บทที่ 2 ตอนที่2.1 ก็แค่คอยรับใช้ 1

ตอนที่ 2 ก็แค่คอยรับใช้

"มาหาหน่อย"

คำพูดเพียงสั้นๆ แล้วสายก็ถูกตัดไปไม่ทำให้แป้งร่ำมีรอยยิ้มสักนิด ทั้งที่คนโทรมาก็คือคนที่เธอชอบ แต่เขากลับไม่เคยแยแสสนใจความรู้สึกกัน

ไม่เคยเลย...แม้แต่นิดเดียว!

"เฮ้อ...ต้องไปสินะ"

แป้งร่ำบอกกับตัวเองด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อนใจ วันนี้เธอไม่อยากพบเขา ไม่อยากเป็นของเล่นคลายเหงา แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธอีกฝ่ายได้เลย

เพราะชีวิตของเธอน่ะหรือ มันเป็นของเขาไงล่ะ

ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงแป้งร่ำก็มาถึงคอนโดมิเนียมของคนที่โทรเรียกเธอมา หญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งก่อนจะเคาะเรียกคนด้านใน

แอ๊ดด...

เจ้าของห้องเปิดประตูให้เสร็จก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟา แป้งร่ำถอดถอนใจขณะเดินตามอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง

เธอจ้องเขา จ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะไม่รู้ว่าวันนี้เขามาอารมณ์ไหน เรียกเธอมา แต่ก็เอาแต่สนใจดูมือถือตัวเอง

เพราะเธอไม่พูด อีกฝ่ายจึงเงยหน้าขึ้น สายตาคมเข้มมองมาอย่างดุๆ

"จ้องขนาดนี้ อยากได้สักกี่น้ำดีล่ะ"

คำถามสุดกวน แป้งร่ำถึงกับเม้มปากแน่น

ใช่ว่าเธอไม่ชินหรอกนะ เพียงแค่ไม่ชอบท่าทีกวนๆ ของคนตรงหน้ามากกว่า

โดยเฉพาะ...มากวนประสาทกันในช่วงต้องเร่งทำรายงาน มันจึงเป็นอะไรที่กดดันกันมาก

"ฉันแค่อยากรู้ ว่านายเรียกฉันมาทำไมดึกดื่นขนาดนี้ พันไมล์"

ใช่แล้วล่ะ

ผู้ชายแสนเอาแต่ใจคนนี้ก็คือเพื่อนในกลุ่มของแป้งร่ำ...

พันไมล์

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโทรหาเธอ แต่มันเป็นครั้งที่ร้อยครั้งที่พันแล้ว ที่เธอต้องมาหาเขาทุกครั้งที่เรียกหา

ที่ผ่านมา แป้งร่ำไม่เคยหงุดหงิด เพราะเธอชอบเขา แต่ไม่ใช่กับวันนี้เลย พันไมล์เอาแต่ใจมากเกินไป เขากำลังทำให้เธออึดอัดมากขึ้นทุกที

"เรียกมาทำไมน่ะเหรอ หึ อย่ามาทำเป็นโง่หน่อยเลย"

เพราะคำถากถางกันที่ทำให้แป้งร่ำถอนใจออกมาแรงๆ

"จะเอาใช่ไหม"

"..."

"แต่ฉันขอเป็นวันอื่นได้ไหม"

"ฉันเรียกเธอมาเผื่อให้มาต่อรองเหรอ หืม?"

"ก็ฉัน..."

แป้งร่ำได้แต่ข่มอารมณ์อยู่แบบนั้น

"ทำไม? โกรธเหรอ?" เขาถามน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะยิ้มร้ายออกมา

"เปล่า"

เธอตอบเขากลับด้วยน้ำเสียงสั่น ก่อนจะก้มหน้าลงไม่กล้าสบสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมาเหมือนเสืออยากขย้ำเหยื่อ

"ถอดสิ"

"แต่ว่าพันไมล์ ครั้งนี้ฉันขอ..."

"หูแตกหรือไง ฉันบอกให้เธอถอดเสื้อผ้าซะ"

เขาสั่งเธอเสียงเข้ม แป้งร่ำได้แต่ยืนนิ่งมองคนใจร้ายที่ลอบใช้ถ้อยคำทำร้ายจิตใจเธออยู่บ่อยครั้ง

"..."

"จะถอดเองหรือว่าอยากให้ฉันถอดให้ แต่อย่างหลังไม่รับประกันนะ ว่าเสื้อผ้าเธอจะยังใช้งานได้อยู่อีกไหม"

"พันไมล์…"

"เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้พูดเล่น"

ทันทีที่ฟังจบ นัยน์ตาคู่สวยก็ร้อนขึ้นมาทันใด หยาดน้ำตาเอ่อออกมาเต็มเบ้าไปเพราะอาการอึดอัดในอก

แป้งร่ำจำใจยกมือขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด

ตอนนี้เธอแทบไม่กล้ามองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกมันทั้งอายและโกรธในเวลาเดียวกัน

เพียงไม่นานกระดุมเม็ดสุดท้ายก็ถูกปล่อยออก เผยให้เห็นชั้นในลูกไม้สีดำกับอกขาวอวบอิ่ม

พันไมล์ปรายตามอง เขากัดสันกรามตัวเองแน่น

"หึ! ก็แค่นี้"

ใบหน้าหล่อยิ้มพึงพอใจ กระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เข้ามาหา

แป้งร่ำเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่ขัดขืน ก่อนที่จะถูกมือใหญ่ดึงตัวเธอให้ลงมานั่งที่ตักของเขา

"อื้มมม"

ริมฝีปากหยักฉกลงมาที่ริมฝีปากบางราวหื่นกระหาย เขาขบเม้มกลีบปากเธอเบาบ้างแรงบ้าง แล้วจึงไต่ระดับตามอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น จ

จากแป้งร่ำไม่มีอารมณ์ ก็เกิดเคลิ้มตาม รู้สึกวูบวาบปวดหนึบๆ ช่องทางรักขึ้นมาทันใด

ไม่ว่าจะกี่ครั้ง พันไมล์ก็ยังคงเป็นฝ่ายชนะ เขาทำให้เธอแพ้ราบคาบทุกครั้งที่คิดจะพยศ

รสจูบของเขา วงแขนที่กอดรัดตัวเธอ และไหนจะลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดซอกคอ มันปั่นป่วนหัวใจกันสิ้นดี

"อ่าส์..."

พันไมล์ถอนริมฝีปากออกมาเล็กน้อย ใช้สายตาโลมเลียร่างกายของคนบนตัก เขามองตั้งแต่หน้าอกเต่งตึง เรื่อยลงมาถึงสะดื้อ ก่อนบรรจบลงที่กลางกายสาว ที่บัดนี้มีมือของเขาป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง

"ถ้าวันนี้เป็นเด็กดี เดี๋ยวจะเพิ่มให้สองเท่า"

เขาบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงกระเส่า

แต่คนฟังกับใจหายวูบ ลองพันไมล์พูดแบบนี้แล้ว คืนนี้ไม่แคล้วเธอต้องคลานลงจากเตียง!

เขาเป็นคนเอาดุ เอาแรง เอาจนเจ็บระบม

แต่แป้งร่ำก็ปฏิเสธไม่ได้ จำต้องยอมให้เขาตักตวงความสุขอยู่เช่นนั้น

"อื้ออ"

เธอครางเสียงโหยเมื่อเขายัดความใหญ่โตเข้ามา เพียงไม่นานเสียงครางแผ่วก็กลายมาเป็นกระชั้นขึ้นจนฟังไม่ได้ความ

"ห้ามแตกก่อน"

พันไมล์สั่งเธอทั้งที่เขาขยับสะโพกไม่หยุด

ซึ่งแน่นอนว่าเธอต้องยอมจำนนต่อเขาแต่โดยดี เพราะด้วยสัญญาที่เคยตกลงไว้ร่วมกัน

แม้ปากจะครางจนแทบจะไม่มีเสียง แต่ในใจแป้งร่ำก็ร่ำร้องว่า 'ไม่น่าเลย'

ใช่ เธอไม่น่าพลาด ไม่น่าอ่อนแอจนยอมตกลงเป็นคู่นอนลับๆ ของเขาเลย!