บทที่ 37 เต้นไม่เป็น

ธาวินลืมตาขึ้นมา เขาเห็นดวงตากลมแป๋วบนใบหน้าหวานที่จับจ้องมาอย่างสงสัย เธอนั่งห้อยขาอยู่ที่ริมขอบเตียง และคงนั่งมองเขามาสักพักหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปดึงข้อมือบาง

“ออกไปข้างนอกกันเถอะ” 

“ไปไหนคะ” แพรไหมถามอย่างตกใจ

“ไม่รู้สิ แค่อยากออกไป” เขาตอบกลับมา

...