บทที่ 6 ต้องทำเวลา
“นานไหม ผมต้องไปให้ทันงานเลี้ยงตอนค่ำ นี่ก็จะเก้าโมงเช้าเข้าไปแล้ว”
ชายหนุ่มชำเลืองมองนาฬิกาหน้ารถ
“ก็ฉันจะแวะไปหาน้าฉันก่อน เขาไม่ค่อยสบาย และแวะไปเอาเสื้อผ้าด้วย คุณก็เห็นว่าฉันไม่ได้เอาอะไรมาเลย ไปถึงบ้านคุณแล้วฉันจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่ล่ะ”
“เรื่องเสื้อผ้าคงไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมจัดการให้คุณเอง แต่ผมจะแวะไปให้”
“โห ใจป้ำจังคุณ ดีจังฉันอยากได้เสื้อผ้าใหม่อยู่พอดี ว่าแต่คุณจะไม่หักจากค่าแรงฉันนะ เออจริงสิ พูดถึงค่าแรง เงินมัดจำคุณยังไม่ได้จ่ายฉันเลยนะ” พอพูดถึงเงินมัดจำเธอถึงกับตกใจ
‘นั่นสินะ เธอนึกยังไงถึงไว้ใจตานี่ได้นะยายแพร ขึ้นรถมาด้วยเฉยเลย ก่อนขึ้นรถก็ลืมทวงซะสนิท’ หญิงสาวนึกไปในทางร้าย ก่อนจะได้ยินเสียงแทรกขึ้น
“เปิดตรงลิ้นชักด้านหน้าคุณน่ะ แล้วหยิบไปได้เลย” บอกพลางเลี้ยวรถออกไปยังถนนใหญ่ หญิงสาวรีบเปิดดูอย่างเร็ว เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อเห็นเงินปึกหนึ่งอยู่ในลิ้นชักจึงรีบหยิบขึ้นมานับทันที
“ครบไหม” คนขับรถถามยิ้ม ๆ
“พอดีเป๊ะ งั้นมาคุยรายละเอียดกันว่าฉันต้องทำยังไงบ้าง ตอนอยู่ที่บ้านคุณ” ชายหนุ่มหันมามองหน้าคนถามเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า
“ทำตัวให้ฉลาด สมกับเป็นแฟนของผม ที่เหลือผมจัดการเอง คงไม่ยากเกินไปใช่ไหม” หันมาถามยิ้ม ๆ
“เถอะน่า เรื่องนี้หายห่วง ฉันหัวไวอยู่แล้ว” ตอบกลับมาทันควัน คนที่ขับรถอยู่ส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนถอนใจเบา ๆ
‘เฮ้อ! ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ ไม่อยากจะไว้ใจเลยจริง ๆ’
คิดแล้วก็ขับรถต่อไป
“ทำไมคุณขับรถเร็วจังคะ” เธอเอ่ยถามขึ้นเมื่อนั่งนิ่ง ๆ มาได้ครู่ใหญ่
“ผมก็ต้องทำเวลาสิ ไหนจะต้องพาคุณกลับไปหาน้าคุณอีก กลัวไม่ทัน ไหนจะต้องพาคุณไปหาซื้อเสื้อผ้า ไหนจะต้องปรับปรุงหน้าตาคุณอีก ผมอยากไปถึงที่โน่นก่อนสี่โมงเย็น เพราะงานเริ่มทุ่มนึง”
“อ้อ หรือ งั้นเดี๋ยวฉันโทร. หาน้าฉันก่อนว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงมั่ง ถ้าเขาสบายดีฉันค่อยไปหาเขาพรุ่งนี้ก็ได้” พูดจบก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร. ออก
“น้าเบญหรือคะ แพรนะคะ”
“น้าเบญเป็นยังไงมั่งคะ”
“อ้อค่ะ งั้นน้าเบญอย่าเย็บจักรมากนักนะคะ พรุ่งนี้แพรจะไปหาค่ะ”
“อ้อ แพรมาธุระกับเจ้านายแพรนิดหน่อยค่ะ พรุ่งนี้จะแวะไปหาน้าเบญ”
“ค่ะ แล้วน้าเบญไม่ต้องรับงานมากนะคะ เดี๋ยวจะเป็นอะไรขึ้นมาอีก พรุ่งนี้แพรจะให้เงินไว้ใช้เอง” ชายหนุ่มนั่งฟังบทสนทนานั้นเงียบ ๆ
“แล้วพุดซ้อนกับซ่อนกลิ่นเป็นยังไงบ้างคะ”
“อ้อ หรือคะ ฝากบอกด้วยนะคะว่าแพรคิดถึงมาก พรุ่งนี้จะซื้ออะไรอร่อย ๆ ไปฝาก” พูดพลางยิ้มตาหยีเสียงใสระรื่นขึ้นมาทีเดียว
ชายหนุ่มหันมองคนที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้าง ๆ มีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเขา เธอวางสายก่อนจะหันหน้ามาหา
“งั้นวันนี้ไม่ต้องแวะไปก็ได้ค่ะ แต่พรุ่งนี้ฉันขออนุญาตคุณสักครึ่งวันนะคะ ฉันเป็นห่วงน้าฉันจริง ๆ” เธอหันมาบอก
“อือ งั้นพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเอง” ตอบมาเสียงเรียบ
“ฉันนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้ค่ะ” เธอตอบกลับมาอย่างเกรงใจ
“ไม่ ผมไม่ไว้ใจคุณ เกิดคุณไปแล้วไม่กลับมา ผมก็เสียแผนแย่สิ อุตส่าห์จ่ายมัดจำไปตั้งครึ่งนึงแล้ว” เขาแกล้งพูดไปอย่างนั้น แต่จริง ๆ แค่อยากรู้ว่าบ้านช่องเธออยู่ที่ไหนครอบครัวเธอเป็นอย่างไร และถ้าเขาต้องอยู่ที่บ้านคนเดียวคงเบื่อแย่ บ้านที่ไม่ได้กลับไปหลายปีเขาเองก็คงทำตัวไม่ถูก และยังไม่รู้เลยว่าจะทนอยู่ที่นั่นได้ครบอาทิตย์อย่างที่ตั้งใจได้หรือไม่ด้วยซ้ำ
“อ้อ นั่นสินะ ฉันลืมไป” พูดเสียงอ่อย ๆ แล้วนั่งสงบปากสงบคำต่อไป
“แล้วน้าคุณทำอาชีพอะไร” จู่ ๆ คนที่ขับรถอยู่ก็ถามขึ้น คนที่นั่งสะลึมสะลือเหมือนจะหลับอยู่ในรถสะดุ้งเฮือก
“อะไรนะคะ” หญิงสาวงัวเงียถาม ในใจก็นึกชมรถคันหรูที่ความนุ่มนวลทำให้เธอเคลิ้มหลับเอาได้ง่าย ๆ คิดแล้วก็อดเปรียบเทียบกับรถของตัวเองไม่ได้ เพราะรถคันนี้แอร์เย็นสบาย ไม่ได้ติด ๆ ดับ ๆ เหมือนกับรถที่เธอใช้อยู ที่ขับไปไหนทีก็กระแทกโครมคราม ขึ้นลูกระนาดทีนึงหัวแทบจะกระแทกหลังคารถ
“หูตึงหรือไงคุณ ผมถามว่าน้าคุณทำอาชีพอะไร” ถามเน้นคำอีกครั้งเมื่อเห็นเธอยังทำหน้าเลื่อนลอย
“อ้อ เย็บผ้า”
“เป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าบุรุษสตรีอะไรแบบนั้นใช่ไหม ” ธาวินทวนคำพร้อมพยักหน้าเหมือนรับรู้
“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ แล้วหลับตาลง ชายหนุ่มหันไปมองใบหน้าเนียนใสที่หลับตาพริ้มลงทันทีที่ตอบเสร็จ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา ยิ้มมุมปากนิดหนึ่งแล้วขับรถต่อไป
“คุณ ๆ ตื่นได้แล้ว” มือหนาตบลงที่ไหล่เบา ๆ คนที่เคลิ้มหลับอยู่หรี่ตาข้างหนึ่งอย่างงัวเงีย
“ถึงไหนแล้วเนี่ย” อู้อี้ถาม ก่อนจะขยับตัวนั่งตรง ๆ เมื่อหันมองไปรอบ ๆ ว่ารถจอดอยู่ในที่จอดรถภายในอาคารใหญ่ที่เธอไม่คุ้นเคย โดยรอบมีรถจำนวนมากจอดอยู่คับคั่งแทบไม่มีที่ว่างให้รถคันที่มาใหม่
“ห้างสรรพสินค้า เดี๋ยวผมจะพาคุณไปแต่งหน้าทำผม แล้วระหว่างรอผมจะไปหาซื้อเสื้อผ้าให้คุณเอง ต้องทำเวลาหน่อยเดี๋ยวไม่ทัน” ตอบพลางลงจากรถอย่างรีบเร่ง แพรไหมเปิดประตูรถตามลงมา ก่อนจะเดินตามร่างใหญ่ที่เดินนำไปข้างหน้า
