บทที่ 71 ยอมเล่นเกม

ผมลุกจากเตียงมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องนอนเงียบ ๆ สายตาจ้องมองเบอร์โทรศัพท์ของเวนดี้บนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง

ความเจ็บใจและแรงกดดันมหาศาลเต็มอยู่ในอก แต่เมื่อหันไปมองร่างบางของเพ่ยหลินที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง... ผมก็ไร้ซึ่งทางถอย

ขอแค่เธอไม่รู้ก็พอ ช่วงนี้ยังไงเพ่ยหลินก็ไม่ได้ติดตามโซเชียลเพ...