บทที่ 29 EP 6/2 ทัดดอกรักให้ปักที่กลางใจ
“จริงๆ”
“ไม่เชื่อหรอก ฉันไม่ได้สวยขนาดนั้น คนอื่นสวยกว่าฉันเยอะ ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่พอจะดูได้ตอนแต่งหน้าทาปากนั่นแหละ”
สามีวัยหนุ่มขอค้านสุดหัวใจ ต่อให้อารดาบอกตัวเองว่าไม่สวยอย่างไร แต่ในสายตาเขาแล้ว หล่อน...สวยที่สุด
“ผู้หญิงสวยเพราะคนมอง และตอนนี้คุณอุ่นสวยที่สุดสำหรับผม ก็จริงที่เราเจอกันไม่นาน นับชั่วโมงยังได้เลยด้วยซ้ำ แต่ว่า...ทำไงดีล่ะ”
“อะไร?”
“ก็ผมน่ะ...เป็นประเภทรักคนง่ายน่ะสิ เจอหน้าเมียครั้งเดียว ตกหลุมรักจังเบ้อเร่อแล้ว”
“เชอะ...อย่างนี้ตลอดแหละ อย่ามาปากหวานนะ ไหนบอกว่าจะไม่พูดว่ารักฉัน”
“อ่า...ลืมอีกละ มันติดปากไปแล้วไง เอาคืนไม่ได้แล้วล่ะ สงสัยต้องพูดว่ารักคุณอุ่นทุกวัน บอกรักบ่อยๆ เดี๋ยวคุณอุ่นก็รำคาญแล้วหันมารักผมเองนั่นแหละ”
อารดาส่ายหน้าระอากับความหน้ามึนของสามีวัยละอ่อน เธอกระถดกายถอยห่างเขา แต่เขาก็ขยับตามมา มือข้างหนึ่งยังคว้าเอวเธอไว้ ดันร่างเธอเข้าหาแผงอกเปียกชุ่มของตัวเอง
ดวงตาสองดวงสานสบกันเนิ่นนาน ส่งแววหวานที่อารดามิอาจจะทานทน เธอหลบเลี่ยงสายตา บอกเขาในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่
“เลิกมองแบบนั้นนะ ฉันอาย” บอกเขาแล้วก้มหน้าลง เธอตกใจไม่น้อยเมื่อเสื้อที่สวมอยู่เปียกลู่จนทำให้เห็นเสื้อชั้นในที่กำลังโอบอุ้มพุ่มทรวง เธอเอามือปิดไว้ กลัวว่าเขาจะเห็น เขาปล่อยเอวเธอ แต่กลับดึงมือเธอออก ราวกับว่าเธอกำลังทำสิ่งที่ผิดมหันต์
“ให้ผมมองบ้างสิ ผมเป็นเจ้าของมันนะ”
อารดาอยากจะเถียงว่าไม่จริง แต่พอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ริมฝีปากเขาก็ประกบลงมาเพื่อบดบี้ขยี้จูบ จนปากเย็นชื้นของเธอเริ่มร้อนผ่าว เธออยากผลักไส แต่หัวใจในอกกลับคัดค้าน ก็รสจูบหวานๆ ใครจะทัดทานได้เล่า
“เก่งจริง จูบเก่งขึ้นเยอะเลย”
เขาชมเปาะ แต่เธอยิ่งอับอายในคำชมนั้น “พอเถอะ ฉันอาย”
“อายทำไม ต่อไปเราต้องทำมากกว่านี้นะ”
“ฉันขอเวลา ขอไปหลายรอบแล้ว”
“ต้องขอด้วยเหรอ เวลาของผมทั้งชีวิตเป็นของคุณอุ่นแล้วนะ”
อารดาสบตาสามีอย่างจริงจัง บางคราวยังเผลอลดสายตาลงมองที่กลีบปากชุ่มน้ำนั่น สีแดงระเรื่อของมันชวนให้เธออยากดูดชิมไม่รู้เบื่อ ศรัณทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่นิยมชมชอบเรื่องพรรค์นี้ไปได้อย่างไร
“มันเพิ่งจะ...วันสองวันเท่านั้น แล้วศรัณก็เคยบอกว่าไม่อยากเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันนี่นา”
“แล้วตอนนี้ผมเป็นคนแปลกหน้าเหรอ ทำไมยอมให้คนแปลกหน้าจูบขนาดนี้ล่ะ”
ดวงตาของหญิงสาวเผลอค้อนชายหนุ่ม เขาช่างพูดแทงใจดำได้ดีนัก
“ก็ศรัณเจ้าเล่ห์ ถึงอายุมากกว่า แต่ฉันไร้เดียงสาเหลือเกินในเรื่องนี้ ฉัน...คงอยู่เฉยๆ ถ้าศรัณไม่มาแตะเนื้อต้องตัว”
“งั้นก็แย่แล้วล่ะ เพราะผมน่ะ ชอบแตะคุณอุ่นที่สุดเลย...”
มือเขาเลื่อนเข้าใกล้ชายเสื้อของอารดา หญิงสาวมองมันอย่างใคร่รู้ จนในที่สุด มันก็หายเข้าไปในเสื้อของเธอ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น มันตื่นเต้น หวาดกลัว แต่ก็ใคร่รู้นักว่าเขาจะทำเช่นไร นิ้วร้อนๆ ของเขาเริ่มไต่ขึ้นมาตามแนวหน้าท้อง กระทั่งหยุดนิ่งที่ใต้ฐานทรวง
“ให้ผมแตะไหม”
เธอไม่ตอบ เอาแต่เม้มปากแน่น ไม่อยากพูดคำว่า ‘ไม่’ แต่ก็ละอายเกินกว่าจะเอ่ยอนุญาต แล้วในที่สุดฝ่ามือของสามีก็ได้แตะต้องที่เต้าทรวงข้างหนึ่งของเธอ เขาสอดนิ้วเข้าไปในช่องว่างระหว่างผิวทรวงกับเสื้อชั้นใน รู้สึกว่าเต้าทรวงของเธอจะขยายใหญ่ขึ้น หรือเพราะกำลังตื่นเต้นก็ไม่รู้ เขาบีบขยำมันเบาๆ และเริ่มรุนแรงขึ้นตามลำดับ มันเจ็บแต่ก็เสียวซ่านแปลกๆ
“ไม่ไหวแล้ว ผมจะทนไม่ไหวแล้ว บอกให้ผมหยุดสิ ไม่งั้นผมจะเปลี่ยนสะพานเป็นเตียงแล้วนะ”
ศรัณแนะเสียงกระเส่า อารดาได้สติ เธอผลักเขาด้วยแรงที่มี และแม้จะทำอย่างนั้น แต่ตอนที่เขาโน้มหน้าลงมาจูบกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะจูบตอบ รสจูบของเขาช่างมีอานุภาพเสียจริง
“กะ...กลับ กลับดีกว่า ไปอาบน้ำกัน ฉะ...ฉัน ฉันเหนื่อยแล้ว” หาทางออกจากโหมดรัญจวนใจที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตอนไหน เธอยืนรอเขาที่อีกฝั่งของสะพาน แต่ศรัณไม่ยอมตามมา
“กลับกระท่อมถูกไหม”
“อือ...น่าจะถูก”
“กลับก่อนเถอะ ผมจะดูต้นกล้วยแถวนี้อีกสักนิด แล้วค่อยกลับแล้วกัน” บอกหล่อนอย่างนั้นเพราะไม่อยากเดินกลับกระท่อมไปด้วยกัน ไอร้อนจากแรงปรารถนายังลุกโชนในร่างเขา และมันคงไม่ยอมมอดดับหากว่ายังเห็นอารดาในสายตา เขาควรต้องทำงานต่อสักนิด รีดเหงื่อออกจากร่างสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปกินมื้อเที่ยงที่กระท่อมด้วยกัน
