บทที่ 33 เพ่ยหลินของผม

มาถึงสนามบาส ไป๋ก็ไปเปลี่ยนเสื้อกับคริษฐ์ส่วนฉันก็นั่งรออยู่ที่แสตนด์ เริ่มมีคนทยอยเข้ามาในสนามบ้าง ส่วนใหญ่ก็มีแต่คนสูง ๆ ดูทรงเป็นนักกีฬากัน

แต่ในสายตาฉันตอนที่ไป๋เดินออกมาเขาเด่นที่สุด เพราะรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวดุจหิมะของเขาต่างหาก ที่ทำให้สาว ๆ กรี๊ดกันลั่นสนาม

เอกลักษณ์ของไป๋คือรอยแผลเป็นจาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ