บทที่ 4 โตด้วยกัน

หลังจากเลิกเรียนแล้วผมกับเพ่ยหลินเราจะกลับบ้านด้วยกัน ผมพาเพ่ยหลินมาเล่นที่คฤหาสน์ทุกวันเพราะผมจะคอยสอนการบ้านวิชาวิทยาศาสตร์ให้เธอ ส่วนเธอก็จะช่วยสอนวิชาคณิตศาสตร์ให้ผม จริง ๆ ผมก็ทำเองได้นะ แต่...มีคนสอนมันดีกว่าเยอะ

เราสนิทกันมากไปมาหาสู่กันจนเหมือนครอบครัวเดียวกัน บางคนก็ชอบมาทักว่าเพ่ยหลินเป็นน้องสาวผมทั้ง ๆ ที่ผมนี่แหละน้องคนเล็กสุดของตระกูล

แต่สำหรับผม เพ่ยหลินน่ะคือคนในครอบครัวเดียวกันมาตลอด

ผมสนิทกับคุณป๊าของเธอ รู้เลยว่าเพ่ยหลินน่ะมีนิสัยที่น่ารักได้ใคร คุณป๊าของเพ่ยหลินเป็นคนใจดีมาก ๆ เพ่ยหลินได้ป๊าของเธอมาเต็มเปี่ยม

"วันนี้จะได้เจอน้องแฝดไหม!? คิดถึงน้องซีเกล ซีเกทกับซอลญ่าจัง"เมื่อเดินเข้ามาในบ้านเพ่ยหลินก็ถามขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น

ซีเกลกับซีเกทเป็นแฝดชายซึ่งเป็นลูกของเฮียกับซ้อออร์แกน ส่วนน้องซอลญ่าคือลูกคนเล็กที่ทุกคนหวงมากเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวแถมยังหน้าเหมือนพี่ออร์แกนเป๊ะ เฮียผมก็คลั่งรักลูกยิ่งกว่าอะไร ยัยเพ่ยหลินก็ติดหลานมากซะเหลือเกิน บ่อยครั้งที่เฮียจะพาพวกหลาน ๆ มาเล่นกับอาม่าที่บ้านใหญ่ในวันหยุด

"มาแหละมั้ง วันนี้วันศุกร์" เฮียย้ายออกไปสร้างบ้านอยู่ข้างนอก มีช่วงศุกร์เสาร์อาทิตย์ที่จะพาหลาน ๆ กลับมาเล่นที่บ้านใหญ่

คนในตระกูลมีใครไม่หลงหลานบ้างถามก่อน แค่เอ่ยปากพูดลอย ๆ ไม่เจาะจงอะไรก็พร้อมจะหามาประเคนให้ตรงหน้าแล้ว

"ดีใจจัง!" เธอพูดด้วยความดีใจพร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปมา

"ติดหลานจังนะหลินหลิน"

"ก็หลานน่ารักนี่ซอลญ่ากำลังหัดพูดเลยน่ารักมากก ส่วนซีเกลกับซีเกทก็เริ่มโตแล้ว สองหนุ่มนี่นิสัยเหมือนเฮียซีโน่เลย อีกอย่างอะหลินหลินคิดถึงพี่ออร์แกนมากกก พี่คนจ๋วยของหลินหลิน" เธอสาธยายความรู้สึกของตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้าง หลินหลินรักหลานมากเพราะเราก็ช่วยพวกเฮียกับซ้อเลี้ยงเขามาให้ดีที่สุด

เพื่อที่จะไม่เป็นแบบพวกเราทุกคนที่เติบโตมากับปัญหา

"หึ มาอยู่แล้วแหละน่า " ผมลูบศีรษะของคนข้างกายเบา ๆ

หกปีแล้วที่โตมาด้วยกัน

งั้นก็อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะหลินหลิน

พอเข้ามาถึงในบ้านเราก็ทักทายซ้อกับเฮียที่นั่งอยู่กับหลาน ๆ ภายในห้องนั่งเล่นทันที หลินหลินที่เห็นหลานก็วิ่งไปฟัดหลานใหญ่เลย

"น้องซอลเล่นดี ๆ ค่ะ ถ้าป๊าจับไม่ทันเดี๋ยวหนูล้มนะ เดี๋ยวเป็นแผลนะคะคนสวย"

"ปะป๊า น้องขอโต๊ด" หลานสาวคนเล็กออดอ้อนคุณป๊า ปีนป่ายขึ้นไปนั่งบนตักแล้วกอดป๊าเขาเป็นการขอโทษ

"ไม่เป็นค่ะ ป๊าบอกหนูเฉย ๆ ป๊ากลัวหนูเจ็บ"

"น้องรักปะป๊า" พอเริ่มพูดได้ก็พูดเก่งซะเหลือเกิน อยู่เป็นซะด้วยสิหลานคนนี้เฮียผมมันนี่แทบลอยเลยเวลาลูกบอกรัก

"ป๊าก็รักหนูค่ะ เห้อ...เกี๊ยวทำไมลูกเหมือนเธอขนาดนี้ เฮียแพ้ลูก!" เฮียผมก็ยังคงทำตัวเป็นพวกคลั่งรักติดภรรยา

"ทีสองแฝดยังเหมือนเฮียเลย"

"ป๊าจะอ้อนแต่ม๊าหรือไง" ซีเกทแขวะป๊าตัวเองด้วยความหมั่นไส้

"ป๊าปล่อยเลยนี่ม๊าผมนะ" ซีเกลนั้นรีบวิ่งไปดึงไอ้คุณป๊าออกจากม๊าของเขาทันที

เด็กแฝดหวงม๊ายิ่งกว่าอะไร ถ้าคิดภาพไม่ออกก็อยากให้นึกถึงตอนที่ซ้อท้องได้เลย ซ้อแพ้ท้องแล้วเหม็นหน้าเฮียมากจนอยู่ใกล้ไม่ได้และโลกก็เล่นตลกร้าย เฮียมันดันช่วยเมียแพ้ท้องไปอีกแถมยังติดกลิ่นเมียมาก ทีนี้ล่ะบันเทิงเลย เมียก็เหม็นขี้หน้า ผัวก็ติดกลิ่นเมีย ผมเห็นเฮียมันร้องไห้ไปวันละกี่รอบไม่รู้เวลาไม่ได้กอดซ้ออะ

สภาพแม่งแบบน่าโดนล้อจนลูกบวชจริง ๆ โคตรอนาถ

"ม๊าแกก็เมียป๊าไหม ป๊ามาก่อน!"

"แต่นี่ม๊าผม! " ซีเกทสวนกลับอย่างไม่ยอม

"แต่นี่เมียป๊า!"

พ่อลูกตีกันอีกแล้ว ตีกันทุกวันเรื่องแย่งกันกอดม๊าเนี่ย

"อย่าตีกันน้า ซีเกล ซีเก็ท ไปหาเจ็กไปลูก เจ็กคิดถึงนะนั่นมองตาละห้อยเลย น้องซอลไปหาเจ็กไหมคะ"

"ไป ๆ หาเจ็ก น้องหาเจ็ก" อยากอุ้มยัยหนูมาฟัดแก้มจริง ๆ หลานเรียกผมว่าเจ็กได้แล้ว!!

สามพี่น้องนิสัยต่างกันมากโดยสิ้นเชิง แต่ก็รักกันมาก ๆ เลยนะ ใบหน้าก็มีความคล้ายคลึงกันมากจนแทบจะเป็นแฝดสาม

ซีเกลคนพี่และซีเกทคนน้องหน้าเหมือนป๊าเขามากแต่ก็มีบางส่วนที่ได้ม๊าเขามา ทั้งคู่ไม่ได้หน้าเหมือนกันมากจนแยกไม่ออก คนพี่ตาชั้นเดียว ส่วนคนน้องตาสองชั้น มีผิวขาวสว่างทั้งคู่ คนพี่มีไฝที่ใต้ตา ส่วนคนน้องมีไฝที่จมูก เฮียมันวางแบบหน้าตัวเองแล้วก็อปปี้วางหรือไง

ส่วนหลานสาวเพียงคนเดียวของผมน่ะน่ารักมากจนผมนี่ใจละลาย ตากลมแป๋วเหมือนซ้อ แก้มป่องยุ้ย ๆ ชอบทำหน้าออดอ้อน ชอบมากอดมาจุ๊บพวกผู้ใหญ่ นี่น่ะซ้อร่างสองชัด ๆ ยิ่งตอนนี้กำลังอยู่ในวัยหัดพูด ยิ่งเรียกความเอ็นดูเข้าไปใหญ่ หลานทั้งสามคนนี้ได้รับของขวัญแรกเกิดกันถล่มทลาย แน่ล่ะทายาทของตระกูลนี่เนอะ แต่ละคนทุ่มไม่อั้น แย่งจะเป็นเบอร์หนึ่งของหลาน ๆ กันใหญ่

ยอมรับก็ได้ว่าผมเองก็เป็นไปกับเขาด้วย