บทที่ 70 หากข้าไม่ใช่คนไร้ค่าแล้ว

ห้องนอนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง สัมผัสได้เพียงอากาศเย็นชื้นราวกับสถานที่แห่งนี้ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่อาศัยมานานหลายวัน

หลิวเย่หานกวาดตามองรอบห้องอย่างระแวงระวัง ขยับเท้าแผ่วเบาสำรวจทั่วห้อง สายตาสอดส่อง ปลายนิ้วทั้งสองลูบคลำแหวนมิติเตรียมพร้อมหากมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ปัง!!

“เมื่อสักครู่เจ้าบอกว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ