บทที่ 10 คำว่ารักที่ไม่ได้พูดออกไป
หลังจากงานศพผ่านไป ญาติของเพ่ยหลินก็มารวมตัวกันทำข้อตกลงในการรับเธอมาเลี้ยงดูแลต่อรวมทั้งเรื่องมรดกที่คุณม๊าของเพ่ยหลินทำไว้ก่อนจะจบชีวิตตัวเอง ส่วนผมก็คอยฟังข่าวสารห่าง ๆ แบบนี้
เพ่ยหลินไม่สนิทกับญาติคนไหนเลยด้วยซ้ำ บางครั้งเธอก็มาเล่าให้ฟังถึงวันรวมญาติว่าบางคนก็ดูไม่ชอบเธอเท่าไหร่ นี่คงทำให้ผมหนักใจว่าเธอจะต้องไปอยู่ในการดูแลของใคร
Rrr
"ฮัลโหลเพ่ยหลิน เป็นไงบ้าง เขาตกลงกันได้หรือยัง"
'...ไป๋'
"ครับ ว่าไงหลินหลิน โอเคใช่ไหม" น้ำเสียงเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ผมจึงอดห่วงไม่ได้จริง ๆ ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกแย่อยู่หรือเปล่า
'หลินหลิน...จะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว...ฮึก'
"หมายความว่าไง" ผมถามออกไปอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ หัวใจกระตุกวูบจนผมรู้สึกใจหาย
'หลินหลินต้องไปอยู่กับคุณป้าที่ต่างจังหวัด เพราะคุณป้ามีครอบครัวที่นั่น แต่หลินหลินจะกลับมาหาไป๋นะ '
"....หลินหลิน...ไม่ไปได้ไหม อยู่กับไป๋ได้หรือเปล่า" ผมขอร้องอ้อนวอนแม้รู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปนั้นมันจะเปล่าประโยชน์ก็ตาม
ไม่เพียงแต่ใจหายแต่ยังรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างในชีวิตไป ผมไม่ได้ร้องไห้มานานหลายปี...แต่วันนี้
ผมกำลังร้องไห้ เพราะกำลังจะได้แยกจากกับหลินหลิน
น้ำตาหยดลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...ทุกอย่างมันตื้อไปหมดเหมือนถูกค้อนหนัก ๆ ทุบลงที่กลางศีรษะอย่างจังจนสติเลือนหาย
'หลินหลินก็อยากอยู่ที่นี่ แต่ในตอนนี้หลินหลินไม่สามารถตัดสินใจอะไรเองได้เลย ไป๋มาเจอหลินหลินหน่อยได้ไหม เดี๋ยวหลินหลินก็จะไปแล้วนะ...ฮึก...หลินหลินขอโทษ' น้ำเสียงสะอื้นจากเจ้าของปลายสายทำให้ผมรู้ทันทีว่าเธอกำลังร้องไห้และรู้สึกผิดมากแค่ไหน
ก็ในเมื่อเราสัญญากันว่าจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนาน ๆ
แต่เมื่อมันมันนานได้แค่นี้...ก็ไม่เป็นไร
ผมคงต้องจำใจปล่อยเธอไปจริง ๆ
"....ไม่เป็นไร ไป๋เข้าใจ เรายังติดต่อกันได้เสมอใช่ไหมหลินหลิน" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้ปกติเพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
'อื้อ แน่นอน ไป๋คือเพื่อนคนแรกและเพื่อนที่ดีที่สุดของหลินหลินเลยนะ'
ผมวาดฝันให้เราอยู่ด้วยกัน เรียนด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกันแบบนี้ไปจนจบมหาลัย...แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังลงถูกลบล้างทิ้งหายไป
เธอสำคัญกับผมมากจริง ๆ แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง และผมรู้ดีว่าผมรั้งเพ่ยหลินไว้ไม่ได้
ทำไมโชคชะตาแม่งเล่นตลกกับผมอีกแล้ว
"ไป๋จะออกไปหานะ มาที่สนามเด็กเล่นแถวบ้านไป๋นะ แถวนั้นมีรถไอติมที่หลินหลินชอบด้วย" อย่างน้อยได้มาสร้างความทรงจำโดยการรำลึกความหลังครั้งสุดท้ายก่อนจากลาก็ยังดี
'ไป๋ไป๋น่ารัก...หลินหลินรักไป๋ที่สุดเลย'
"ครับ...ไป๋ก็รักหลินหลิน"
ผมยังคงสับสนในความรู้สึกของตัวเองเสมอ ปกติผมแทบจะไม่บอกรักหลินหลินกลับเลย...แต่วันนี้ผมอยากพูดมันออกมาสักล้านครั้ง
หลินหลินรักผมแบบเพื่อน'สนิท'
แต่คำว่า'รัก' ของผมมันไม่ได้หมายถึง'เพื่อนสนิท'อย่างเดียว
แต่เธอเปรียบเสมือนคนในครอบครัว คนสำคัญ และ'คนรัก'ของผมอีกด้วย
