บทที่ 3 อาจารย์ที่ปรึกษา

ตอนที่3 อาจารย์ที่ปรึกษา

เขมมินตรา

“เปิดเทอมวันแรกก็สายเลยเหรอห๊ะ” เสียงของวิวเพื่อนสนิทของฉันพูดขึ้นราวกับเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองเมื่อกล้าเดินมานั่งข้างๆ

“พูดมากจริง อาจารย์ยังไม่เห็นเข้าสักหน่อย” กล้า หรือ กล้าหาญ เพื่อนสนิทอีกคนของฉันตอบกลับไปอย่างไม่แยแสทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย

สองคนนี้เวลาอยู่ด้วยกันก็มักจะตีกันแบบนี้ตลอด มีฉันเป็นกรรมการและคนกลางคอยห้ามทับให้เสมอ

“ไม่เอาหน่า ทะเลาะกันแต่เช้าเลย” ฉันพูดขึ้นอย่างขำๆ เพราะชินกับสิ่งที่เป็นอยู่แล้ว ถึงยังไงสองคนนี้ก็แค่เล่นสงครามน้ำลายกันเท่านั้นแหละ ไม่ได้ลงมือตีกันจริงๆ แต่บางทีก็เถียงกันอย่างดุเดือดด้วยเหมือนกัน

“เออ ได้ข่าวอาจารย์ใหม่ไหม เห็นว่าเป็นที่ปรึกษาเราแล้วก็เป็นอาจารย์ประจำวิชานี้ด้วย” แล้วอยู่ๆ วิวก็พูดขึ้นอย่างสนใจและตื่นเต้นหลังจากเลิกทะเลาะกับกล้า

“ก็ได้ยินมาบ้าง แต่ยังไม่รู้ว่าชื่ออะไร” ฉันตอบกลับไปตามที่ได้ยินผ่านๆ มาไม่ต่างกัน เพราะก่อนปิดเทอมอาจารย์ที่ปรึกษาคนเก่าก็บอกไว้แล้วว่าจะลาออก พวกฉันเลยต้องมีอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่

“ฉันได้ยินมาว่าหล่อมาก!” วิวพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นอีกครั้งกับเรื่องที่ได้ยินมา

“รักษาอาการด้วยครับ นางวิภาดา นั่นอาจารย์” แล้วกล้าหาญก็พูดขึ้นอย่างประชดประชันใส่ทันที

“นางสาวย้ะ! ไม่ใช่นาง อีกอย่างอาการฉันยังออกน้อยกว่าพวกข้างหน้าอีก” วิวหันไปว่าให้กล้าอย่างไม่พอใจกับคำเรียกขาน แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางข้างหน้าห้องที่ตอนนี้มีแต่นักศึกษาผู้หญิงที่จับจองนั่งประจำอยู่ ทั้งที่ปกติบางคนคอยหาแต่ด้านหลังนั่งก่อนเสมอ แต่พอวันนี้แทบจะหน้าสุดกันเลยทีเดียวทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าอาจารย์ด้วยซ้ำ

แล้วพวกเราก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา จนผ่านไปสักพักก็มีคนเดินเข้าห้องมา ทำให้เกิดเสียงกรี๊ดกร้าดขึ้นเบาๆ อย่างคนพยายามเก็บอาการแต่เก็บไม่อยู่(และมันก็ยังถือว่าเสียมารยาทอยู่ดี) เป็นเหตุให้พวกฉันที่คุยกันอยู่ต้องเงยหน้าไปดูด้วยความสงสัย แล้วก็ได้เห็นกับผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อมาก หล่ออย่างกับว่าเป็นดาราหรือนายแบบเลยก็ไม่เกินจริง หุ่นที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรได้ หน้าตาที่หล่อเหลาดูสะอาดสะอ้านอย่างกับสวรรค์สรรสร้างเขามาโดยเฉพาะ

“สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน ต้องขอโทษด้วยที่ผมมาช้า” แล้วเสียงของผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นอย่างราบเรียบ แต่มีความทุ้มต่ำอย่างมีเสน่ห์น่าเชื่อถือและดูน่าเกรงขามไปในตัว

“สวัสดีค่ะ” แล้วเสียงของนักศึกษาในห้องโดยเฉพาะผู้หญิงก็ดังขึ้นตอบรับอย่างรวดเร็วด้วยความระริกระรี้

“ผมอัครวินท์หรือจะเรียกอาจารย์วินท์ก็ได้ ผมมาเป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกคุณจนกว่าพวกคุณจะจบการศึกษา และเป็นอาจารย์ประจำวิชานี้ด้วยครับ” อาจารย์ข้างหน้าพูดแนะนำตัวเองและสถานะของตัวเองขึ้นให้รับทราบ

แต่เขาเป็นอาจารย์อย่างนั้นเหรอ นี่เหรออาจารย์ใหม่ที่ว่ากัน แม้จะได้ยินข่าวลือมาบ้างว่าหล่อแต่ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยล่ะ

“แกกกก~! อาจารย์หล่อมากอ่ะ ฉันจะมาเรียนวิชานี้ทุกคาบเลย!” นอกจากเสียงของผู้หญิงคนอื่นๆ แล้วก็ยังมีเสียงของวิวดังขึ้นเบาๆ ข้างหูฉันอย่างระริกระรี้ไม่หยุด

“นั่นสิ ไม่คิดว่าอาจารย์จะหล่อได้ขนาดนี้” ฉันเองก็ยอมรับความจริงออกมาอย่างไม่ปิดบังเหมือนกันว่าอาจารย์วินท์หล่อมาก หล่อจนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมาเป็นอาจารย์ หล่อจนทำให้แทบละสายตาไม่ได้เหมือนกับคนอื่นๆ ที่เป็นอยู่

“เอาเป็นว่าวันนี้เรามาทำความรู้จักกันและทำความเข้าใจกับรายละเอียดวิชานี้ก่อนนะครับ” อาจารย์วินท์พูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้นักศึกษาได้รับฟังทำความเข้าใจ

แต่ไม่รู้ว่านักศึกษาจะพากันฟังหรือรู้เรื่องหรือเปล่า เพราะฉันเห็นท่าทางของแต่ละคนเหมือนกำลังพากันเพ้อฝันอะไรอยู่จนล่องลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

และหลังจากอาจารย์แนะนำรายละเอียดวิชาเสร็จ ก็เริ่มให้ทุกคนแนะนำตัวทีละคนไปเรื่อยๆ จากการได้เจอหน้ากันครั้งแรก แล้วดูนักศึกษาผู้หญิงทุกคนจะนั่งอยู่กับที่ไม่ลุกไปไหนเลย ต่างจากปกติที่นั่งได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ขอไปเข้าห้องน้ำแล้วขออีก

มีอาจารย์หล่อมันก็ดีแบบนี้เองสินะ นักศึกษเข้าเรียนทุกคาบแน่นอน

“สวัสดีค่ะ ดิฉันเขมมินทรา รุ่งไพลิน” พอถึงคิวฉันก็ลุกขึ้นแนะนำตัวเองออกไปพร้อมกับมองสบตากับอาจารย์ และนั่นทำเอาฉันเกือบชะงักลืมหายใจไป ก่อนจะนั่งลงคืน แล้วเพื่อนคนที่เหลือก็แนะนำตัวต่อจนหมด

แต่ใครจะไม่ชะงักเผลทำตัวไม่ถูกกันล่ะ ในเมื่อสายตาอาจารย์ที่มองสบกับเรากลับมา มันดูมีพลังทำลายล้างสูงมากเลย มันรู้สึกหัวใจสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกายแทบไม่ทัน ทั้งที่ฉันทำงานใกล้ชิดผู้ชายมากหน้าหลายตามาเยอะแต่ยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยสักครั้ง

“เอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้นะครับ” เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วอาจารย์วินท์ก็พูดขึ้นหลังจากสอนจบไป

“นักศึกษาทำความเคารพ” เสียงตัวแทนห้องพูดขึ้นด้วยพลังเหลือล้นแตกต่างจากการวิชาอื่นๆ ที่เรียนได้ไม่เท่าไหร่ก็พากันหมดแรงไปแล้ว

“ขอบคุณครับ/ค่ะ อาจารย์” พวกเราทำความเคารพอาจารย์ออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันแม้จะเป็นเด็กมหาวิทยาลยัแล้วก็ตาม

“.....” อาจารย์พยักหน้าตอบรับก่อนจะแยกออกจากห้องไป ทีนี้แหละเสียงอย่างกับผึ้งแตกรังก็ดังขึ้นอย่างวุ่นวายไปหมด

“แกกก~ เห็นอาจารย์ไหม หล่อมากกก!”

“เห็นเต็มตาเลย! ฉันละสายตาไปไหนไม่ได้เลย”

“หืมม~ ทำไมฉันรู้สึกว่าเทอมนี้ฉันจะมีปัญหาต้องขอคำปรึกษาจากที่ปรึกษาเยอะแยะไปหมดเลยนะ”

“อร้ายยยย! ฉันก็เหมือนแกเลย” แล้วก็อีกมากมายบลาๆ ที่ดังขึ้นไม่หยุดอย่างระริกระรี้มีความสุขเกินหน้าเกินตาติดอยู่กับภาพของอาจารย์หนุ่มสุดหล่อ

แต่ก็นะ อาจารย์หล่อขนาดนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่นักศึกษาจะกระชุ่มกระชวยหัวใจอยากเรียนทั้งวันทั้งคืนไม่กลับบ้านน่ะ