บทที่ 144 เอาแค่ครึ่งเดียวพอ

“ไม่อยากเป็นคนแล้วสิ” พิมพ์แขสวนกลับมา

“ดอกเตอร์ครับ ดอกเตอร์ทีปกร ไม่ใช่ด็อกหมาน้อยซะหน่อย แต่ไม่รู้พ่อจะส่งไหวมั้ย” ทีปกรรีบแก้ตัวแล้วหันไปมองผู้เป็นบิดา

“จะเรียนก็เรียนไปเถอะ ถ้าไม่เอาเงินทองไปละลายทางอื่นก็พอส่งไหวอยู่” นายทรงกรดเงยหน้าจากจานอาหารมาบอกกับบุตรชาย อินทรอมยิ้มนิด ๆ ที่เห็นความอบอ...