บทที่ 27 อุบัติรักลวงพิศวาส บทที่ 2

"ตื่นได้แล้ว ตื่น ๆ ๆ"

เริ่มโมโหขึ้นมา ฟ้าใสเลยยอมที่จะทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ แล้วเขย่าร่างที่นอนเหยียดยาวนั่นเต็มแรง และด้วยความ ตกใจหรืออะไรก็ตาม หากฝ่ายนั้นพรวดพราดลุกขึ้นนั่ง จนหัวโขกกันโป๊กใหญ่ แถมจมูกโด่งของเขา ยังเฉียดแก้มนวลของเธอไปอีก โอย..แทบลืมหายใจ

"ไอ้ธาร...โห..จะปลุกหรือจะฆ่ากันวะเนี่ย"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ