บทที่ 60 เป็นของไป๋นะคะ

น้ำตาของฉันหยดแล้วหยดเล่าไหลร่วงกระทบหลังมือที่สั่นระริก

​ไป๋ซิงสบตาฉัน เขาเองก็คงกังวลไม่แพ้กัน มือหนาค่อย ๆ ยื่นฝ่ามือหนาออกมาเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มซ้ายที่บวมช้ำของฉันอย่างละเมียดละไม เขาลดสายตาลง หลีกเลี่ยงที่จะสบตาตรง ๆ

​"หลินหลินอย่าไปใส่ใจคำพูดของคนสติไม่ดีเลย..." เขาตอบ เพียงแค่นี้ ก็ชัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ