว เป็นแบรนด์หรูราคาแพงที่หยางเฟยเป็นคนซื้อให้ พี่ช่างแต่งหน้าบอกว่า พออยู่บนหุ่นนางแบบแล้วดูไม่โป๊เหมือนกับอยู่บนตัวของเธอ อาจเป็นเพราะหน้าอกหน้าใจที่มีมากเกินตัว จึงทำให้เรณุกาใส่ชุดไหนก็ดูโป๊ไปหมด ด้วยเหตุนี้เธอจึงเลือกสวมเสื้อยืดตัวโคร่งเพราะอยากบดบังเสรีระและเรือนร่าง
"สวยขนาดนี้ พี่แอบเป็นห่วงความรู้สึกของคุณหยางเฟยแล้วล่ะค่ะ ถ้าเกิดมีผู้ชายมองทั้งงาน"
"ต่อมห่วงกำเริบแน่ๆค่ะคุณเรน ป่ะไปกันเถอะ ตอนนี้คุณหยางเฟยรออยู่ข้างล่างแล้ว"
เรณุกาพยายามเดินทรงตัวบนรองเท้าส้นสูง โชคดีที่ตอนเด็กๆ เธอแอบเอารองเท้าส้นสูงของแม่มาใส่ ทำให้เดินบนส้นสูงได้ไม่ยาก
เธอเหลือบเห็นแผ่นหลังของใครบางคนยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับรถลีมูซีนคันหรู เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างร่างสูงด้วยแข้งขาที่สั่นเท เพราะไม่ชินกับการแต่งตัวแบบนี้ ทันทีที่หยางเฟนหันมาสบตา เขาก็นิ่งไปชั่วขณะ
หยางเฟยแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าผู้หญิงตรงหน้าคือเรณุกา!
เธอสวยสดงดงามกว่าใครๆที่เคยเห็นหรือเคยพบเจอในชีวิต จากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นนางฟ้าได้ในภายในพริบตา สวยชนิดที่ใครเห็นเป็นต้องมอง บวกกับรูปร่างอรชรอวบอัดที่แสนเซ็กซี่ ส่งให้ชุดที่เธอใส่ดูแพงและดูเซ็กซี่ขึ้นมาอีกเท่าตัว
ความจริงแล้วเรณุกาสวยกว่าลลินาซะอีก!
"เป็นยังไงคะคุณหยางเฟย..สวยตะลึงไปเลยใช่ไหมคะ"
หยางเฟยดึงสติกลับ พลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อรู้ตัวว่าเผลอจ้องเรณุกานานเกินไป
"ก็งั้นๆ..ไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วไป"
พูดจบเขาก็ก้าวขึ้นรถลีมูซีนทันที ทิ้งให้เรณุกายืนทำหน้าเหว่อกับช่างแต่งหน้า เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนนิ่ง ช่างแต่งหน้าก็รีบแก้เกมให้หยางเฟย
"แหม..คุณหยางเฟยนี่ยังปากแข็งเหมือนเดิมเลยนะ อย่าไปถือสาเลยนะคะคุณเรน งั้นๆสำหรับคุณหยางเฟยก็คือสวยค่ะ แฮ่ๆ~"
