บทที่ 29 กลับไปหาเพื่อน

พอเห็นหน้าเธอเขาก็เดินนำไปทางลำธารอย่างรู้งาน หญิงสาวเดินตามไปเงียบๆ เพราะยังเคืองไม่หายที่เอากระดาษโน้ตของเธอไปทิ้งขยะ ไม่มีเสียงร้องเพลงพลางถือกิ่งไม้แกว่งไปแกว่งมาไปพลางระหว่างเดินไปเหมือนเช่นทุกวัน แต่คนเดินข้างหน้าวันนี้กลับเดินผิวปากอย่างร่าเริงจนถึงลำธาร

“วันนี้ผมจะเล่นน้ำด้วย” ด้วยความงอนทำ...