บทที่ 103 18/5 ตำแหน่งที่มอบให้

อารดาเริ่มออกเดินไปเรื่อยๆ ตามทางเดินในสวนยามค่ำคืน หากถามว่ากลัวหรือไม่ ไม่เลย เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ในหัวใจมันมีแผลเหวอะหวะเต็มไปหมด บาดแผลที่เธอคิดเองเออเอง และเจ็บเอง เธอเดินไปตามถนนระหว่างสวนของศรัณกับสวนของย่า กระทั่งเจอแนวรั้วและทางเข้าสวนย่าที่จำได้ขึ้นใจ 

เธอใช้เวลาไม่นานในการก้าวเดิน แล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ