บทที่ 115 แบกเมียขึ้นหลัง

ม่านดาวเริ่มกระวนกระวาย  “คุณย่าคะ! ยายจ๋า!” 

ม่านดาวร้องเรียกอีกครั้ง เสียงของเธอดังก้องอยู่ในบ้านที่เงียบงัน แต่กลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ยิ่งเงียบเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง 

ความทรงจำเลวร้ายในช่วงที่ถูกคนรุมล้อมและไม่มีใครช่วยเหลือพลันย้อนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจเร...