บทที่ 67 โดนต้อนจนมุม

ผมนั่งนิ่งเงียบ แววตาคมยังคงจ้องมองใบหน้าเย่อหยิ่งของเวนดี้นิ่งสนิท ความเงียบดิ่งลึกที่กดดันครอบคลุมโต๊ะอาหารหรูหราแห่งนี้ไว้จนบรรยากาศหนักอึ้ง ในหัวของผมแล่นประมวลผลอย่างรวดเร็วและตึงเครียด

​ผมไม่ได้ตอบรับคำขู่ของเธอทันที... แน่นอนว่าผมไม่มีวันยอมตกเป็นหมากให้ผู้หญิงอย่างเวนดี้มาจูงจมูกง่าย ๆ

การ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ