บทที่ 11 กอดสุดท้าย

ผมเดินมาที่สนามเด็กเล่นที่ประจำของเราอย่างเหม่อลอย ที่นี่มักเป็นที่ประจำที่เรามากันตั้งแต่เด็ก ๆ จนโต มันน่าใจหายที่จู่ ๆ วันหนึ่งเราต้องแยกจากกันกระทันหัน

ความรักมีหลายรูปแบบ และทุกรูปแบบนั้นมันอยู่ในตัวเพ่ยหลินทั้งหมด

ทุกอย่างมันพัฒนาของมันมาตามกาลเวลา ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมไม่ได้คิดจะดูแลเพ่ยหลินแค่ในแบบ'เพื่อน'อีก

ตั้งแต่ทำอาหาร ทำขนม

ดูแลตอนไม่สบาย

ผูกเชือกรองเท้า

คอยปกป้อง

คอยโอบกอดเธอเสมอ...และคิดจะทำแบบนี้ตลอดไป

"ไป๋ซิง!" ผมเงยหน้าขึ้นมองเสียงใสแจ๋วที่คุ้นหู

ร่างอวบยืนอยู่ที่ชิงช้าเธอโบกมือไปมาพร้อมกับยิ้มกว้างให้ผมเหมือนเคย

เพ่ยหลินฝืนตัวเองอยู่ ผมรู้ดี

ขาของผมรีบก้าวไวขึ้นอัตโนมัติ รู้ตัวอีกทีตอนนี้ผมก็ดึงเธอเข้ามาสวมกอดไว้แน่นแล้ว

"หลินหลิน...ไม่ไปได้ไหม"

"หลินหลิน..ก็ไม่อยากไป หลินหลินคิดถึงไป๋ซิง แบบนี้ใครจะช่วยไป๋กินข้าวน้า ใครจะช่วยซื้อขนมกับเอาน้ำให้ไป๋ ไป๋จะทำคณิตเองได้ไหม ไป๋จะต้องเหงาหรือเปล่า หลินหลินกังวลจัง"

"ไป๋ดูแลหลินหลินได้"

"แง หลินหลินรู้ แต่เราทั้งคู่ยังเด็ก หลินหลินไม่อยากเป็นภาระให้ไป๋กับครอบครัวของไป๋น้า เค้าต้องคิดถึงหลานมากแน่ ๆ อย่าลืมส่งรูปหลานมาให้หลินหลินด้วยน้า ถ้ามีโอกาสหลินหลินจะรีบมาหาเลย!!"

"....อื้อ ไป๋รับทราบ "

"ไป๋...ฮึก...ไป๋ห้ามร้องนะ เค้าร้องได้คนเดียว...แต่ตัวอย่าร้องเลย...ฮึก...กว่าตัวจะผ่านช่วงนั้นมาได้ ช่วงที่ร้องไห้เจ็บปวดที่สุด มันยากมากแค่ไหน...เค้าไม่อยากให้ตัวเป็นแบบนั้นอีก" สุดท้ายเธอก็ฝืนตัวเองไม่อยู่แล้วปล่อยโฮออกมา

ผมจำรายละเอียดทุกอย่างได้ดี ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เพ่ยหลินก็ไม่เคยทิ้งผมไปไหน เธอทำลายกำแพงในใจผมจนหมดสิ้น

"ไป๋ผ่านมันมาได้แล้วก็เพราะทุกคนรวมถึงหลินหลิน ขอบคุณนะ ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิต ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนกัน"

"อื้อ ขอบคุณเหมือนกันที่ดูแลหลินหลิน ขอบคุณที่ไม่รำคาญหลินหลินน้า ดูแลตัวเองดี ๆ นะ หลินหลินจะติดต่อกลับมาบ่อย ๆ เลย"

เจ็บ...ทำยังไงเธอถึงจะไม่ไป

ผมอยากกอดเธอไว้แน่น ๆ แบบนี้เพราะกลัวเธอจะหายไป

"คุณป้าเขาใจดีกับหลินหลินใช่ไหม"

"ก็ใจดีนะ ดูใจดีกว่าทุกคน รวมถึงลูกของเขาก็ดูเป็นมิตรกับหลินหลินดี "

"อืม แต่เดี๋ยวก่อน"

"หือ?" ผมถอนกอดออก แล้วถอดสร้อยคอประจำตระกูลที่อาม่าสั่งทำให้ผมเพื่อรับขวัญตั้งแต่แรกเกิด แล้วสวมให้คนตางหน้าอย่างไม่คิดเสียดาย

"ไป๋...อันนี้สร้อยตระกูลนะ"

"ของต่างหน้า เผื่อคิดถึงไป๋ ไป๋ไม่เสียดาย ไป๋รักครอบครัวมากแค่ไหน...ไป๋ก็รักเธอมากเท่านั้นแหละ ดูแลสร้อยนี้ให้ดี แต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีมากกว่าสร้อยนะ กินเยอะ ๆ ให้มีความสุขเข้าไว้นะ จำไว้นะ เพ่ยหลินจะมีไป๋ซิงเคียงข้างเสมอ"

ผมไม่ปรารถนาอะไรไปมากกว่านี้นอกจากที่ที่เธอจะต้องย้ายไปจะทำให้เธอมีความสุขและใจดีกับเพ่ยหลินของผมให้มาก ๆ

ขอให้เพื่อนใหม่หลินหลินดูแลเธอให้ดีกว่าที่ผมดูแล

อย่าให้หลินหลินหิวข้าวจนปวดท้องหรือถูกรังแกจากใครหน้าไหนก็ตาม

"ฮึก...ฮือ...เค้ารู้..ฮึก...เค้าก็รักตัว..."

"..." ผมเงียบ...หากพูดอะไรไปมากกว่านี้จะเป็นผมอีกคนที่ร้องไห้ออกมา และเธอก็จะเป็นห่วงอีก ผมจึงทำเพียงเช็ดคราบน้ำตาให้คนตรงหน้าเท่านั้น

"ไป๋ซิงก็จะมีเพ่ยหลินเคียงข้างเสมอเหมือนกัน"

คำสัญญาของเราสองคนคือการอยู่เคียงข้างเพื่อเป็นความสบายใจให้กันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

หากเราเป็นคู่กันอย่างที่ซ้อชอบแซวบ่อย ๆ ก็คงจะดี...

ขอให้เราวนกลับมาพบเจอกันอีก

ไป๋ซิงรักเพ่ยหลิน

และจะอยู่เคียงข้างเพ่ยหลินเสมอ