บทที่ 96 17/4 ระแวงแคลงใจ

‘ชู่ว์...พอแล้วลูก พอแล้ว เอาละนะ พ่อจะวางสายแล้วไปดูโฉนดบ้านสักหน่อย ลูกทำใจดีๆ แล้วไปหาข้าวหาปลากินซะ จะได้มีแรงนะลูกนะ’

“ค่ะ...ขอบคุณนะคะพ่อ...” 

อารดาเอ่ยขอบคุณบิดาไม่หยุดปาก การขอให้บิดาขายบ้านเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยวอนขอ เธอขอบคุณที่ท่านยอมทำตามที่เธอบอก และไม่ถามด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ