บทที่ 14 นกต่อ
14 นกต่อ
วันนี้หยางเฟยรู้สึกหงุดหงิดกว่าทุกครั้งเมื่อผู้คนในงานต่างก็มองเรณุกาตาเป็นมันโดยเฉพาะผู้ชาย เขาไม่ได้รู้สึกหึงหวง ก็แค่ไม่พอใจเพราะอย่างน้อยตอนนี้เธอก็อยู่ในฐานะภรรยาของเขา แม้จะไม่พอใจแต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้ เพราะอีกเดี๋ยวลูกค้าที่นัดก็มาแล้ว
"รู้ทั้งรู้ว่าชุดมันโป๊ ทำไมไม่ขอเปลี่ยน"
"แต่ชุดนี้คุณเป็นคนซื้อมานะคะ"
"ก็ไม่คิดว่าพอมันอยู่บนตัวเธอแล้วจะโป๊ขนาดนี้ไง!" หยางเฟยพ่นลมหายใจขึ้นจมูกด้วยความหงุดหงิด คนอะไร รู้ทั้งรู้ว่าหน้าอกใหญ่ทำไมไม่รู้จักเซฟตัวเอง นี่โผล่ออกมาเกือบครึ่งเต้า ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ยืนยิ้มให้กับแสงแฟลชอยู่ เขาคงถอดเสื้อสูทคลุมไปนานแล้ว!
แต่คิดไปคิดมาก็ไม่น่าพาเธอมาด้วยเลย ถ้าเกิดลูกค้าที่เขานัดไว้เกิดชอบพอเรณุกาขึ้นมาจะทำยังไง!
"สวัสดีคุณหลี่"
"อ้าว สวัสดีครับมิสเตอร์โรเบิร์ต"
"ผมยืนเรียกคุณตั้งนาน คุณ..โกรธอะไรใครมาหรือเปล่าครับ ทำไมหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้"
"อ้อ! เมื่อคืนผมนอนดึกก็เลยมึนหัวนิดหน่อย"
"แล้วนี่.." โรเบิร์ตปลายตามองหญิงสาวซึ่งยืนทำหน้าสวยอยู่ข้างๆหยางเฟย ทันทีที่หญิงสาวรายนี้ส่งยิ้มให้ โรเบิร์ตถึงกับตาลุกวาว ตกตะลึงในความสวยของเธอ ทำเอาสมรรถภาพทางเพศของชายวัยห้าสิบปีพุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่
"นี่คือเรณุกา คนที่ผมเคยแนะนำคุณ"
"สวัสดีครับคุณเรณุกา" โรเบิร์ตยื่นมือไปทำความรู้จักกับเรณุกา หญิงสาวส่งยิ้มให้อย่างรู้งานพลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือของโรเบิร์ต ทันทีที่มือสัมผัสกัน เรณุกาก็รับรู้ได้ถึงอาการแปลกๆของโรเบิร์ต เขามองเธอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจ แต่เรณุกาก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะลูกค้าคนนี้ คงจะรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นภรรยาของหยางเฟย
"สวัสดีค่ะคุณโรเบิร์ต ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"ไม่คิดว่า..เลขาของคุณจะสวยขนาดนี้"
กึก~
แก้มของเรณุกากระตุก!
เธอหันไปมองหยางเฟยอย่างไม่เชื่อสายตา เขาบอกคุณโรเบิร์ตว่าเธอเป็นเลขาหรอกหรอ งั้นก็แสดงว่าที่เขากล้าพาเธอออกงาน เพราะไม่ได้มาในฐานะภรรยา แต่มาในฐานะเลขาส่วนตัว!
"เอ่อ..ผมขอคุยกับเลขาส่วนตัวแป๊บนึงนะครับ" เมื่อเห็นเรณุกายืนนิ่งหยางเฟยก็รีบดึงหญิงสาวไปในที่ลับตาคนทันที
หญิงสาวก้มหน้างุดด้วยความเสียใจ คิดว่าวันนี้มาในฐานะภรรยาของหยางเฟยซะอีก
"เธอต้องพาลูกค้าของฉันไปดูห้องเข้าใจไหม" หยางเฟยรู้สึกใจไม่ดีเมื่อหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้า "ทำยังไงก็ได้ให้คุณโรเบิร์ตตัดสินใจซื้อโรงแรมนี้!"
"ค่ะ"
"..." หยางเฟยเม้มปากเข้าหากัน ก่อนเชยคางของเรณุกาขึ้น ทันทีที่สบตากัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความน้อยอกน้อยใจในดวงตากลมโตคู่นั้น "อย่าทำให้ฉันเสียลูกค้าเข้าใจไหม คุณโรเบิร์ตอยากได้อะไรก็ต้องทำ!"
"รับทราบค่ะ"
"ถ้าเธอทำให้ฉันเสียลูกค้าแล้วก็...เจอดีแน่!!"
ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังเดินออกจากมุมตึก ทันใดนั้นหยางเฟยก็เดินไปชนเข้ากับใครบางคนซึ่งเดินสวนออกมาพอดี ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากหยักก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเธอคนนั้นคือม่านตี่!
"ม่าน!!"
"คุณเฟย!" ม่านตี่โผเข้ากอดหยางเฟยด้วยความสนิทสนม ท่ามกลางสายตาของเรณุกา เธอหยุดยืน มองสามีของตัวเอง กอดผู้หญิงอื่นด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ
"จะมาทำไมไม่โทรบอกผม ผมจะได้ขับรถไปรับ"
"กระทันหันน่ะ พอดีบริษัทที่ม่านพึ่งเข้าร่วมสัมปทานนัดมา..แล้วนี่"
"เอ่อ..เลขาส่วนตัวของผมครับ"
"เลขาสวยขนาดนี้ ม่านขอหึงได้ไหม" ม่านตี่แกล้งพูดเล่น โดยหารู้ไม่ว่า หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆคือภรรยาของหยางเฟย
"ผมว่า..เราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่าไหม ตรงนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่" หยางเฟยผายมือให้ม่านตี่ ก่อนหันมาสั่งเรณุกา "พาคุณโรเบิร์ตไปดูห้องซะ แล้วฉันจะโทรหา อย่าทำให้ฉันเสียงานเข้าใจไหม!"
เรณุกามองตามสองหนุ่มสาวที่เดินคล้องแขนกันออกไปจากงานด้วยความสนิทสนม รอยยิ้ม บวกกับน้ำเสียงนุ่มละมุนอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้เรณุกาพอเดาได้ว่า ผู้หญิงคนนี้คงมีความสำคัญต่อหยางเฟยอยู่ไม่น้อย
"เราไปดูห้องกันเถอะครับคุณเรณุกา"
"ค่ะ" แม้หัวใจจะย่อยยับแตกสลาย แต่เธอก็ต้องทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด กลัวว่าเขาจะเสียการเสียงานเพราะเธอ "คุณโรเบิร์ตอยากดูชั้นไหนคะ"
"ชั้นที่สูงที่สุดของตึกครับ"
โรเบิร์ตยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนที่เรณุกาจะพาไปยังชั้นบนของตึก แอบรู้สึกประหม่ากับสายตาของโรเบิร์ต เขามองเธออย่างมีเลศนัย กวาดตามองทั่วเรือนร่างโดยเฉพาะช่วงหน้าอก แม้พยายามยกสาบเสื้อขึ้นมาปิด แต่มันก็แทบปิดอะไรไม่ได้เลย
จนกระทั่งมาถึงชั้นบนของตึก เรณุกาชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาไม่มีใครเลย...
โรงแรมแห่งนี้เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน ชั้นบนของตึกยังไม่ได้รับการตกแต่งเลยด้วยซ้ำ โชคดีที่ยังพอมีไฟสลัวๆอยู่บ้าง
"คะ..คุณโรเบิร์ตอยากดูเป็นห้องไหนคะ"
"ห้องสุดท้ายครับ" โรเบิร์ตส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เรณุกาส่งยิ้มแห้งกลับ แล้วพาลูกค้าของหยางเฟยเดินไปยังห้องสุดท้ายของตึก
"นี่คือห้องที่ใหญ่ที่สุดของตึกค่ะ..มองเห็นวิวรอบๆตัวเมือง หน้าต่างสร้างตามแนวของทิศทางลมค่ะ เพียงเปิดหน้าต่างคุณก็จะได้สัมผัสลมธรรมชาติโดยไม่ต้องเปิดแอร์" เรณุกาพยายามอธิบาย แม้ในใจแอบรู้สึกหวั่นกับท่าทีที่ไม่น่าไว้ใจของโรเบิร์ต "คุณโรเบิร์ตอยากดูส่วนไหนของห้องเป็นพิเศษไหมคะ"
"ความจริง.. ผมไม่ได้อยากดูห้องหรอก ผมอยากดูคุณมากกว่า" โรเบิร์ตส่งยิ้มหวานให้เรณุกา เขาล็อคห้องอย่างแน่นหนาก่อนย่างสามขุมเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ
อันตรายเส้นยาแดงผ่าแปดแล้ว!!
"ดะ..ดิฉันว่า..เอ่อ..เราไปชมสวนดีกว่าไหมคะ"
"ชมสวนมันไม่น่าตื่นเต้นเท่า..ชมคุณหรอกครับ หึหึ"
พรึ่บบบ!!
"กรี้ดดดดดด!!!!"
