บทที่ 104 18/6 ตำแหน่งที่มอบให้

อารดายิ้มให้คนที่นั่งบ่นขมุบขมิบอยู่ข้างเตียง หล่อนคงเหนื่อยและง่วงแล้วกระมัง “ขอบใจออม ขอบใจ...”

“เลิกพูดเถอะน่า นอนๆ เสียทีเถอะ ฉันจะได้นอนบ้าง” สั่งพี่แล้วรีบเอาอุปกรณ์ทั้งหลายไปเก็บไปตาก กลับมาอีกที อารดาก็หลับไปแล้ว เธอปีนขึ้นฟูกนอน ล้าเหลือเกินในวันนี้ แต่ก่อนจะหลับจริงๆ ก็ไม่ลืมดึงผ้ามาคลุมร่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ