บทที่ 1 ตอนที่ 1 คืนที่โชคชะตาพาให้พบกัน

ตอนที่ 1

คืนที่โชคชะตาพาให้พบกัน

สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น ราวกับธรรมชาติกำลังร่ำไห้ให้กับค่ำคืนอันเงียบเหงา

เพียงใจ วราลิน ปั่นจักรยานคันเก่าผ่านถนนสายเล็กที่ทอดยาวออกจากตัวเมือง หลังเลิกสอนดนตรีให้เด็กกำพร้าที่มูลนิธิ เธอมักกลับบ้านเส้นทางนี้เป็นประจำ แม้จะเปลี่ยวอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยประหยัดเวลาได้มาก

ทันใดนั้นเอง...เอี๊ยดดดด! เสียงเบรกดังสนั่นตามมาด้วยเสียงชนอย่างรุนแรง โครม! เพียงใจสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เธอรีบจอดจักรยานและวิ่งไปตามเสียง เบื้องหน้าคือรถยนต์สีดำหรูที่พุ่งชนราวกั้นถนนจนพังเสียหาย

ควันสีขาวลอยออกมาจากฝากระโปรง             “คุณพระ...” เพียงใจหน้าซีด เธอมองซ้ายมองขวา ถนนเส้นนี้แทบไม่มีรถผ่าน หากปล่อยไว้แบบนี้ คนข้างในอาจตายได้

“คุณได้ยินฉันไหมคะ”

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มเปิดขึ้นอย่างยากลำบากก่อนจะปิดลงอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งหลับนะคะ!”เพียงใจร้องออกมาเธอพยายามประคองร่างสูงใหญ่ให้ลงจากรถแต่แรงของผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งแทบไม่พอโชคดีที่ชายหนุ่มยังพอมีสติเขาช่วยพยุงตัวเองออกมาได้บ้าง

“โรงพยาบาล...”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นก่อนร่างสูงจะทรุดลงต่อหน้าต่อตา

“คุณ!”เพียงใจตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น

เธอรีบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชน เพียงใจนั่งรออยู่หน้าห้องรักษา แม้จะไม่รู้จักชายคนนั้นเลย แต่เธอกลับรู้สึกเป็นห่วงอย่างประหลาด เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง แพทย์เดินออกมา

“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ”

เพียงใจถอนหายใจยาว ความกังวลที่เกาะกินหัวใจค่อย ๆ คลายลง

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าครับ”

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่ช่วยเขาเอาไว้”

แพทย์ยิ้มบาง ๆ “ถ้าอย่างนั้นคุณใจดีมากเลยนะครับ”

เพียงใจยิ้มเขิน ก่อนจะมองไปยังห้องพักผู้ป่วย

ในใจลังเลว่าจะกลับบ้านเลยดีไหม แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจรอ อย่างน้อยก็อยากแน่ใจว่าเขาปลอดภัย จริง ๆ

เกือบเที่ยงคืน ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

แสงไฟสีขาวส่องเข้ามาในสายตา เขาขมวดคิ้วด้วยความมึนงง ก่อนจะพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง เส้นผมยาวสลวยตกลงมาปรกแก้ม ใบหน้าหวานละมุนดูอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก

เขาจำได้ทันที ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้

ศรัณย์ อัครเมธากุล มองเธอนิ่ง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเคยพบผู้หญิงมากมาย แต่ไม่เคยมีใครนั่งเฝ้าเขาทั้งคืนโดยไม่ได้หวังผลตอบแทน ไม่เคยมีใครทำเพื่อเขาเพียงเพราะความปรารถนาดี ดวงตาคมเข้มอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว จังหวะนั้นเอง เพียงใจสะดุ้งตื่น

เมื่อเห็นว่าคนไข้ฟื้นแล้ว ใบหน้าหวานก็ปรากฏรอยยิ้มทันที

“คุณฟื้นแล้ว”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจ

ทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหวอย่างประหลาด

“ผมยังไม่ตายสินะ”

เขาพูดติดตลก เพียงใจหัวเราะเบา ๆ “ถ้าตายคงไม่ได้นั่งคุยกับฉันหรอกค่ะ” เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ศรัณย์ยิ้มออกมาจริง ๆ

“ขอบคุณนะ”เขากล่าวเสียงต่ำ

“คุณช่วยชีวิตผมไว้”

เพียงใจส่ายหน้า“ใครเจอเหตุการณ์แบบนั้นก็ต้องช่วยค่ะ”

“ไม่ใช่ทุกคนหรอก” ศรัณย์ตอบพลางมองเธอ

สายตาที่จริงจังเกินไปทำให้หญิงสาวเริ่มทำตัวไม่ถูก

“เอ่อ...คุณควรพักผ่อนนะคะ”

“แล้วคุณล่ะ”

“ฉันจะกลับบ้านแล้วค่ะ”

ชายหนุ่มนิ่งไป แปลกเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง แต่เขากลับไม่อยากให้เธอเดินจากไป

“ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย”

เพียงใจยิ้มบาง ๆ “เพียงใจค่ะ”ชื่อของเธอทำให้เขาทวนอยู่ในใจ เพียงใจ...เป็นชื่อที่เหมาะกับเธอเหลือเกิน อ่อนโยนและงดงาม

“แล้วคุณล่ะคะ”

ศรัณย์ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ

“ศร” เขาไม่บอกนามสกุล ไม่บอกฐานะ ไม่บอกว่าเขาคือประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาอยากให้ใครสักคนมองเขาในฐานะผู้ชายธรรมดา ไม่ใช่นักธุรกิจพันล้าน

“ถ้างั้นคุณศรพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ”

เพียงใจลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกจากห้อง

แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู เสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้น

“เราจะได้เจอกันอีกไหม”คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหันกลับมา

เธอยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศรัณย์เต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันอีกค่ะ” สิ้นคำ

เธอก็เดินออกไป เหลือเพียงความเงียบภายในห้องพัก

ศรัณย์มองประตูบานนั้นอยู่นาน นานจนไม่รู้ตัวเลยว่านี่คือครั้งแรกในชีวิต ที่เขาอยากตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง

อย่างจริงจัง และเขาไม่รู้เลยว่า

หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นคนนั้นกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล...