บทที่ 7 ตอนที่4.2 เป็นได้แค่นี้2

"ช่างเถอะ ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว ถ้ารั้นจะไม่กินมากขนาดนั้น ก็ไม่ต้องกิน จะซัดให้หมดเลย เอาะ แล้วตอนถูกกระแทกก็อย่ามาร้องไม่มีแรงนะ จะเอาให้คลานลงเตียงไม่ไหวเลย"

หื้มม ดูเขาพูดเข้าสิ!

ขี้เกียจจะเถียง แต่ก็ข่มขู่มาเสียเต็มที่

พันไมล์ยังไงก็คือพันไมล์ ผู้ชายที่กวนประสาทที่สุดในชีวิตเธอ

หลังจากเขานั่งกินข้าวเสร็จ เสียงนรกก็ดังขึ้น

"เก็บกวาดครัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ฉันจะไปรอในห้อง"

อึก!

เสียวหัวใจกับคำสั่ง อีกทั้งยังโมโหนิดๆ ด้วยที่เขามองเธอเป็นคนรับใช้ไม่เลิก

ทุกอย่างที่พันไมล์ทิ้งไว้หลังจากทำอาหารเสร็จคือคราบต่างๆ จานชามจำนวนมาก และไหนจะนั่นอีก...

"เอาอีกแล้ว ทำไมไม่เก็บฝาชีเข้าที่"

เธอบ่น แต่ก็เดินไปยังเคาน์เตอร์ครัวที่มีฝาวางอยู่

พอจับหูฝาชียกขึ้น สิ่งที่อยู่ใต้ฝาชีทำเอาแป้งร่ำตะลึง

"นี่เขา..."

อาหารสองสามอย่างพร้อมกับข้าวสวยที่ถูกตักใส่จานแล้ว แถมยังมีช้อนส้อมให้อีกด้วย

เขาจัดทำไว้ให้เธออย่างดี ทั้งที่บอกว่าจะกินเองให้หมด

ยังมีอีกนะ...

กระดาษโน้ตแปะไว้ที่ข้างจานข้าว 

[ฉันรู้ว่าเธอหิวมาก กินให้หมดล่ะ ถ้าไม่อยากป่วยตายก่อนเรียนจบ] 

แม้คำพูดที่เขาเขียนมาจะไม่ค่อยเข้าหู แต่มันกับแฝงความห่วงใยมาด้วย นับเป็นครั้งแรกเลยละมั้งที่แป้งร่ำได้รับการใส่ใจจากพันไมล์

"ไม่จริง นี่เขากำลังล่อลวงฉันอยู่แน่"

ใช่แล้ว คนอย่างพันไมล์มีแต่จะกวนประสาท เรื่องดีๆ ไม่เคยมีให้เธอหรอก

หญิงสาวตั้งใจจะตามไปคุยกับเขา แต่พอเปิดประตู คนที่บอกจะจับเธอกระแทกให้คลานลงเตียงกลับหลับไปแล้ว

"นอนง่ายจังนะวันนี้"

เธอแอบว่าเขา ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง แป้งร่ำเดินมาถึงเตียง มองคนหลับไปพร้อมกับใส่หูฟัง

ปึก!

"โอ๊ะ!"

แป้งร่ำรีบยกมือปิดปากหลังจากเผลออุทานตกใจที่ตนเดินแตะชนถุงกระดาษหนึ่งเข้าให้

"อะไรอีกล่ะนี่ ซื้อเสื้อผ้ามาก็ยังจะมาวางไม่เป็นที่อีก เฮ้อ...พันไมล์ ถามหน่อยเถอะ ถ้านายไม่มีฉันสักคนจะอยู่ยังไงเนี่ย ห้องคงมีไว้ให้หนูมันเดินเล่นเลยมั้ง"

หญิงสาวถอนใจก่อนจะเปิดถุงเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่เขาซื้อมาเอาไปใส่ตะกร้าเตรียมรอซัก

แต่ทว่า...

แป้งร่ำชะงักมือ ใจเต้นครึกโครมที่เห็นเสื้อนักศึกษาของผู้หญิง ตั้งใจจะหันไปมองเขาแล้วเรียกขึ้นมาถามว่านี่เสื้อของผู้หญิงคนไหน แต่เธอกลับสะดุดตากับกระดาษโน้ต

[ถ้ามาเห็นก็ช่วยเอากลับไปด้วย แล้วเอาพวกใส่แล้วรัดนม กระดุมจะแตกไปทิ้งให้หมด ถ้าเห็นใส่ไปเรียนอีกจะจับเย...คาห้องเรียนเลย เธอคงรู้นะว่าฉันไม่ได้ขู่]

แป้งร่ำกะพริบตาปริบๆ มองทั้งเสื้อ มองทั้งข้อความในกระดาษ แล้วมองไปยังคนที่นอนบนเตียง ก่อนจะมีข้อสรุปในหัว

นี่เขา...หวงเธอเหรอ?

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจเต้นดังมาก แป้งร่ำอึ้งไม่หายว่าเขาคนที่ไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลยกลับมีเสื้อนักศึกษาให้เธอ แถมยังมีกระโปรงพลีทที่เธอชอบใส่ ที่สำคัญ เขากะไซส์เธอได้เป๊ะอีกด้วย

มีข้อความต่อท้ายด้านหลังที่เธอยังไม่ได้อ่าน คราวนี้ แป้งร่ำตั้งใจอ่านมาก อยากรู้นักเขาจะเขียนว่าอะไร

[เอาะ ต่อไปเวลามาหาฉันใส่ไอ้นั่นมาด้วยนะ]

ไอ้นั่นคืออะไร?

เพราะสงสัย แป้งร่ำจึงรื้อถุงดู จนมาเจอ 'ไอ้นั่น' ที่เขาว่า

หื้มม!

ตาลุกเลยทีนี้ จีสตริงลายเสือ!

ทีแรกความโมโหของแป้งร่ำแทบจะหายเป็นปลิดทิ้งหลังจากเห็นเขาใส่ใจ แต่พอมาเจอจีสติงลายเสือเท่านั้น จึงรู้ว่าเธอมีค่ากับเขาแค่เป็นตุ๊กตายางคลายเหงา

ใช่แล้ว เป็นได้แค่นั้นจริงๆ !

🔥🔥🔥