บทที่ 93 บนดอยไม่มีหมอ

นายแพทย์วิษณุมองตามภาพนั้นพร้อมถอนหายใจเบา ๆ ในหัวใจหวิว ๆ แปลก ๆ อาการกินแห้วมันเป็นแบบนี้นี่เอง เขายักไหล่เบา ๆ แล้วยิ้มให้กับตัวเองก่อนจะเดินย้อนกลับไปทางเดิม

“คุณจะว่าอะไรไหมคะ ถ้าฉันจะไปด้วย” นายแพทย์หนุ่มอึ้งอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แม่นางงามนี่หรืออยากจะไปที่ทุรกันดารแบบนั้น

“ดอยนะครับ ไม่ใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ