บทที่ 39 อดีตที่ตามหลอกหลอน NC

“เตยจ๋า... ยอมพี่เถอะนะ คิดถึงความหลังของเราสองคนสิ พี่ขอนิดเดียว นึกว่าสงสารพี่นะเตย...”

“ไม่! ปล่อยฉัน! ไอ้คนสารเลว!” เตยหอมสะอื้นไห้ เบี่ยงใบหน้าหวานหลบหลีกริมฝีปากและสันจมูกน่ารังเกียจขยะแขยงที่พยายามจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ แต่ตอนนี้เธอจุกจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนใด ๆ ได้อีกเลย ได้แต่เบียด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ