บทที่ 3 ไม่มีวันขอบคุณ

“บ้านยังพอมีทางเพราะเป็นของมรดก แต่บริษัทลุงไม่แน่ใจเลยว่าพอสิ้นสุดคดีความแล้วจะเหลืออะไรไว้บ้าง”

“ถ้าอย่างนั้นเรายิ่งต้องทำทุกอย่างเพื่อพยายามรักษามันไว้สิคะ คุณหนูไม่ยอมก็ไม่เป็นไร ดาวจะไปเอง ให้ดาวได้ตอบแทนบุญคุณของคุณผู้ชายเถอะนะคะ”

หลังจากรับปากแต่งงานล้างหนี้ให้เจ้านายแล้ว ม่านดาวก็ขอเวลาสักหนึ่งสัปดาห์เพื่อจัดการธุระของตนเองให้เรียบร้อย หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่เธอได้ทำไปแล้วอย่างการบอกเลิกแทนคุณ ส่วนอย่างที่สองคือเรื่องที่เธอกำลังจะทำ

“แม่จ๋า ฮึก” ม่านดาวกลับมาถึงบ้านพักคนงานที่นอนกับแม่ก็ร้องไห้ออกมาทันที ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาอ้อนซบตักแม่เพราะว่าเลิกกับแฟนเช่นนี้

“ดาวเป็นอะไรลูก ไหนว่าไปกินข้าวกับคุณหมอ ทะเลาะอะไรกันมาม่านดาว” นภาลูบหัวบุตรสาวเบาๆ สามปีก่อนตอนที่เด็กทั้งสองเริ่มคบหากัน เธอไม่ไหวใจคุณหมอแทนคุณเลยสักนิด คนหนุ่มอายุยี่สิบเก้ามาสนใจอะไรในตัวม่านดาวที่เพิ่งจะสิบเก้ากัน แต่เมื่อเวลาผ่านมาแล้วก็ได้เห็นความสม่ำเสมอ ความใจเย็นของแทนคุณที่คอยผลักดัน คบหากันในสายตาของเธอเสมอ และไม่เคยพาม่านดาวออกไปข้างนอกดึกๆ ดื่นๆ

“ไม่ได้ทะเลาะเลยจ้ะแม่ พี่แทนแสนดีขนาดนั้น ดาวจะไปทะเลาะอะไรกับเขาละจ้ะ”

“งั้นดาวก็ไปขอโทษพี่เขาเลยลูก แสนงอนมากไปผู้ชายก็จะเบื่อได้นะดาว หนูเจอคนดีแล้วถ้าหนูทำผิดจนถูกดุมาก็ยอมเขาเถอะลูก” นภาทั้งปลอบทั้งสอนลูกสาว คิดว่าคงไม่ได้ดั่งใจแล้วน้อยใจตามประสาคู่รักทั่วไป

“ดาวบอกเลิกพี่แทนแล้วแม่”

“ดาว!” นภาถึงกับตกใจจนเรียกลูกสาวเสียงดัง “หรือคุณ หมอเขานอกใจดาว บอกแม่มาซิ ถ้าเป็นเหตุผลนี้แม่พร้อมเข้าใจดาวทุกอย่าง”

“ไม่ใช่จ้ะแม่ ลูกชายคนโปรดของแม่เค้าไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ดาวต้องเลิกกับพี่แทน เพราะดาวจะไปแต่งงานกับเสี่ยโตแทนคุณหนูแคนดี้”

“หมายความว่ายังไง แต่งงานแทน! ดาวพูดเรื่องอะไรลูก”

ม่านดาวเริ่มเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เธอตกลงกับคุณผู้ชายให้แม่ฟัง เมื่อนางนภาได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างก็เข้าใจบุตรสาวทันที แม้ลึกๆ จะรู้สึกว่าม่านดาวไม่จำเป็นต้องต้องเสียสละถึงเพียงนี้ แต่ก็เข้าใจที่ลูกสาวไม่อาจปล่อยให้คนที่เปรียบเสมือนพ่อต้องสูญเสียทุกอย่างไปเช่นนี้ได้

ม่านดาวฝืนยิ้ม “ถ้าพี่แทนมาถามอะไร แม่ก็ต้องบอกเค้าไปนะจ๊ะว่าดาวมีผู้ชายคนอื่น ให้ เขาคิดว่าดาวเป็นคนสารเลว เขาจะได้ตัดหนูออกไปจากความทรงจำได้เร็วๆ”

ทั้งสองแม่ลูกกอดกันร้องไห้จนหลับไป นภาปวดใจเหลือเกินที่ม่านดาวไปรับปากเรื่องอะไรที่มันหนักหนาเช่นนี้ แต่เธอจะทำสิ่งใดได้เล่าจะให้ลูกสาวไปกลับคำกับผู้มีพระคุณก็คงอกตัญญูจนเหลือจะทน

.

.

.

เช้าวันถัดมาม่านดาวเข้าไปพบรุ่งโรจน์ที่ตึกใหญ่ ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์อายุเกือบร้อยปี มันไม่ได้ดูเก่าอย่างที่ควรจะเป็น บ้านทรงยุโรปคลาสสิกเหนือการเวลาทำให้ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาม่านดาวรู้สึกราวกับเป็นเจ้าหญิง ในตอนที่ยังเด็กเวลาขึ้นมาช่วยพี่ๆ แม่บ้านทำความสะอาดก็มักจะเล่นบทบาทสมมติไปด้วยเสมอ ครั้งหนึ่งคุณหนูของบ้านมาได้ยินบทพูดในจินตนาการของเธอเข้า จึงโมโหสุดขีด หาว่าม่านดาวตั้งใจจะเข้ามาแย่งบิดาไปจากตน และใฝ่สูงคิดจะมาเป็นเจ้าหญิงของบ้านทัดเทียมเธอ นับแต่นั้นม่านดาวก็เป็นที่รองรับอารมณ์ของคุณหนูแคนดี้มาเสมอ มีเพียงคุณผู้ชายเท่านั้นที่กล้าปราม

“มาได้สักทีนะนังขี้ข้า” แคนดี้ที่นั่งไขว่ห้างอยู่กอดอกมองจิกไปยังม่านดาว

“ขอโทษที่ช้าค่ะคุณหนู” ม่านดาวชันเข่าเข้าไปหาคุณท่านทั้งสามประสานมือไว้บนตัก ในหัวเอาแต่กังวลถึงวันข้างหน้า

“ม่านดาวขึ้นมานั่งข้างลุง” รุ่งโรจน์ที่เพิ่งได้กลับจากโรงพยาบาลตบที่ว่างข้างตัวบนโซฟาเบาๆ

“เงื่อนไขของของคุณโอฬาร เขาระบุมาว่าคนที่จะแต่งงานล้างหนี้ต้องเป็นลูกสาวของลุง”

“รีบๆ เถอะค่ะคุณ ฉันต้องพาลูกดี้ไปสปา ช่วงที่คุณป่วยมีแต่เรื่องวุ่นวาย นังม่านดาวนี่ก็มาทิ้งหน้าที่เอาวันสุดท้าย ฉันปวดเมื่อยไปทั้งตัว” คณิตาพูดแทรกสามีขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ ไม่เข้าใจว่าจะต้องทำอะไรมากมายเพื่อลูกคนใช้ที่ต้องการจะชุบตัวเป็นลูกหลานผู้ดีไปเพื่ออะไร

“แต่ดาวไม่ใช่ลูกสาวของคุณผู้ชายนี่คะ แบบนี้…แต่คุณหนูไม่อยากแต่งงาน ดะ…ดาว” ม่านดาวปากสั่น เธอค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมานั่งบนโซฟาตามที่คุณผู้ชายสั่ง กลัวว่าทั้งหมดจะสูญเปล่า เธอกลัวว่าจะสูญเสียแทนคุณไปโดยที่ไม่ได้ทดแทนบุญคุณของรุ่งโรจน์สมความตั้งใจ

“ลุงจะขอรับม่านดาวเป็นลูกบุตรธรรม ให้ดาวเป็นลูกสาวตามกฎหมาย”

“คะ” ม่านดาวชะงักงันถึงขั้นหาคำตอบไม่เจอ “ดะ…ดาว” น้ำตาหยดใสร่วงหล่นลงหลังมือบาง

“ลีลาอยู่ได้ ฝันมาตั้งแต่เด็กแล้วนิ มีโอกาสแล้วก็คว้าเอาไว้สิ ได้เป็นลูกสาวคุณพ่อสมใจ สะใจแกดีไหมล่ะนังม่านดาว” แคนดี้ลุกขึ้นเอาเอกสารไปวางตรงหน้าม่านดาวกระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรง

“ใจเย็นๆ ลูกดี้ ยังไงม่านดาวก็มาแต่งงานแทนหนูนะคะ อย่าไปดุด่าอะไรเลยค่ะลูก” คณิตาดึงแคนดี้ให้กลับมานั่งข้างตน

“ก็คุณแม่ดูสิคะ มันอาจจะวางแผนมาแต่แรกแล้วก็ได้ มันอยากแย่งคุณพ่อไปจากดี้!” แคนดี้โวยวายกับมารดาอย่างเอาแต่ใจไม่ต่างกับเด็กเล็กๆ

“หยุด!” รุ่งโรจน์ที่ไม่เคยขึ้นเสียงใส่ผู้ใด ลุกขึ้นชี้หน้าบุตรสาวในไส้ตวาดออกมาลั่นห้องโถง “พ่อให้แต่งเพื่อครอบครัวลูกก็ไม่ยอม คนอื่นมาอาสาเพื่อเราทั้งบ้านแท้ๆ นอกจากจะไม่ขอบคุณ ยังจะกล้าพูดจาไม่ดีใส่ ลูกดี้ยังสติดีอยู่รึเปล่า!” ชายที่เพิ่งผ่าตัดกุมอกของตนเองไว้แน่น

“คุณผู้ชาย!” ม่านดาวรีบพยุงให้รุ่งโรจน์นั่งลง แล้วรีบน้ำให้อย่างรวดเร็ว “หายใจลึกๆ นะคะ ช่วงนี้ไม่ควรกดดันร่างกายมากเกินไปค่ะ”

“ดัดจริต” แคนดี้กลอกตาพึมพำกับตนเอง “แต่ดี้ขอบอกคุณพ่อไว้เลยนะคะ ว่ายังไงดี้ก็ไม่มีทางรู้สึกขอบคุณขี้ข้าในบ้านอย่างมันแน่ค่ะ”