บทที่ 8 ถูกขายต่อ

เธอรีบปาดน้ำตาแล้วยกแก้วเหล้าบนโต๊ะมาสาดใส่หน้าโอฬาร ม่านดาวที่หาญกล้าเพราะฤทธิ์เหล้าตกใจจนปล่อยแก้วหลุดมือหล่นแตกอยู่บนพื้น “ดะ…ดาว”

“ท่าทางหงิมๆ ที่แท้ก็กล้าไม่เบา” โอฬารยิ้มคล้ายว่าจะถูกใจที่เห็นว่าม่านดาวก็มีมุมที่พร้อมจะสู้อยู่บ้าง “นี่แหละถึงจะสนุก”

“จริงเลยเสี่ย ถ้ายอมอย่างเดียว ไม่ได้ปราบพยศมันก็ไม่มีสีสัน” เสี่ยอ๋าหัวเราะออกมา เมื่อเห็นว่าเสี่ยโตเริ่มอารมณ์เย็นลง และมองว่าสิ่งที่ม่านดาวทำเป็นเพียงลูกล่อลูกชน

“จับนิดหน่อย อีกหน่อยหนูดาวก็ต้องเป็นเมียเสี่ยแล้วหน่า นะจ๊ะ” โอฬารใช้มือโอบรัดพยายามอุ้มม่านดาวขึ้นมานั่งตัก

ม่านดาวนั่งตัวแข็งอยู่บนตักโอฬาร ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว แม้แรงจะเริ่มถดถอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่มือทั้งสองข้างก็ยังพยายามปัดป้องมือใหญ่ที่ลูบไล้ไม่หยุด

“อยู่นิ่งๆ สิ” เสี่ยโตพยายามซุกไซ้ซอกคอ

“ปล่อยดาวนะคะ…ดาวอายคน”

หญิงสาวเบือนหน้าหนี พยายามดันอกหนาออกห่าง ทว่ากลับยิ่งทำให้โอฬารหงุดหงิด

“พอได้แล้ว!” เสี่ยโตกระชากแขนม่านดาวให้ลุกจากตักอย่างแรง “กูหมดอารมณ์เล่นกับมึงแล้ว”

ม่านดาวเซจนแทบล้ม ก่อนจะถูกลากลงจากชั้นลอยท่ามกลางสายตาของคนทั้งโต๊ะที่ได้แต่มองตาม แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือไปยุ่งเกี่ยว เพราะนักเที่ยวต่างรู้ดีว่านอกจากการเป็นหุ้นส่วนแล้ว เสี่ยโตคนนี้ยังเป็นเบื้องหลังอิทธิพลมืดทั้งในและนอกประเทศ

โอฬารกดโทรศัพท์หาโชคทันทีที่ลากตัวม่านดาวออกมาหน้าไนท์คลับได้ “เอารถมารับหน้าคลับ” เขาตัดสายแล้วหันมาจิกแขนหญิงสาวไว้แน่น 

“เดี๋ยวกูจะพามึงไปดัดนิสัยที่โรงแรม หนูดงหนูดาวอะไร อย่างมึงต้องเรียกว่าอีดาว”

ม่านดาวเบิกตากว้าง รีบส่ายหน้า “ไม่… ดาวไม่ไป…”

เพียะ!

ฝ่ามือหนักฟาดลงบนแก้มขาวจนหน้าหัน ริมฝีปากแตกเป็นรอยเลือด หญิงสาวถึงกับทรุดฮวบ มือยกกุมแก้มที่แสบร้อน น้ำตาไหลพราก

“ร้องอะไรนัก!”

โอฬารบีบคางม่านดาวจนครางหงิงออกมาเพราะความเจ็บปวด “จะ…เจ็บ อ๊ะ”

“ซื้อมาแพงขนาดมึง ถ้าไม่เลิกฤทธิ์เยอะ ก็ต้องเจอไม้แข็ง” เขาผลักร่างบางจนเซ “ผัวก็มีมาก่อน จะเล่นตัวทำไม” น้ำเสียงของโอฬารเต็มไปด้วยความรำคาญ

“ดาวขอโทษค่ะ เสี่ยรอตอนแต่งงานเถอะนะคะ โอ๊ย” ม่านดาวร้องเพราะถูกบีบแรงขึ้น “ดาวขอเวลาทำใจนะคะ ฮึก”

“ไม่โว๊ย ทำนิดหน่อยก็สนุกอยู่หรอก…แต่มากไปกูรำคาญ”

ม่านดาวไม่ได้ตอบอีก ร่างบางค่อยๆ อ่อนแรงลง เปลือกตาปิดลง ก่อนสติจะดับวูบเพราะฤทธิ์สุรา ความตกใจ และแรงตบเมื่อครู่

.

.

.

ด้านหน้าไนท์คลับ แทนคุณยังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่เดิม ควันสีขาวลอยคลุ้งปะปนกับอากาศยามค่ำคืน เมื่อเห็นโอฬารดึงร่างไร้สติของม่านดาวขึ้นมาโอบไว้ หัวใจเขาก็เหมือนถูกบีบรัด แต่ภาพทั้งหมดกลับยิ่งตอกย้ำความเข้าใจผิด เธอบอกเลิกเขา…เพื่อมาอยู่กับผู้ชายแก่ที่ใช้เงินซื้อเธอ

ริมฝีปากชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย็น ก่อนเดินเข้าไปหา “ถ้าจัดการยาก…” เขาเหลือบมองม่านดาวที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย

“เสี่ยขายผมต่อไหมล่ะ”

โอฬารเลิกคิ้วอย่างสนใจ “หนุ่มๆ อย่างเราจะซื้อไหวเหรอ” เขาหัวเราะ

“ฤทธิ์เยอะแบบนี้น่ะ พ่อแม่เขาขายมาแพงนะ”

แทนคุณแสร้งหัวเราะตาม ก่อนยื่นมือไปจับปลายคางม่านดาวให้เงยขึ้น ปัดผมบนใบหน้าหวานออก เขายังฝันถึงทุกค่ำคืนว่าได้เห็นเธอใส่ชุดเจ้าสาวเป็นเจ้าหญิงของเขาเพียงผู้เดียว เมื่อหมดสิ้นสิ่งปิดบังเล้วใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวปรากฏชัด ดวงตาปิดสนิท รอยแดงของฝ่ามือบนแก้มยังเห็นได้ชัด หัวใจเขาวูบไหวด้วยความเป็นห่วงอยู่ชั่วขณะ

แต่เพียงเสี้ยววินาที…ความเคียดแค้นก็กลับเข้าครอบงำอีกครั้ง

“เสี่ยซื้อมาเท่าไหร่ล่ะ” เขาปล่อยมือออก ยิ้มเหมือนไม่ทุกข์ร้อน “เดี๋ยวผมบวกให้”

สายตาคมกริบมองหญิงสาวอย่างท้าทาย “ดื้อๆ แบบนี้…ผมชอบ”

โอฬารหัวเราะลั่น “ไอ้หนุ่มยังมีแรงปราบน่ะสิ เสี่ยก็ชอบ แต่ไปๆ มาๆ คงจะฝืนไม่ไหว” ชายร่างอ้วนคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโก่งราคาสูงลิบ

“เจ็ดร้อยล้าน”

แทนคุณถึงกับนิ่งไป แม้จะบอกว่าตัดขาดกับพ่อ แต่เงินในบัญชีส่วนตัวที่แม่เคยให้ไว้ก็มีสองร้อยกว่าล้าน ที่เหลือก็กระจายอยู่ตามพอร์ตการลงทุน ไม่คุ้มที่จะเทขายออกมาซื้อคน

โอฬารยักไหล่ “อย่าเพิ่งกลัวไม่คุ้ม ของแบบนี้ ไม่ได้มีแค่ตัวผู้หญิง”

“ผมได้ธุรกิจ ได้บ้าน ได้ผลประโยชน์หลายอย่าง ที่ดินตรงตัวบ้านอย่างน้อยต้องมีสี่ห้าร้อยล้านถ้าคุณไม่รีบขายเกินไป”

“แต่เสี่ยซื้อมาคงไม่ถึงเจ็ดร้อยล้าน”

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าจะเอา…ก็ราคานี้ ถึงหวงตัวไปหน่อย แต่ก็สวยใช้ได้ ปล้ำสักสี่ห้ารอบก็คงหาย”

แทนคุณกัดฟันสูดลมหายใจไม่ให้ตัวเองต่อยหน้า ไอ่แก่ที่กล้าพูดเต็มปากว่าจะข่มขืนผู้หญิง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกทันที ปลายสายรับในไม่กี่อึดใจ

“คุณพ่อครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ถ้าผมยอมกลับไป…”

“อะไรพ่อก็ยอม ขอแค่แกกลับมา”

“งั้น…คุณพ่อให้ผมเจ็ดร้อยล้านได้ไหมครับ”

ปลายสายเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบรับโดยไม่ลังเล “ได้ พ่อสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว และที่ผ่านมาก็ไม่เคยทำ แกเชื่อพ่อนะ” 

แทนคุณหลับตาสั้นๆ “ครับ”

เมื่อวางสาย เขาหันกลับมาหาโอฬารนิ่ง “ตกลง” มืออีกข้างเอื้อมไปคิดจะดึงม่านดาวเข้าหาตัวเแง

โอฬารยิ้มกว้างทันที “แหม แต่เสี่ยจะมั่นใจได้ยังไง ไม่ใช่ว่าเอาไปแล้วจะเบี้ยวเสี่ยนะ”

“ผมไม่โกงเสี่ยหรอก” แทนคุณหยิบบัตรประชาชนขึ้นมาให้เสี่ยโตดู

“แทนคุณ อมรเวช ลูกชายคุณคณิศนั่นเอง ฮ่าๆ” โอฬารหัวเราะลั่น “หนูดาวนี่เสน่ห์แรงจริงๆ น่าเสียดาย” เขาทำทีจะหอมแก้มม่านดาวทิ้งท้าย

แต่แทนคุณยกนิ้วขึ้นเป็นเชิงห้าม “มีข้อแม้”

“ว่ามา”

“ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเปลี่ยนเจ้าหนี้” ชายหนุ่มสบตาอีกฝ่ายที่ทำท่าทีสับสน “งานแต่งจัดเหมือนเดิมทุกอย่าง ผมจะไปรับเจ้าสาวจากห้องหอเอง”