บทที่ 37 ตำแหน่งใหม่

เขาตีมือเธออย่างลืมตัว

“พอก่อนครับ เอ่อ...ขอโทษครับ ผม ผม ยังไงดีล่ะ อ้อ ผมยังไม่ได้กินเลย” เธอยิ้มอายๆ ที่เผลอกินเข้าไปเสียเยอะเชียวก่อนจะค่อยๆ วางส้อมอันเล็กนั่นลง

“ขอโทษค่ะ ฉันลืมตัวไปหน่อย ก็มันอร่อยนี่คะ งั้นที่เหลือฉันยกให้คุณค่ะ” เธอตอบกลับไปทั้งที่ยังรู้สึกเสียดายรสชาติหวานละมุนของผลไม้นั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ