บทที่ 40 หมดเวลาไว้ทุกข์

“งั้นจะ…” 

ยังพูดไม่ทันจบประโยค แทนคุณก็โน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากของเธอเบาๆ กลีบปากอุ่นสัมผัสเพียงครู่เดียวแล้วผละออก เหมือนตั้งใจจูบเพียงเพื่อแกล้งให้คนตรงหน้าเขินมากกว่าจะเร่งเร้าอะไร

หญิงสาวยืนอึ้ง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แก้มทั้งสองข้างค่อยๆ แดงจัดลามไปถึงใบ...