บทที่ 37 หดหู่
ตอนที่37 หดหู่
“ผมอยากมาขอโทษคุณ” คุณดิหลกเอ่ยขึ้นกับบัวชมพูอย่างรู้สึกผิดและติดค้างต่อเธออย่างมากกับสิ่งที่เขาเคยทำต่อผู้หญิงตรงหน้าอย่างเลวทราม
“ถ้าคุณอยากให้ฉันให้อภัยคุณ ฉันขอแค่อย่างเดียวค่ะ ให้ต่างคนต่างอยู่ อยู่อย่างคนไม่รู้จักกัน” คุณบัวชมพูได้ยินแบบนั้นก็ไม่คาดหวังอะไรนอกจากพูดสิ่งที่ต้อง...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 ทาส
2. บทที่ 2 เจ้านาย
3. บทที่ 3 ไม่ชิน
4. บทที่ 4 เรื่องเข้าใจผิด
5. บทที่ 5 ไร้ศักดิ์ศรี
6. บทที่ 6 พอใจ
7. บทที่ 7 สภาพแย่กว่า...
8. บทที่ 8 ดูถูก
9. บทที่ 9 เจ็บไม่ต่าง
10. บทที่ 10 เอาชนะ
11. บทที่ 11 ไม่อยากเจอ
12. บทที่ 12 แปลกไป
13. บทที่ 13 มองคนไม่ผิด
14. บทที่ 14 รัก
15. บทที่ 15 ไม่ได้ตั้งใจ
16. บทที่ 16 ท้อง
17. บทที่ 17 รอ
18. บทที่ 18 น้อยใจ
19. บทที่ 19 โดนยา
20. บทที่ 20 หายไปจากโลก
21. บทที่ 21 หลอกตัวเอง
22. บทที่ 22 คนกลาง
23. บทที่ 23 สามคน
24. บทที่ 24 อยู่เงียบๆ
25. บทที่ 25 ผลที่ออก
26. บทที่ 26 ไม่มีอะไรเหมือนเดิม
27. บทที่ 27 การกระทำของตัวเอง
28. บทที่ 28 ครอบครัว
29. บทที่ 29 หย่า
30. บทที่ 30 ความจริง
31. บทที่ 31 ปรับความเข้าใจ
32. บทที่ 32 ทำลาย
33. บทที่ 33 จบเรื่องนี้
34. บทที่ 34 จงใจ
35. บทที่ 35 ฝีมือรมิตา
36. บทที่ 36 คิดผิด
37. บทที่ 37 หดหู่
38. บทที่ 38 จบ
39. บทที่ 39 พิเศษ1
40. บทที่ 40 พิเศษ2
41. บทที่ 41 ส่งท้าย
ย่อ
ขยาย
