บทที่ 100 ไม่คิดว่าจะได้พบพานเร็วถึงเพียงนี้ [2]

คราแรกที่ได้เห็นพู่ห้อยเอวของนางหลิวเย่หานชะงักไปชั่วขณะหนึ่งชั่งใจว่าจะเข้ามาทำความรู้จักดีหรือไม่ สุดท้ายก็พลาดไม่ได้เข้ามาทำความรู้จักจนนางเดินหายออกจากร้านค้าโอสถไป ไม่คิดว่าจะได้มาพบกันในหอลานประลอง

ถึงอย่างนั้นหลิวเย่หานก็ยังไม่คิดทักทาย กระทั่งสหายเป็นคนเอ่ยปาก เขาที่ไม่สามารถข่มความคิดถึงไห...