บทที่ 8 ตอนที่5คนใจร้าย 😡

ตอนที่ 5 คนใจร้าย

ช่วงบ่ายวันถัดมา...

ม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกคณะซึ่งที่นั่งประจำของเด็กวิศวะ หลังจากที่เรียนเสร็จกลุ่มดาวเด่นก็มานั่งรวมตัวกันเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้องานที่อาจารย์เพิ่งสั่งไป

"ส่งงานวันจันทร์ ใครมันจะทำทันวะ!"

เอ็มเจบ่นอย่างหัวเสีย ก่อนจะทิ้งหนังสือลงกับโต๊ะอย่างแรง

"มีสิ ไอ้พันไมล์ไง เด็กเทพสัตว์! วันเดียวมันก็ทำเสร็จแล้ว"

อลันบอก ก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่พวกเขากำลังพูดถึง ซึ่งนั่งทำหน้าไร้อารมณ์อยู่ข้างๆ เอ็มเจ

"จริงด้วย ไอ้พันไมล์ มึงมาช่วยกูทำรายงานเลย"

"เรื่องอะไร งานใครงานมันดิ" พันไมล์ปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด

"ไอ้พันไมล์ ไอ้เพื่อนไม่มีน้ำใจ!"

"เออ! กูไม่มี"

คนถูกด่ายอมรับออกไปตามตรง จนเอ็มเจกับอลันถึงกับค้อนใส่

"แล้วนี่แป้งหายไปไหนวะ"

อลันถามอย่างสงสัย พอเรียนเสร็จ เพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มก็หายตัวไปเลย

"ไม่รู้เหมือนกันว่ะ สงสัยกลับไปแล้วมั้ง" เอ็มเจสันนิษฐานขึ้น

"ทำไมกลับไวจังวะ หรือว่ากลับไปซุ่มทำงาน"

"ยัยนั่นยังไม่กลับ อยู่ในตึกคณะนั่นล่ะ เห็นว่าอาจารย์เรียกพบ"

เป็นพันไมล์ที่พูดขึ้น เพราะก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องเรียน อาจารย์ที่ปรึกษาก็เรียกแป้งร่ำไปคุย ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้อยากสนใจหรอกนะ แต่สายตามันดันเหลือบไปเห็นเข้าพอดี

"อย่าบอกนะ ว่าเรียกไปคุยเรื่องเกรด"

อลันเสียงเครียด เพราะเขาเป็นเพื่อนคนเดียวในกลุ่มที่ห่วงใยแป้งร่ำเป็นพิเศษ

"น่าจะมีอยู่เรื่องเดียว" เอ็มเจสรุปบ้าง "พอขึ้นปี4 มาเหมือนว่าแป้งจะเรียนไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"เฮ้อ... สงสารว่ะ แป้งนี่น่าสงสารจริงๆ"

"พวกมึงจะไปสงสารเขาทำไม เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ"

"ไอ้พันไมล์ มึงมันเป็นเพื่อนที่ไม่มีหัวใจ มึงไม่สงสารแป้งร่ำเลยเหรอวะ!"

เอ็มเจถามอย่างโมโห พลางจ้องหน้าเพื่อนที่ดูจะหัวดีไปเสียทุกเรื่อง ยกเว้นแต่เรื่องกวนตีนนี่ล่ะที่ไม่ดีจนน่าตบกบาล

"แล้วมันใช่เรื่องของกูไหมล่ะ"

พูดจบคนตัวสูงก็ลุกออกจากโต๊ะ พร้อมกับยักไหล่ใส่ทุกคนทำราวกับว่าเขาไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

"เออ ไสตูดไปเลยมึงไอ้เพื่อนเห็นแก่ตัว"

เอ็มเจด่าไล่หลัง ส่วนพันไมล์น่ะหรือ ทำเป็นหูทวนลมเดินจากไปทันที

ช่วงสายของวันหยุด...

พันไมล์ต้องปวดหัวหนักเมื่อพวกเพื่อนมารวมตัวกันทำรายงานถึงที่ห้อง โดยที่เขาซึ่งเป็นเจ้าของห้องไม่ได้เต็มใจต้อนรับเลยสักนิด แต่มีหรือที่พวกนี้มันจะสนใจ

เอ็มเจ อลัน เดินเข้ามานั่งที่ห้องนั่งเล่น ทำตัวตามสบายราวกับเป็นเจ้าของห้องกันเสียอย่างนั้น

เว้นก็แต่แป้งร่ำที่ไม่ได้อยากมาในวันนี้เลย

หญิงสาวเดินเข้ามาโดยไม่สบตาเจ้าของห้องที่เอาแต่จ้องเธอตาแทบถลน เธอดูออกเลยล่ะว่าเขาหงุดหงิดมาก แต่ให้ทำอย่างไรได้เล่า ก็สองคนนั้นดึงดันจะมาทำงานที่ห้องเขาให้ได้ แล้วยังอ้อนวอนสารพัดเพื่อให้เธอมาทำด้วยกัน

พอจะปฏิเสธก็เห็นใจเอ็มเจกับอลัน พอตบปากรับคำก็ต้องมานั่งเสียวสันหลังเพราะสายตาของพันไมล์

เฮ้ออ....ไม่มีอะไรดีต่อผู้หญิงตัวคนเดียวในกลุ่มเช่นเธอเลย

"แป้ง ทำถึงไหนแล้ว"

"เหลืออีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ"

แป้งร่ำหันไปตอบอลันที่นั่งอยู่ข้างกัน ก่อนจะมองเลยไปที่เอ็มเจ ที่ในตอนนี้แทบนอนจมโซฟาไปแล้ว

"อะไรของมึงเนี่ยไอ้เอ็มเจ นอนตายแบบนั้นงานมึงจะเสร็จไหมวันนี้"

อลันด่าเพื่อนที่เอาแต่นอนอยู่อย่างเดียว ส่วนคนถูกด่าก็รีบผงกศีรษะขึ้นมาทันใด

"กูปวดหัว ของีบแปบ"

"เฮ้อ...มึงนะมึงไม่จบขึ้นมาอย่าหาว่ากูไม่เตือน"

อลันบ่นเพื่อนก่อนมองไปยังพันไมล์ที่นั่งเล่นมือถืออยู่ไม่ไกลจากแป้งร่ำ

"ไอ้นี่ก็เหมือนกัน ไม่ทุกข์ร้อนห่าอะไรเลย ผู้ชายแบบนี้ใครได้เป็นแฟนเป็นผัวมีแต่เสียเปรียบ"

อึก!

คำพูดของอลันราวกับเป็นมีดทิ่มแทงใจแป้งร่ำ และไม่ใช่แค่เธอ คนถูกพาดพิงถึงหันขวับมาทันที

"เสียเปรียบห่าอะไรของมึง ผู้หญิงมีแต่หลงกู"

พูดไปพันไมล์ก็มองแป้งร่ำ สายตาของเขาร้อนแรงอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ได้

"เหอะ ไอ้หลงตัวเอง คนอย่างมึงนะถ้าใครรู้จักตัวตน กูว่าเผ่นแน่บทุกราย"

อึก!

อลันพูดแทงใจแป้งร่ำอีกดอกหนึ่งแล้ว คราวนี้เธอรีบก้มหน้าทำรายงานสุดชีวิต แต่มือก็ดันแข็ง ชื้นไปด้วยเหงื่อจนเขียนไม่ออก เสียงของทั้งคู่ยังคงถกเถียงกันอยู่ แป้งร่ำพยายามไม่สนใจ แต่ก็ไม่วายถูกดึงเข้าร่วมวงด้วย

จากใครเสียอีกล่ะ...

"แป้งร่ำ ในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม เธอคิดว่าฉันมีเสน่ห์มากพอไหมที่จะดึงดูดเพศตรงข้ามให้มานอนอ้าขาให้เอาน่ะ"

"คำถามห่าอะไรของมึง น่าเกลียด!"

เป็นอลันที่รีบพูดแทรก ในขณะที่แป้งร่ำนั่งก้มหน้านิ่งๆ

"กูถามแป้งร่ำ มึงอย่าเพิ่งเสือก"

พันไมล์ยังไม่ยอมหยุด เขาพูดกับเธอต่อ

"ว่าไงล่ะ เธอว่าคนอย่างฉันมีจุดเด่นอะไรบ้างที่จะทำให้พวกผู้หญิงยอมขึ้นเตียงด้วยแบบ...นับครั้งไม่ถ้วน"

"..."

แป้งร่ำกำปากกาแน่น

ไหนว่าเขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่อง ไหนว่าตกลงกันแล้วว่าจะเคารพกันตามสัญญา

นี่เขาจงใจทำอะไร?

จะเปิดโปงตัวเอง?

ไม่หรอก เขาจงใจอยากเปิดโปงเธอมากกว่า

"ไงล่ะ ทำไมตอบยากจัง"

คนถามมีรอยยิ้มเยาะ ส่วนคนต้องตอบหน้าถอดสีมากขึ้นเรื่อยๆ

"ก็ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของนายนี่ จะตอบได้ไงล่ะ"

"นั่นสิ มึงก็ถามกวนตีน" อลันช่วยเสริม "แป้งไม่เคยมีแฟน มึงมาถามได้ไง"

อลันย้ำคำว่าเธอ 'ไม่มีแฟน' โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำนั้นแสลงใจแป้งร่ำขนาดไหน

ถึงเธอจะไม่มีสิทธิ์อะไรในชีวิตของพันไมล์ แต่ครั้งหนึ่งก็เคยชอบ ชอบมากเสียด้วยสิ

"เรื่องของกู หุบปากไปเลยมึง"

"ถ้ามึงไม่ช่วยพวกกูทำรายงาน มึงก็ควรหุบปากไปด้วย"

"ไอ้ห่านี่ ห้องกูนะ"

"เออ ห้องมึง แต่กูจะใช้ทำงาน มึงก็อย่าเสือกมานอกเรื่อง ไปนอนเล่นแอพนัดเอาหญิงของมึงไปเถอะ"

อลันเน้นน้ำเสียงตรงประโยคสุดท้ายทำเอาแป้งร่ำเสียววาบในอก ใจเธอมันแทบตกไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเจอแต่ละคำพูดที่แสนทำร้ายจิตใจ

คนหนึ่งพูด...เพราะความไม่รู้อะไรเลย

ส่วนอีกคนหนึ่งพูด...เพราะอยากหยามเกียรติเธอ

คนใจร้าย!

🔥🔥🔥