บทที่ 104 พื้นที่ส่วนตัว

“ยิ้มอะไรของเจ้า เอาของเจ้าคืนไป” เดินห่างออกมาสักพักเฟยอี้หนิงก็ปล่อยมือจากหลิวเย่หาน

ผู้ชายคนนี้ก็อะไรเอาแต่ยิ้มอยู่นั่น ยิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหูแล้ว!!

หลิวเย่หานที่ดีใจที่เห็นเฟยอี้หนิงแสดงความเป็นเจ้าของรับพู่ห้อยเอวซึ่งเป็นของแทนใจ? ที่อีกฝ่ายยัดใส่มือมาห้อยเอาไว้เหมือนเดิม “ไม่คิดว่าเจ้าจะห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ