บทที่ 14 อยู่เพื่อรอการกลับมา

“อุ๊ย” นางตกใจกับการโอบกอดที่จู่โจมนั่น พยายามที่จะหันมามองว่าใคร แต่ผู้เป็นบุตรชายกอดมารดาแน่นน้ำตาไหลพราก

“ผมเองครับแม่ ผมเอง” ชายหนุ่มพึมพำบอกมารดา

“ธาวิน...” ผู้เป็นแม่พึมพำพร้อมกับยืนนิ่งอย่างไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง ชายหนุ่มคลายมือที่โอบกอด ปล่อยให้มารดาหันมามองเขาให้เต็มตา

“ธาวิน” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ