บทที่ 9 โอบกอดเธอไว้
ราวกับวิญญาณหลุดจากร่างไปเมื่อได้รับรู้ข่าวร้าย ทำได้เพียงยอมรับความจริงแม้ยังอยากจะให้มันเป็นแค่ความฝัน
ฉันนั่งมองรูปของพ่อแม่ที่ตั้งอยู่ใกล้กัน อยู่ที่หน้าโลงศพ บรรยากาศภายในงานนั้นล้วนแต่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ครอบครัวของไป๋ซิงมาช่วยเป็นเจ้าภาพใหญ่เพราะป๊าสนิทกับครอบครัวเขาพอสมควร
ไป๋ซิงโอบกอดฉันเอาไว้...แต่ความอบอุ่นของเขามันแทนที่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของป๊าม๊าไม่ได้เลย
ความรู้สึกหนาวเหน็บเกาะกุมที่หัวใจดวงน้อย ไม่ว่าจะถูกโอบกอดมากแค่ไหนแต่ก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวมากอยู่ดี ถึงภายนอกตอนนี้จะเหลือเพียงคราบน้ำตา แต่ภายในของฉันมันพังไม่เป็นชิ้นดี แตกสลายนับล้านครั้งไม่ถ้วน ภาพเหล่านั้นยังคงติดตา เสียงของเจ้าหน้าที่มายังคงดังก้องซ้ำ ๆ อยู่ในหู ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกันไปหมดจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัว
รู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกินเมื่อโลกทั้งใบแตกสลายไปแล้ว
เรื่องใจร้ายเหล่านี้เกิดขึ้นกับฉันราวกับเพ่ยหลินคนนี้ไม่สมควรเกิดมาได้รับความใจดีเลย
"หลินหลิน หิวข้าวไหม?"ไป๋ซิงถามขึ้นอีกครั้ง ฉันได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธเพื่อตอบเขากลับไป
ไม่มีแม้แต่แรงจะเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยเสียด้วยซ้ำ
แค่การนั่งหรือการนอนก็ล้วนเป็นเรื่องยากสำหรับฉันไปหมด แม้แต่การจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรด้วยก็ตาม
"คุณน้าเขาจะห่วงเธอนะ กินข้าวเถอะหลินหลิน ไป๋จะทำกับข้าวให้หลินหลินกินเอง "
"..."
"ไป๋รู้ว่าอ้อมกอดของไป๋มันทดแทนอ้อมกอดของคุณน้าทั้งสองไม่ได้ แต่หลินหลินไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่หลินหลิน หลินหลินยังมีไป๋นะ ไป๋จะกอดเธอไว้เอง" คำพูดปลอบประโลมของเขามันทำให้ฉันอุ่นวาบในใจ
แม้รอบข้างจะใจร้ายแค่ไหน...ไป๋ซิงก็อยู่ตรงนี้ข้าง ๆ ฉันเสมอ
"ฮึก...ไป๋...หลินหลิน...ไม่อยากอยูู่แล้ว...ฮึก...หลินหลินจะอยู่ไปเพื่อใคร..."
"เพื่อตัวเธอไงหลินหลิน อย่างน้อยก็อยู่เพื่อไป๋ก็ได้ จำได้ไหมว่าคุณน้าบอกว่ายังไง ท่านเคยฝากให้หลินหลินมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไป๋ "
"แต่...ฮึก...หลินหลินไม่เหลือใครแล้ว..ฮือ หลินเจ็บ...หลินไม่อยากอยู่แล้ว...ฮึก...ฮือ"
"ถึงไป๋จะไม่ชอบน้ำต่หลินหลิน แต่ไป๋ก็จะยอมทนเห็นมันเพื่อให้เธอระบายมันออกมา อยู่กับไป๋นะหลินหลิน เธอยังมีไป๋ เราสองคนยังมีกันและกันนะ"
"ไป๋...หลินหลินขอโทษ" ยิ่งเขาพูดแบบนี้ฉันยิ่วคิดรู้สึกผิด
ฉันเอ่ยปากบอกอยากหายไปในขณะที่ไป๋กำลังโอบกอดฉันไว้เพื่อรักษาบาดแผลที่เจ็บปวด ไป๋ซิงผ่านการสูญเสียและความเจ็บปวดมามาก...พอได้สติขึ้นมาฉันจึงอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่จะหนีความเจ็บปวดของตัวเองไปด้วยวิธีชั่ววูบในหัวนี้
"ไม่ต้องขอโทษ...ไป๋เข้าใจเธอ อ้อมกอดไป๋อุ่นเสมอหากเธอต้องการ ไม่เป็นไรนะหลินหลิน...เธอจะผ่านมันไปได้นะคนเก่ง เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"
ฉันซบอกไป๋ซิงแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ความอ่อนแอที่มีทั้งหมดมันทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เจ็บปวดแค่ไหนก็ต้องกัดฟันสู้ต่อไป
ฉันจะต้องใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ต่อไปยังไง
ต้องเดินทางไหน
มันว่างเปล่า...และไม่มีอะไรเลยจริง ๆ
End Peilin part
Engeer part
ผมทำได้เพียงโอบกอดเธอไว้แล้วลูบหลังปลอบประโลมอีกฝ่าย
ผมผ่านจุดนั้นมาแล้วรู้ดีว่าความรู้สึกเป็นอย่างไร สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้คืออยู่เคียงข้างและโอบกอดเธอไว้เพื่อช่วยบรรเทาบาดแผลในใจเธอ การสูญเสียคนที่รักไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมันล้วนเจ็บปวดและยากที่จะการยอมรับความจริงอยู่แล้ว
"ฮึก...ฮือ...หลินเจ็บ...เจ็บเหมือนจะตายเลย...ฮือ" เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจดังอู้อี้อยู่ในอกของผม
เธอแตกสลายจนผมปวดใจ
ร้องไห้จนตัวสั่นตัวโยน ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกอดปลอบเธอไว้ ผมอยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปไว ๆ ผมไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวดอีก
เพ่ยหลินร้องไห้จนผลอยหลับไป ผมเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของเธอออก จากผู้หญิงที่พูดเจื้อยแจ้วยิ้มสดใส ตอนนี้เธอแทบจะไม่ปริปากพูดอะไรกับใครและมีเพียงใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
ครั้งหนึ่งหน้าที่ตรงนี้เพ่ยหลินเคยเป็นคนกอดผมส่วนผมคือคนที่ร้องไห้ เธอเป็นส่วนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเยีียวยาให้ผมดีขึ้น
ในวันนี้ถึงคราวที่ผมจะคอยทำหน้าที่นั้นแทนเธอ จะโอบกอดเธอไว้ไม่หายไปไหน จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจแม้อาจจะช่วยได้นิดน้อยแต่ก็ยังดี
"ไม่เป็นไร ต่อให้ไป๋เจ็บที่ต้องเห็นเธอร้องไห้แค่ไหน ไป๋จะรักษาเธอเอง คนเก่งของไป๋" นี่ไม่ใช่เพียงแค่คำสัญญาแต่ผมยังจะทำให้เห็นอีกด้วยว่าผมจะจับมือเธอแล้วพาผ่านไปด้วยกัน
เพ่ยหลินต้องผ่านมันไปได้ ช่วงเวลาในความเจ็บปวดมักผ่านไปช้าเสมอราวกับมันต้องการให้เราลิ้มรสชาติจนสมใจ
เพ่ยหลินเป็นคนเก่ง คนเก่งของผมต้องผ่านไปได้แน่ ๆ
"ไป๋ เดี๋ยวเฮียพาไปส่งเพ่ยหลิน" เฮียเดินเข้ามาบอก
"พาหลินหลินไปนอนค้างบ้านเราได้ไหมครับ ผมไม่อยากให้หลินหลินอยู่คนเดียวในเวลาที่เคว้งแบบนี้ ผมไม่อยากให้เพ่ยหลินคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยวถ้าตื่นมาไม่เจอใครเลย" ผมลดน้ำเสียงลงเพราะกลัวจะรบกวนคนในอ้อมแขนตอนนี้
ผมผ่านจุดนั้นมาแล้วผมรู้ดีว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหน เพ่ยหลินคงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายเธอรักคุณน้าทั้งสองมาก ๆ ในวันเกิดของป๊าม๊าตัวเองเธอจะมาปรึกษาผมทุกครั้งว่าจะทำอะไรให้คุณป๊าคุณม๊าของเธอดี
เธอมักบอกเสมอว่าเธอเกิดมาพร้อมความโชคดี และอยากใช้ชีวิตให้ดีประสบความสำเร็จเพื่อทำให้ป๊าม๊าของเธอภูมิใจและมีความสุข
"ได้สิ เดี๋ยวให้ซีลีนไปนอนเป็นเพื่อน "
"ขอบคุณครับ"
ไม่รู้จะทำยังไงให้เธอดีขึ้นนอกจากกอดปลอบแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ผมหวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาให้เธอดีขึ้นเร็ว ๆ ผมไม่อยากให้เธอต้องเสียใจหรือร้องไห้อีก
เพ่ยหลินเหมาะกับรอยยิ้มและความสุขเป็นไหน ๆ
ผมจะช่วยสร้างรอยยิ้มของเธอให้กลับมายังไงดี ผมทนเห็นเธอมีน้ำตาแบบนี้ต่อไปในทุกวันไม่ไหวจริง ๆ
