บทที่ 141 ลูกสาวฉัน ฉันจัดการเอง

“แล้วเขาล่ะคะ” เพียงแสงถามถึงพ่อเลี้ยงของเธอ

“อ้อ เขาไม่สบายเป็นอัมพาตครึ่งตัว เดี๋ยวแกก็คงเห็น”

“เป็นอัมพาต เป็นได้ยังไงคะ” หญิงสาวมีสีหน้าตกใจ

“ก็เป็นเวรเป็นกรรมของเขา ไล่ตียายแหม่มแล้วตกบันได”

“ตียายแหม่ม” เธออึ้ง

“อือ ตียายแหม่ม ยายแหม่มมันลูกชัง สุดท้ายก็ได้มันนั่นแหละเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้อ...