บทที่ 9 คำขอร้องที่เจ็บ
09คำขอร้องที่เจ็บ
@เช้าวันถัดมา
เสียงลมหายใจของคนที่นอนอยู่ข้างๆดังสม่ำเสมอ เรณุกาพลิกกายหันหลัง ทันทีที่เธอขยับความเจ็บปวดก็วิ่งพล่านทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดบนร่างกายใดๆก็ตามยังไม่เจ็บปวดเท่า หัวใจ น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วไหลออกมาอีกครั้ง เธอสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับแฟนของพี่สาว แถมเขาคนนั้นยังจงเกลียดจงชังเธอยิ่งกว่าอะไร
"ฮึก.." แผ่นหลังเล็กสะอื้นเบาๆ หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งใจเก็บสะสมความบริสุทธิ์ไว้รอผู้ชายที่รักเธอจริงๆ แต่เขากลับพรากมันไปอย่างไม่ใยดี
เรณุกายกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า สิ่งที่สูญเสียไปแล้วเธอไม่อาจเรียกร้องเอามันกลับคืนมาได้ แต่สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ก็คือพาร่างกายอันบอบซ้ำออกไปจากห้องนี้ เท้าเปลือยค่อยๆก้าวลงจากเตียงแตะพื้นที่แสนเย็นยะเยือก ความเจ็บบริเวณใจกลางร่างทำให้เธอต้องกัดปากข่มมันเอาไว้เพราะกลัวคนข้างๆจะตื่น
แต่ทันใดนั้น...
หมับ!
"อ้ะ!!!"
"จะไปไหน"
"ระ..เรนจะออกไปข้างนอกค่ะ"
"ใครใช้ให้เธอไป" หยางเฟยลุกขึ้นนั่งในสภาพเปลือยทั้งตัว เขาไม่ได้อายส่วนนั้นเลยด้วยซ้ำ เรณุกาพยายามไม่ชายตามองแต่ถึงกระนั้นเธอก็รับรู้ได้ว่ามันใหญ่และยาวมาก
"ระ..เรน ไม่อยากรบกวนเวลานอนของคุณค่ะ"
"หึ!" เขาจะยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ พลางปรายตามองไหล่เปลือยซึ่งนั่งหันหลังให้เขาอยู่ แผ่นหลังของเธอสะอื้นเบาๆ จนสัมผัสได้ว่าเรณุกากำลังร้องไห้อยู่
จะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบสินะ
ฝันไปเถอะ!
"ร้องไห้ทำไม"
"ฮึก..เรนเสียใจ"
"เธอจะเสียใจไปทำไม ในเมื่อเธอเองก็มีความสุขไม่แพ้กัน"
"ฮรื้อออ~ เรนหักหลังพี่ลี~"
"ตอนนี้ลียังไม่รู้หรอก หรือถ้าวันหนึ่งลีกลับมา เธอก็แค่ทำตัวเงียบๆเหมือนกับว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น"
"ฮึก~" เรณุกากลั้นเสียงสะอื้นไว้ มันเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวที่สุด เขาไม่สงสารเธอกับพี่สาวเลยหรอ!
"ที่ร้องไห้เพราะอยากให้ฉันเลิกกับพี่สาวแล้วมารับผิดชอบเธอนั้นสินะ"
"ฮึก..ระ..เรนไม่เคยคิดแบบนั้น"
"ถ้าเธอไม่ได้คิดแบบนั้น" ชายหนุ่มเคลื่อนหน้าเข้าไปฝังจมูกลงในซอกคอหอมกรุ่น ก่อนรั้งร่างบางเข้ามาแนบอก "เราก็มาต่อกันอีกรอบเถอะ"
"มะ..ไม่เอา"
"ถ้าปฏิเสธ เธอก็รู้นิว่าจะเกิดอะไรขึ้น" หยางเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด คนที่ถือไพ่เหนือกว่ายังไงก็ชนะ
"ฮรืออ.." เรณุกาหันมาสบตากับร่างสูงทั้งน้ำตา ดวงตากลมโตที่แสนบวมเป่งบ่งบอกให้รู้ว่าเธอผ่านการร้องไห้มาเป็นเวลานาน "เรนขออะไรสักอย่างได้ไหมคะ"
"อะไร"
"ในระหว่างที่เรามีอะไรกัน ฮึก.." เรณุกาสะอื้นเบาๆ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะปรายตามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง "คะ..คุณห้ามมีอะไรกับคนอื่นได้ไหมคะ"
"ฮ่า ฮ่า นี่เธอพูดอะไรออกมาเรณุกา!" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาด้วยความตลกขบขัน ขนาดลลินายังห้ามเขาไม่ได้ แล้วเธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาห้ามเขา "ลลินาเขายังใจกว้างกับเรื่องพวกนี้เลย ฉันทำงานอะไรเธอก็รู้ ฉันต้องอยู่ในสังคมเจอผู้คนมากมายเรื่องแบบนี้มันคือเรื่องปกติสำหรับฉัน"
"ฮึก..แต่สำหรับเรนมันไม่ปกติ ฮรื้อออ" เรณุกาสะอื้นด้วยความเสียใจ หลังจากนี้เธอจะต้องจำนนอยู่กับเรื่องอย่างว่างั้นหรอ มันเป็นเรื่องที่เธอรับไม่ได้ที่สุดในชีวิต เธออยากได้ผู้ชายที่รักและมีอะไรกับเธอแค่คนเดียว แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะนอกจากร่างกายแล้วหัวใจเขาก็ไม่ได้เอาให้เธอ ยังจะไปเรียกร้องอะไรอีกล่ะเรณุกา! "นะคะ..เรนขอได้ไหม~"
"ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ"
"ฮึก..ฮรื้อออ~" เรณุกาสะอื้นหนักขึ้น การเป็นคนใจกว้างเปิดรับกับเรื่องพวกนี้มันไม่ง่ายเลยนะ หนำซ้ำเขายังเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองเรือนร่างของเธอ จะทำใจได้อย่างไรหากต้องใช้ร่างกายของผู้ชายคนนี้ร่วมกับคนอื่น!
"อย่ามาขอร้องอ้อนวอนกับสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ เธอก็รู้ว่าผู้ชายอย่างฉัน..เรื่องอย่างว่ามันคือเรื่องปกติ"
"ฮึก.."
"เพราะฉะนั้น.." หยางเฟยผลักร่างบางนอนราบบนเตียง ก่อนพลิกตัวขึ้นคร่อม ดวงตาคมมองเสี้ยวหน้าจืดชืดที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เอะอะก็ร้องไห้ เอะอะก็มีน้ำตา ชาติหน้าขอให้ไปเกิดเป็นบ่อน้ำตาก็แล้วกัน!!
พรึ่บ!
"นะ..นั่นคุณจะทำอะไร!!"
"ฉันเกลียดสายตาของเธอ!"
เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษผ้าขึ้นมาปิดตาของเรณุกาไว้ เพราะทนไม่ได้หากเธอต้องมาหลั่งน้ำตาในขณะที่เขากำลังกระแทกท่อนเอ็น ทันทีที่เรณุกาอยู่ในความมืด หยางเฟยก็เริ่มบรรเลงเพลงรักอันแสนเร่าร้อนทันที
ปึก! ปึก! ปึก!
"อร้าาา..ฉันชอบร่องของเธอจริงๆเรณุกา"
"อ้ะ!! คะ..คุณเฟยคะ เรนเจ็บ!"
ท่อนเอ็นยาวใหญ่กระแทกเข้าออกอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มจับร่างเล็กนอนคว่ำแล้วยกสะโพกงอนงามขึ้นเปลี่ยนเป็นท่าควบม้า เรณุการ้องครางไม่เป็นส่ำกับบทรักอันแสนเร่าร้อน ชายหนุมกระหน่ำแทงไม่ย้ำด้วยความเมามันส์ ร่องสวาทของเรณุกาตอดรัดจนเขาปวดหนึบไปทั้งช่วงล่าง มือใหญ่บีบเค้นสะโพกงอนงามจนแดงเถือก
ถึงเธอจะจืดชืด แต่เรื่องอย่างว่ากลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อน จนชายหนุ่มสมรรถภาพทางเพศสูงไม่อาจต้านทานความต้องการของตนเองได้อีกต่อไป
"อึก..อ้ะ..อร้าาาา...คะ..คุณเฟย~"
"ฉันชอบเสียงเธอนะ สาวน้อยร่านสวาท โอ้ววว~"
เรณุกาทั้งเจ็บและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายต้องการรสสวาทจากเขา แต่ทว่าในใจกลับเต็มเปี่ยม ไปด้วยความเจ็บปวด
หญิงสาวกล้ำกลืนฝืนทนให้เขากระแทกร่างอยู่อย่างนั้น แม้จะมีความสุขทางกาย แต่ความสุขทางใจมันไม่มีเลย เพราะเธอต้องอยู่ในฐานะภรรยาจอมปลอม คอยเป็นนางบำเรอสวาทรอวันที่ตัวจริงของเขากลับมา
...และวันนั้นเธอคงเป็นได้แค่หมาหัวเน่า!
