บทที่ 11 ตอนที่11 ดวงตาแข็งกร้าว
ตอนที่11
ดวงตาแข็งกร้าว
หลังงานเลี้ยงช่วงค่ำเริ่มขึ้น เพลงพิณถูกพาไปเปลี่ยนเป็นชุดเจ้าสาวอีกชุดที่เบาลงเพื่อเดินทักทายแขก ความเหนื่อยล้าสะสมจนขาแทบไม่มีแรง แต่เธอยังต้องยิ้ม ยิ้มให้แขก ยิ้มให้กล้อง ยิ้มให้ครอบครัว
ยิ้มให้ธีธัชทั้งที่ใจเหมือนกำลังจมลงเรื่อย ๆ
ขณะเดินผ่านทางเดินด้านข้างห้องจัดเลี้ยงเพื่อไปห้องน้ำ เธอบอกทีมงานว่าอยากอยู่คนเดียวสักครู่ แต่ทันทีที่เลี้ยวพ้นมุมเสา ร่างของเธอก็แข็งค้าง
รามิลยืนอยู่ตรงนั้นเขายืนพิงผนังด้วยท่าทีสบาย ๆ เหมือนแขกคนหนึ่งที่มางานเลี้ยงตามปกติ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาจับจ้องเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“เจ้าสาวของธีธัชสวยกว่าที่คิดนะ”เสียงของเขานุ่ม แต่ทำให้เพลงพิณหนาวไปทั้งตัว เธอก้าวถอยหลังทันที
“คุณเข้ามาได้ยังไง”
รามิลหัวเราะเบา ๆ“งานใหญ่ขนาดนี้ แขกเยอะขนาดนี้ คิดว่าฉันเข้ามายากมากหรือไง”
เพลงพิณกำมือแน่น“ออกไปจากงานของฉัน”
“งานของเธอ?”เขาทวนคำอย่างเยาะหยัน ก่อนเดินเข้ามาหนึ่งก้าว
“หรือควรเรียกว่างานแสดงละครของเธอดี เพลงพิณ”
หญิงสาวถอยอีกก้าว แผ่นหลังเกือบชนผนัง
“อย่าเข้ามา”
รามิลหยุดเดิน แต่รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้า
“กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ เมื่อก่อนเธอเคยวิ่งเข้ามากอดฉันก่อนด้วยซ้ำ”
เพลงพิณเจ็บแปลบกับคำพูดนั้น แต่เธอพยายามยืนให้มั่นคง
“เมื่อก่อนฉันโง่ค่ะ”ดวงตาของรามิลเย็นลงทันที
“เพลง”เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ เตือนให้รู้ว่าไม่พอใจแต่ครั้งนี้เพลงพิณไม่ยอมเงียบ
“ฉันเคยโง่ที่คิดว่าการควบคุมคือความรัก เคยโง่ที่คิดว่าการข่มขู่คือความห่วงใย เคยโง่ที่ปล่อยให้คุณทำให้ฉันรู้สึกไม่มีค่า”เสียงของเธอสั่น แต่ทุกคำชัดเจน
“แต่วันนี้ฉันไม่อยากโง่อีกแล้ว”
รามิลมองเธอนิ่ง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อย
“เพราะธีธัชใช่ไหม”เพลงพิณเม้มริมฝีปาก
“ไม่เกี่ยวกับเขา”
“เกี่ยวสิ”
รามิลยิ้มเย็น“ถ้าไม่มีมัน เธอจะกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ”
เขาก้าวเข้ามาอีกนิด“เธอคิดว่ามันจะปกป้องเธอได้จริง ๆ หรือเพลง ผู้ชายอย่างธีธัชน่ะรักศักดิ์ศรีตัวเองยิ่งกว่าอะไร ถ้ามันรู้ว่าเมียมันเคยเป็นแฟนศัตรู มันจะมองเธอยังไง”
เพลงพิณหน้าซีดลง รามิลเห็นแล้วเหมือนได้ชัยชนะ เขายิ้มกว้างขึ้น
“มันจะรู้สึกว่าเธอหลอกมัน”
“ฉันไม่ได้หลอก”เพลงพิณพูดเสียงสั่น
“ฉันแค่ยังไม่ได้บอก”
“ต่างกันตรงไหน”คำถามนั้นเหมือนมีดแทงลงกลางใจ
เพลงพิณพูดไม่ออก รามิลก้มหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย น้ำเสียงลดต่ำลงจนเหมือนกระซิบ
“ฉันจะรอดูนะ ว่าวันที่ธีธัชรู้ความจริง ผู้ชายที่แสนดีของเธอจะยังมองเธอเหมือนเจ้าสาวคนสำคัญ หรือจะมองเธอเป็นของเหลือจากศัตรู”
“หยุดนะ!”เสียงของเพลงพิณแตกพร่า น้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
รามิลยิ้มอย่างพอใจก่อนเสียงฝีเท้าหนึ่งจะดังขึ้นจากด้านหลัง
“เพลงพิณ”เสียงทุ้มคุ้นเคยทำให้ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน
ธีธัชยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขานิ่งมาก ดวงตาคมมองมาที่เพลงพิณก่อนเลื่อนไปยังรามิล
