บทที่ 142 ไม่ให้อ่าน

ธาวินเห็นคนที่เพิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเอามือถูกันไปมาอย่างขัดเขินก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือมากุมมือบางนั้นไว้

“ในที่สุดเราก็มีวันนี้สักที คุณแพรมีความสุขไหมครับ ที่เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป” เขาถามขึ้นเสียงนุ่มนวล

“เอ่อ ค่ะ” หญิงสาวรับคำก่อนจะหลบสายตาหวานระยิบระยับที่ส่งมาให้ เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเก...