บทที่ 72 เสียลูก

‘ลูก…ลูกจ๋า’ ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในหัวทำให้เธอน้ำตาไหลไม่หยุด

‘แม่ขอโทษ…’

เธอไม่กล้ามอง ไม่กล้ารับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่กล้าคิดว่าตัวเองกำลังสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกที่กึ่งกลางร่างคือของเหลวอุ่นๆ ไหลซึมออกมาอย่างเชื่องช้า 

“เลือดมันออกแล้ว ทำต่อ! อย่าหยุด เอาให้แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ