บทที่ 5 เพื่อนกันหอมแก้มกันไม่ได้
เฮียเพ้นท์ที่ว่าขรึมยังแพ้ให้หลานสาวอะ แต่หลานชายสองคนไม่ต้องพูดถึงกัดกันตลอดจนผมเห็นเป็นภาพทับซ้อนของเจ็กเซียนกับเฮียซีโน่ที่มีร่างแยกสองคนตีกันอยู่
"มาให้เจ็กกอดหน่อยครับ" ผมอ้าแขนเตรียมรับแรงกระแทกของเด็ก ๆ ทั้งสามคน
หลาน ๆ วิ่งมารุมกอดผมใหญ่ เว้นแต่ซีเกทนั้นที่ชอบทำฟอร์มแค่แตะ ๆ มือผม
"รักเจ็กน้า รักจ๊อกกาแยตด้วย~"
"ช็อกโกแลต" ซีเกทช่วยแก้ให้
"จ๊อกโกกกแยด!!"
"เห้อ...พูดไม่ชัดก็ยังจะขยันพูด"
"แบร่ ๆ ๆ"
"ไม่เถียงกันสิ คิดถึงจังเลยเด็กแฝด โตไวจัง" ผมเป็นคนห้ามศึกก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันยาวไปมากกว่านี้
"งั้น ๆ เจ็กต้องซื้อช็อกโกแลตให้ผมนะ"หลานคนโตของผมว่าขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"อยากเตะบอลกับเจ็กอะ" หลานชายคนที่สองของผมเอ่ยขึ้นต่อ
"โอเค ๆ งั้นพรุ่งนี้เจ็กจะเตะบอลกับซีเกทแล้วก็ซื้อช็อกโกแลตให้พวกเราระ โอเค้!"
"โอเค!"พอเป็นเรื่องนี้เด็ก ๆ ก็พร้อมกันตอบตกลงแล้วยิ้มแฉ่งให้ผมทันที
"แงง เด็ก ๆ มาหาพี่บ้างสิ" เพ่ยหลินหันมาเบะปากเรียกคะแนนบ้าง จากนั้นเด็ก ๆ ก็กรูกันเข้าไปหาเพ่ยหลิน
"เกทคิดถึงพี่หลินหลิน!"
"เกลด้วย!"
"รักปี้หยินน้า"
"พี่ไม่ใช่ปี้"ก็เป็นอีกครั้งที่ซีเกทช่วยแก้ให้
"นักเกทหยุด ๆ "
"ชื่อซีเกท!"
"ซีเกท ซอลญ่า ไม่ตีกันสิ เดี๋ยวพี่หลินไม่เล่นด้วยทำไง"ซีเกลพี่ชายคนโตเป็นคนเอ่ยห้าม ทั้งสองคนจึงหยุดตีกัน ซอลญ่าเชื่อฟังซีเกลมากเลยล่ะ ถ้าซอลญ่าอ้อนใครบ่อยแสดงว่าเชื่อฟังคนนั้นมาก ๆ ฉะนั้นสามารถตัดซีเกทออกได้เลย
"พี่ออร์แกนคะ เดี๋ยวหลินหลินพาเด็ก ๆ ไปเล่นข้างนอกนะคะ" เพ่ยหลินเดินเข้ามาบอกซ้อจึงพยักหน้ารับจากนั้นเธอก็จูงมือเด็กทั้งสามคนเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน
"เป็นไงบ้างคะ เรียนหนักไหมเอ่ย ไม่เจอกันตั้งอาทิตย์นึงแหนะ เอ...หรือสองอาทิตย์นะ" พี่ออร์แกนถามขึ้นพร้อมกับยิ้มหวานให้
"ดีมากเหมือนเดิมครับ ซ้อนี่น่ารักเหมือนเดิม ระวังเฮียมันหึงนะ" ผมตอบพร้อมกับยิ้มให้พี่สะใภ้และพี่ชาย
พี่ออร์แกนยังคงน่ารักเหมือนเดิม สำหรับผมแล้วทั้งเฮียและซ้อเปรียบเสมือนป๊าและม๊าแท้ ๆ ของผม ถ้าไม่มีทั้งสองคนก็คงไม่มีผมในทุกวันนี้
จนตอนนี้เฮียอายุยี่สิบแปด ซ้ออายุยี่สิบห้าแล้ว ก็ยังหวานกันเหมือนเดิม ทั้งคู่สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมาด้วยกัน...และก็สมบูรณ์แบบมากจริง ๆ ผมรับรู้ถึงความพยายามในการเป็นพ่อแม่ที่ดีของทั้งคู่
เฮียในมุมคุณป๊าก็คลั่งรักลูกสาวมาก แต่ก็น้อยกว่าคลั่งรักคุณม๊าน่ะนะ พอตั้งแต่โตมาผมก็เรียกทั้งสองว่าป๊าม๊าน้อยลงเพราะรู้สึกเขินนี่แหละ แต่ทั้งสองคนก้เป็นความสบายใจของผม อันดับหนึ่งในใจเลยด้วยซ้ำ
"มีเรื่องที่โรงเรียนเหรอ"เฮียถามขึ้นเพราะคงจะรู้แล้ว
"นิดหน่อยครับ จริง ๆ ก็ไม่หน่อย" เพราะถึงขั้นเรียกผู้ปกครองแน่นอนว่ามันไม่นิดหน่อยอยู่แล้ว
"เบาได้เบานะไป๋ซิง บางเรื่องก็ต้องใจเย็น ๆ"
"ผมก็ใจร้อนได้เฮียนั่นแหละ อย่ามาพูดเลยให้ใจเย็น เมื่อก่อนเฮียสอนอะไรผมบ้างเถอะ" นิสัยผมส่วนใหญ่ก็ได้เฮียมาทั้งนั้นอะ ผมจึงสามารถสวนกลับได้อย่างไม่เกรงกลัว
"เอ้า ก็ตอนนั้นมันวัยรุ่นเลือดร้อน"
"จะบอกว่าตอนนี้แก่แล้วว่างั้น"
"พูดยังไงให้เข้าตัวเองนะคนเรา" ซ้อเอ่ยแซวขำ ๆ ไม่ทันไรก็โดนเฮียหอมแก้มลงโทษไปฟอดใหญ่
เห้อ...ผมก็ชินแล้วแหละ เขาหวานกันทุกที่ทุกเวลา ผมอยู่ในจุดที่ผ่านทุกความหวานของทั้งคู่มาหมดแล้ว
ตายด้านจะว่างั้นก็ได้
"เกี๊ยว เดี๋ยวเฮียก็ฟัดแก้มหรอก" ทั้ง ๆ ที่ก็หอมภรรยาตัวเองไปแล้วแต่เฮียผมมันเจ้าเล่ห์ไง
"ม่ายฟังงหรอกนะ! จะฟ้องลูกคอยดู"
"เหอะ! เฮียว่าเราต้องมีอีกสักคนไว้คอยอยู่ฝั่งเฮีย "
"สามคนยังไม่พออีกเหรอคะ แค่นี้เฮียก็จะใกล้น้องไม่ได้แล้วนะ เอาซอลญ่าให้โตก่อนเถอะค่ะ อยากกลับไปแยกอยู่เหมือนตอนนั้นไหมล่ะ แทบเจอหน้าเฮียไม่ได้ "
"เอ่อ...บางทีมีสามคนก็ดีแล้วแหละ เฮียกลัวเธอเจ็บด้วย"
ดันมามีลูกอายุไล่เลียงกันอีก โตตามกันโคตรไว จำได้ว่าเด็กแฝดโตกันได้แค่ขวบเดียว ซ้อก็ท้องอีกคนทันที แถมตอนแพ้ท้องนี่...เฮียมันร้องไห้บ่อยจนเสียน้ำตาได้เป็นลิตร
"เฮียยึดติดกับคำอวยพรของคุณป้ามุนินทร์หรือเปล่า " ผมแซวขำ ๆ ดูท่าเฮียมันอยากจะมีลูกเยอะด้วย
'ป้าขอให้รักกันนาน ๆ มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะลูก'
'ได้ครับ ผมจัดให้ตามคำขอเลย'
'เฮีย!'
"จะสามสิบกันอยู่แล้วหวานฉ่ำเหมือนเดิมเป๊ะ เฮียนี่ก็คลั่งรักจริง ๆ ระวังเด็กแฝดสะกัดดาวรุ่งนะ ซีเกทกับซีเกลหวงม๊าเขายิ่งกว่าอะไร "
"คนไม่มีแบบไป๋จะไปรู้อะไร การมีแฟนมีภรรยาที่น่ารักแบบนี้ไม่ให้รักมันไหวเหรอ อย่าให้เห็นว่าเป็นมากกว่าเฮียแล้วกัน เอ...หรือว่าไป๋จะมีแฟนแบบเพ่ยหลินดี" ได้ทีเฮียมันก็เล่นผมกลับแบบตรงจุดตรงเส้นสุด ๆ
"...อะไรครับ"
"เฮียก็ไปแซวน้อง"
"ฟอร์มเก่งว่ะน้องใครวะเนี่ย"
"อะไรเฮีย เพื่อนเถอะ"
"อ๋อ เพื่อนก็เพื่อนงั้นอะ เพื่อนแหละ เพื่อนกันต้องเล่นแบบไป๋ซิง"
"เพื่อนกันหอมแก้มกันไม่ได้นะคะ ไป๋ซิงรู้ใช่ไหม?"
