บทที่ 32 คลั่งรักเงียบๆ

ไป๋พาฉันไปกินไอศกรีมที่ร้านแถว ๆ คณะของเขา ฉันยอมรับเลยว่าตัวเองหมดพลังเกินกว่าจะมานั่งฝืนยิ้มหรือชวนเขาพูดคุยอย่างทุกครั้ง แต่ไป๋ก็ไม่ว่าอะไรไม่ถามอะไรเซ้าซี้ เขาแค่ลูบหัวแล้วยิ้มให้...แต่แค่นี้ก็ทำให้ฉันสบายใจและรู้สึกดีขึ้นจากเหตุการณ์นั้นมาก ๆ เลย

กำแพงระหว่างเราเหมือนถูกลดลง อาจเป็นเพราะเขาคือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ