บทที่ 5 ตอนที่3.2หงุดหงิด 2😡

"นี่น้ำ ตามที่นายสั่ง"

แป้งร่ำมาถึงคุณชายเรื่องมากภายในสามนาทีหลังจากเขาส่งไลน์มาจิกแทบเป็นวินาทีต่อวินาที

พันไมล์กวาดสายตามองเธอ ที่ตอนนี้น่ะหรือ ยังกับไปแข่งวิ่งเร็วมาหมาดๆ

แป้งร่ำถือขวดน้ำค้าง เธอหายใจหอบ เหงื่อไหลโซมกายจนเสื้อนักศึกษาตรงหน้าอกเปียกเป็นวงกว้าง

พันไมล์มองนิ่งที่ตรงจุดนั้น จุดที่กระดุมเสื้อจะปริแตกจากการหายใจรัวเร็วของเธอ

"ทำไมต้องวิ่งมา"

"ก็นายรีบ"

"เดินมาก็ได้มั้ง"

"ก็นายรีบนี่"

เธอย้ำคำเดิมขณะหายใจหอบ แล้วพอเธอหายใจแรงหนักเข้า หน้าอกหน้าใจมันก็กระเพื่อมขึ้นลงมากขึ้น แน่นอนว่าพันไมล์ยังมองอยู่ที่เดิม ก่อนหูเขาจะได้ยินเสียงเพื่อนเล่นบอลด้วยกัน

"ว้าว นางฟ้าชัดๆ ดูสิพวกมึงนมใหญ่มาก"

"นั่นดิ ใครได้เป็นแฟนโคตรโชคดี"

"ว่าแต่ แป้งร่ำเนี่ย มีแฟนหรือยังวะพวกมึง"

"น่าจะโสดว่ะ เพราะเห็นแต่เรียน แล้วก็มีแต่ไอ้พวกอลัน ไอ้เอ็มเจคอยคุ้มกันอยู่ คงยากจะมีใครมาจีบ"

"แต่กูอยากจีบว่ะ"

"เออ กูก็อยากจีบ แม่งโคตรจะสวยเลย"

"ใช่ แล้วมึงดูสิ เหงื่อท่วมตัวซะขนาดนี้ยังเซ็กซี่โคตรๆ อีก"

เพราะเสียงคนพวกนั้น พันไมล์ถึงกับจิ๊ปาก เขาเหลือบมองไอ้พวกปากดีทั้งหลายตาขวาง แล้วดูพวกนั้นจะสะดุดตาเขาเข้าจึงชวนกันไปเล่นบอลต่อ

พอพวกหมามันไปกันหมด พันไมล์จึงหันขวับกลับมาที่แป้งร่ำ เขากระชากขวดน้ำจากมือเธอ ตาตวัดมองอย่างดุร้าย

"ทีหลังอย่าวิ่งมา และก็อย่าใส่เสื้อรัดนมแบบนี้มาอีก"

แป้งร่ำก้มมองตัวเองทันที ก่อนเธอจะถอนหายใจแรง

"ก็ถ้านายไม่เร่งยิกๆ ฉันก็คงได้เดินมา อีกอย่างนะ ในตู้เสื้อผ้ามันก็มีแต่เสื้อแบบนี้ จะให้ฉันซื้อใหม่หรือไง ฉันไม่ได้รวยนะที่จะทิ้งเสื้อผ้าที่ยังใส่ได้อยู่เพื่อไปลงทุนซื้อใหม่"

วันนี้แป้งร่ำพูดยาวเป็นพิเศษ เธอไม่ได้จงใจจะยั่วโทสะเขา แต่มันเหนื่อยกับความเอาแต่ใจของเขามาก ถ้าไม่ติดเป็นเพื่อน ถ้าไม่ติดว่าพันไมล์ยังเป็นคู่นอนที่รักษาสัจจะทำตามข้อตกลงในสัญญาดีทุกข้อ เธอคงเลิกยุ่งกับเขาไปนานแล้ว

"เสร็จแล้วก็กลับไปสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม"

พันไมล์เอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงกวนๆ แม้ไม่ดังจนเธออับอาย แต่ก็หน้าชาทุกครั้งเวลาเขาไล่กันแบบนี้

"แน่ใจนะ ว่าจะไม่เรียกฉันมาอีก"

แป้งร่ำถามเพื่อความแน่ใจ เพราะพันไมล์เป็นคนที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย

"ไปดิ หรือว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้เพราะต้องการจะอ่อยใคร"

จู่ๆ คนตัวสูงก็เปลี่ยนอารมณ์เป็นหงุดหงิดขึ้นมาแทน เล่นเอาแป้งร่ำถึงกับงุนงง

"ใครจะคิดบ้าๆ แบบนั้นกัน" เธอบ่นเบาๆ แต่อีกฝ่ายดันได้ยิน

"เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นนะ ใครให้ท้ายเธอ ไอ้เอ็มเจ? หรือว่าไอ้อลัน"

"ไม่มีทั้งนั้น อย่าพาลไปพาดพิงสองคนนั้นสิ"

"เหอะ เธอปกป้องมันสองตัวเหรอ"

"แล้วพวกเขาผิดอะไร ทำไมฉันต้องเห็นด้วยในสิ่งที่นายคิด"

"ก็พวกมันเอาใจเธอไง คอยประกบติดแจยังกับเป็นองครักษ์ซะอย่างนั้น"

พันไมล์ว่าแขวะ สายตาเขาดุจัดขณะมองมาที่เธออีกครั้ง

"รีบกลับไปซะ รำคาญสายตาหมาแถวนี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด ก่อนจะโยนขวดน้ำไปตรงกระเป๋าเป้ตัวเอง โดยไม่เปิดฝากินน้ำสักหยด

แป้งร่ำมองการกระทำของเขา เธอเสียความรู้สึกที่เขาทำแบบนี้ เธอเหนื่อยแทบตาย สรรหาน้ำยี่ห้อดีๆ ตามที่เขาต้องการมาให้ แล้วต้องมาเจอพฤติกรรมเช่นนี้เหรอ

"โอเค"

สุดท้าย แป้งร่ำจะพูดอะไรได้มากไปกว่าคำนั้นกัน หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากขอบสนาม ไปจากคนเอาแต่ใจนี้ให้เร็วที่สุด!

ในระหว่างที่แป้งร่ำเดินออกไป พันไมล์มองตามเธอ ก่อนจะคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่ม ในใจของเขามีความคิดมากมายตีกันในหัว แล้วทุกเรื่องที่ว่าก็ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับเธอ...แป้งร่ำ

"หงุดหงิดฉิบหาย"

ชายหนุ่มสบถออกมาหลังจากไม่ได้ข้อสรุปดีๆ ในหัว เขาคว้ากระเป๋า ตะโกนบอกเพื่อนในทีมฟุตบอล

"กูกลับก่อนนะ"

"เอ้า มึงจะรีบไปไหน"

เป็นอลันที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำเอ่ยขึ้น พันไมล์เหลือบมองเพื่อนก่อนจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด

"วันนี้แตะห่าอะไรกันไม่รู้ ไม่ได้เรื่องสักตัว กูขี้เกียจอยู่ต่อแล้ว ไปก่อนนะ"

ไม่รอให้อลันได้พูด พันไมล์ก็เดินสะพายกระเป๋าออกไปทันที

"ไอ้ห่านี่ เอาแต่ใจฉิบหาย"

อลันบ่นขณะส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาก่อนจะเลิกสนใจ วิ่งตามไปสมทบแตะบอลกับเพื่อนๆ ต่อ

ด้านของแป้งร่ำเมื่อถูกพันไมล์ไล่ออกมา เธอก็ตัดสินใจกลับห้องทันที เมื่อมาถึงจึงรีบเอารายงานออกมาทำต่อ กว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็ใช้เวลามากถึงสองชั่วโมงเต็ม

หญิงสางทิ้งตัวลงนอน ปล่อยทั้งกายทั้งใจให้มันสบาย กำลังจะหลับตา เสียงแห่งนรกก็ดังขึ้น

ครืดด ครืดดด...

แป้งร่ำมองชื่อคนโทร.มาอยู่ชั่วอึดลมหายใจหนึ่ง เธอไม่อยากรับสายเลย แต่มันก็ไม่อาจทำได้

"ว่าไงพันไมล์"

"กำลังช่วยตัวเองอยู่หรือไง เสียงอู้อี้เชอะ"

หื้มมม ดูเขาพูดเข้าสิ

"ถ้าใช่ แล้วนายจะด่าฉันหรือไง"

"หึ ไม่ด่าหรอก เธอช่วยตัวเองนี่ ไม่ได้ไปให้หมาตัวไหนมาเลียให้ซะหน่อย"

อยากตบปากเขามากวินาทีนี้ แต่แป้งร่ำก็ได้แต่ข่มอารมณ์ไว้ พูดกับเขาเป็นงานเป็นการ

"จะให้ฉันไปหาใช่ไหม"

"อือ"

พอเขาตอบรับ แป้งร่ำก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

"ขอพักวันนึงได้ไหม"

"เธอเคยขอคำนี้ไปแล้ว ก็น่าจะรู้นะว่าฉันจะอนุญาตหรือไม่อนุญาต"

"พันไมล์...ตอนนี้มีเมนส์"

"อย่ามาโกหก เธอบอกเพิ่งช่วยตัวเองจะมีเมนส์ได้ไง"

อึก!

ไม่น่าพลาดต่อปากต่อคำกับเขาเลย ให้ตายสิ!

🔥🔥🔥