บทที่ 3 ตอนที่2.2 ก็แค่คอยรับใช้ 2

ในตอนนั้น…

พันไมล์เดินนำแป้งร่ำเข้ามาในคอนโดมิเนียมหรู หลังจากได้รู้ว่าเพื่อนสาวในกลุ่มคนเดียวกำลังจะหมดหนทางหารายได้ระหว่างเรียน

พันไมล์ไม่ใช่คนอยากช่วยใครง่ายๆ สำหรับเขาข้อแลกเปลี่ยนต้องสมน้ำสมเนื้อ หรือไม่ก็ต้องดีกว่าสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้กับอีกฝ่าย

แน่นอนว่าเขาไม่สนความรู้สึกใคร ไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าอีกคนจะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อน

พันไมล์สนแต่ตัวเองเท่านั้น และเขาก็กำลังทำในสิ่งที่ตัวเองจะมีความสุข

'ไหนๆ เราสองคนก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว งั้นเธอก็ยอมมาเป็นเด็กของฉันสิ'

พันไมล์บอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างดั่งพวกไม่รู้สึกอะไรกับการมีเซ็กซ์ระหว่างเพื่อน

แต่คนคิดนี่สิ มันทรมานใจไม่ใช่เล่นเมื่อเขากล่าวมันออกมาง่ายๆ

'เด็กอะไร?'

แป้งร่ำรู้หรอกว่าพันไมล์พูดถึงเด็กแบบไหน แต่เธอก็ถามออกไปเพื่อต้องการขอบเขตของคำว่า 'เด็ก' ของเขา

'ก็แค่มาเป็นคู่นอนฉัน ในระหว่างที่เราเรียนกันอยู่ จบแล้วก็แยกย้ายกันไป ไม่ผูดมัดใดๆ ทั้งนั้น'

'ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย'

แป้งร่ำถามเขาอย่างจริงจัง ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนที่เธอแอบชอบ

'เพราะเธอไม่มีทางเลือกแล้วไง คิดให้ดีๆ เธอจะหาเงินจากไหนมาจ่ายค่าเทอมที่มันใกล้เลยกำหนดจ่ายแล้ว แน่ล่ะ มีผู้หญิงไม่น้อยที่คิดสั้นขายตัว แต่มันจะดีกว่าไหม ถ้าเธอมาขายให้ฉัน ผู้ชายที่มันดูสะอาดและหล่อมากอย่างฉันน่ะ'

'!!!'

แป้งร่ำถึงกับพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาเสนอมา มันแปลว่าเธอต้องเอาตัวเข้าแลกอย่างที่เขาเรียกว่าขายตัวนั่นล่ะ

'เลือกเอา ข้อเสนอนี้ฉันจะพูดแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว'

'...'

'เอาะ ไม่ต้องห่วงไปหรอก ระหว่างที่เรามีข้อตกลงร่วมกัน ฉันจะไม่ไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่น'

'ฟังดูดีนะ' เธอพูดอย่างประชด แต่คนฟังกลับยิ้ม ยิ้มที่มันร้ายมากจนเธอใจสั่น

'แน่นอนสิว่าเธอโชคดีมากที่ฉันให้สิทธิ์พิเศษ คนอื่นๆ ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครได้รับแบบนี้เลยนะ แต่อย่าเพิ่งดีใจไป ที่ฉันจะเอาแค่เธอนี่...ไม่ใช่ว่าชอบเธอหรอก ฉันแค่...เห็นแก่ความเป็นเพื่อน'

'ถ้าเห็นแก่ความเป็นเพื่อน นายต้องไม่เสนอแบบนี้'

'แล้วจะให้เสนอแบบไหน? หึ จะให้ฉันมั่วเอาคนอื่นด้วยน่ะเหรอ'

'พันไมล์!'

'อย่ามาเรื่องเยอะเลยน่า ข้อเสนอดีขนาดนี้ เธอจะไปหาได้จากไหนกัน?'

นี่ไม่ใช่คำถาม เขากำลังบีบเธอ

และเขาก็ทำสำเร็จเสียด้วย แป้งร่ำยอมแล้ว หากให้ต้องเลิกเรียน เธอยินดีรับข้อเสนอของเขาดีกว่า

'ก็ได้...ฉันตกลง'

'ตกลงข้อไหน?'

แป้งร่ำสบตาคนมีชัยเหนือกว่า เขาใช่คนที่เธอแอบชอบไปได้ไงนะ

'ถ้านายไปนอนกับคนอื่นสัญญาจะยุติทันที แล้วฉันจะไม่ต้องคืนเงินนายด้วย'

'หึ เลือกข้อแรก' พันไมล์บิดมุมปากขึ้นยิ้ม 'แถมยังฉลาดดักทางฉันด้วยนะ แต่บอกให้รู้ไว้เลย ถ้าเธอไปแอบให้ใครเอานอกเหนือจากฉัน ฉันจะไม่แค่เรียกค่าชดเชย แต่จะเอาเธอถึงตายแน่'

อึก!

นี่หรือเพื่อนกัน นี่หรือคนที่บอกจะช่วย มันช่างบ้าชะมัดที่เธอหลวมตัวไปมีความสัมพันธ์กับเขาในคืนนั้นจนนำพาตัวเองมาจบที่ตรงนี้

ถามว่าชอบพันไมล์มากขนาดไหน แป้งร่ำก็ตอบไม่ได้ รู้แค่ว่ามันชอบ มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้เขา แต่เขา...ก็เป็นความทุกข์ของเธอด้วยเช่นกัน

'ได้...ดีล'

แป้งร่ำตอบสั้นๆ จากนั้นเงินก้อนใหญ่ก็ถูกโอนเข้าบัญชีเธอทันที เงินที่แลกมาจากการขายศักดิ์ศรีของตัวเอง!

หลังจากวันนั้นสัญญาพันธะของพันไมล์และแป้งร่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์มีเสียงที่จะพูดอะไรได้เลย

พันไมล์ไม่ใช่แค่นอนกับเธออย่างเดียว เขายังเอาเรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ของเธอขึ้นมาขู่ทุกครั้งหลังนอนกันเสร็จ

"อย่าลืมว่าเราเอากันลับๆ อย่าเที่ยวเผลอหลุดปากบอกใครล่ะ โดยเฉพาะกับไอ้สองตัวนั่น"

"ถึงนายไม่สั่ง ฉันก็ไม่คิดจะพูดอยู่แล้ว"

เธอสวนด้วยน้ำเสียงสั่นๆ หลังจากถูกเขาระบายความใคร่ถึงสามครั้ง บอกตามตรง กลางกายเธอระบมอยู่ไม่น้อย แต่คนทำนี่สิคงสบายตัว

"กวนเหรอ?"

พันไมล์จ้องตามาแบบจะกินเลือดกินเนื้อ ทำราวกับเธอเป็นคนขายบริการที่มีค่าเวลาคลายเหงา

"เปล่า"

"งั้นก็ทำความสะอาดคราบน้ำพวกนี้ซะ"

พันไมล์โยนกล่องทิชชูมาเกือบจะกระแทกหน้าเธอเข้าให้ ดีที่หลบทันเสียก่อน

"แล้วก็นู่นด้วย ห้องเริ่มมีฝุ่นแล้ว ไปทำซะด้วยก่อนกลับ เอาะ อย่ามาเผลอหมดแรงนอนที่นี่ล่ะ ฉันไม่ชอบ"

แป้งร่ำมองคนสั่งที่ลุกเดินออกจากเตียง แล้วแต่งตัวออกไปจากห้องทันที เสียงปิดประตูเสียวแวบเข้าไปในอก

"เฮ้ออ...ทิ้งภาระไว้ให้ฉันเก็บคนเดียวอีกแล้ว"

แป้งร่ำบ่นไปก็ถอดถอนใจไปด้วย

พันไมล์ทำราวกับเธอเป็นแค่สิ่งของไม่มีหัวใจ อยากได้เมื่อไหร่ก็เรียกมา พอหมดอารมณ์ก็ไล่ไปอย่างไม่ไยดี จนบางครั้งแป้งร่ำต้องแอบมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เพราะรู้สึกอดสูกับโชคชะตาชีวิตของตัวเอง

"นี่สินะ วิถีชีวิตคู่นอนของพันไมล์"

เขาสุข เธอทุกข์

เขาลัลล้า ส่วนเธอ...นั่งน้ำตาตกใน!