บทที่ 2 ตอนที่ 2 ผู้หญิงคนเดิม
ตอนที่ 2
ผู้หญิงคนเดิม
“ยังหาไม่เจออีกเหรอ”
ศรัณย์ถามเสียงเรียบ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะรีบตอบทันที
“ขอโทษครับท่านประธาน พวกเราตรวจสอบโรงพยาบาลทุกแห่งแล้ว แต่ไม่มีข้อมูลผู้หญิงชื่อเพียงใจที่เข้ามาเป็นญาติคนไข้ในวันนั้น”
ศรัณย์ขมวดคิ้ว“แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ”
“กำลังตรวจสอบครับ”
ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่เขาเริ่มหมกมุ่นกับรอยยิ้มอ่อนโยนของผู้หญิงคนนั้น
“ตามต่อไป”
ขณะเดียวกัน ภายในโรงเรียนดนตรีบ้านสายรุ้ง
เสียงเปียโนบรรเลงดังแว่วไปทั่วอาคาร เด็กกำพร้ากลุ่มเล็ก ๆ กำลังนั่งล้อมวงร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนนั่งอยู่หน้าเปียโน ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“เก่งมากค่ะ”เพียงใจเอ่ยชม
“วันนี้ทุกคนร้องได้เพราะมากเลย”
เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งยกมือขึ้น“ครูเพียงใจคะ”
“ว่าไงคะ”
“หนูอยากเล่นเปียโนให้เก่งเหมือนครู”คำพูดใสซื่อทำให้เพียงใจหัวเราะ
“ถ้าขยันฝึกก็ทำได้แน่นอนค่ะ”
“จริงเหรอคะ”
“จริงสิ” เด็ก ๆ ส่งเสียงดีใจทันที บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข นี่คือโลกที่เพียงใจรัก โลกเล็ก ๆ ที่ไม่มีการแข่งขัน ไม่มีผลประโยชน์ ไม่มีหน้ากาก
มีเพียงเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเด็ก ๆ หลังเลิกคลาส
เพียงใจกำลังช่วยเด็กเก็บอุปกรณ์ดนตรี จู่ ๆ รถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดหน้าอาคาร
เด็กหลายคนหันมองอย่างตื่นเต้น
“รถสวยจังเลย”
“เหมือนในละครเลย”
เพียงใจเองก็หันมองเช่นกัน และทันทีที่ประตูรถเปิดออก เธอก็ชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะทันที
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทราคาแพงกำลังก้าวลงจากรถ
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายคุ้นตาอย่างยิ่ง
“คุณศร...”เธอพึมพำอย่างตกใจ
ศรัณย์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามา“สวัสดีครับ”
เพียงใจมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “คุณหาฉันเจอได้ยังไงคะ”
“ผมใช้เวลาตั้งสามวัน”
เขาตอบด้วยรอยยิ้ม“แสดงว่าหายากมาก”
เพียงใจหัวเราะเบา ๆ“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“มากกว่าที่คิด” สายตาของเขาทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกประหม่า
เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง“แล้วอาการบาดเจ็บเป็นยังไงบ้างคะ”
“ดีขึ้นแล้ว”
“ดีจังค่ะ”
“ผมเลยมาขอบคุณ”
เพียงใจส่ายหน้า“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”
“สำหรับผมจำเป็น”ศรัณย์ตอบจริงจัง
“วันนั้นถ้าคุณไม่ช่วย ผมอาจไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้”
คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไป
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ“คุณปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ”
ศรัณย์มองใบหน้าหวานตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เคยพบ ไม่มีความพยายามเข้าหา ไม่มีการอวดตัว ไม่มี ความทะเยอทะยานในสายตา ราวกับเธออยู่คนละโลกกับเขา
“เย็นนี้ว่างไหมครับ”คำถามกะทันหันทำให้เพียงใจชะงัก
“คะ”
“ผมอยากเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณ”
หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
“มันไม่จำเป็น”
“แต่ผมอยาก”
เพียงใจเม้มริมฝีปาก“คุณศรคะ”
“ครับ”
“เราสองคนเป็นคนแปลกหน้ากันนะ”
ศรัณย์ยิ้มมุมปาก“ตอนนี้อาจจะยัง”
“แล้วต่อไปล่ะคะ”
“ผมหวังว่าจะไม่ใช่”คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเพียงใจเต้นแรงอย่างประหลาด
เธอรีบหลบสายตา ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน ทั้งที่ไม่ควรเปิดใจให้คนแปลกหน้า แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
“ฉันต้องดูแลเด็ก ๆ ค่ะ”
เธอพยายามหาข้ออ้าง“งั้นผมรอ”
“คะ”
“ผมรอจนกว่าคุณจะว่าง”
เพียงใจอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าจะเจอคนดื้อขนาดนี้ “คุณนี่...”
“ผมจริงจังนะ”
ศรัณย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว และในวินาทีนั้นเอง
ไม่มีใครรู้เลยว่า การพบกันครั้งที่สองกำลังกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
ขณะที่โชคชะตาอีกด้านหนึ่ง กำลังเริ่มขยับหมากบางตัวเข้าสู่กระดาน หมากที่จะเปลี่ยนชีวิตของทั้งสองคนไปตลอดกาล...
