บทที่ 52 ไม่ใช่เด็กอ่าง

เส้นไหมนิ่งไปทั้งตัว ดวงตากะพริบปริบๆ เหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ก่อนยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง “ฉันเนี่ยนะ”

“ก็ใช่”

“ใครบอกคุณ”

“ก็หลังกลับจากงานศพ ผมเห็นคุณเดินเข้าซอยนั้น”

คำตอบสั้นๆ ทำเอาเส้นไหมยกมือกุมหน้าผาก หลุดหัวเราะออกมาทั้งที่เมื่อครู่ยังร้องไห้ “โอ๊ย…หัวจะปวด”

เธอส่ายหน้าช้าๆ แล้วเงยหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ