บทที่ 168 เบาเหมือนผมจะลอยได้

“แข แข แกเป็นอะไรน่ะ” พิมพ์แขลืมตาที่สะลึมสะลือ แล้วหลับลงไปอีก แล้วเสียงสวบสาบของคนที่วิ่งมาทำให้บูรณิมาหันไปมอง

“คุณแข  คุณแข อยู่ไหนครับ” เสียงตะโกนโหวกเหวกมาจากทางที่เธอผูกเรือไว้เมื่อครู่นี้  

“อยู่นี่ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” เสียงของบูรณิมาตะโกนกลับไปอย่างดีใจ อินทรรีบวิ่งมาตามเสียงนั้น

“คุณแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ