บทที่ 4 ตอนที่4 เกรงใจ

ตอนที่4

เกรงใจ

สิบโมงเช้าวันต่อมา ธีธัชมารับตรงเวลาจนเพลงพิณรู้สึกเกรงใจ เขาจอดรถอยู่หน้าคอนโด ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีเข้มดูเรียบง่ายกว่าวันก่อน แต่ความสุขุมแบบผู้ชายที่คุ้นเคยกับการควบคุมทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน

เมื่อเห็นเธอเดินออกมา เขาก็ลงจากรถและเปิดประตูให้เหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติ

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

ธีธัชทักเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอเคยกลัว

เพลงพิณยิ้มบาง ๆ“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ขอโทษนะคะที่ให้รอ”

เธอพูดอย่างสุภาพ มือเล็กจับสายกระเป๋าแน่นโดยไม่รู้ตัว“ผมเพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

เขาตอบ ก่อนปรายตามองใบหน้าเธอชั่วครู่

“คุณนอนน้อยหรือเปล่า”

เพลงพิณชะงักเล็กน้อย“ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

เธอพยายามยิ้มกลบเกลื่อน แต่ดวงตาใต้รอยแต่งหน้าอ่อน ๆ ยังมีร่องรอยอ่อนล้าชัดเจน

ธีธัชมองเธอเงียบ ๆ สองวินาที ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มลงกว่าปกติ

“ไม่มากครับ แค่เหมือนคนร้องไห้มา” ประโยคนั้นทำให้หัวใจของเพลงพิณกระตุก

เธอรีบหลบตาเขาทันที“เมื่อคืนดูหนังเศร้าน่ะค่ะ”

หญิงสาวโกหกออกไปอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าเรื่องโกหกเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้กำลังพอกพูนขึ้นทีละชั้นเหมือนกำแพงที่วันหนึ่งอาจถล่มลงมาทับพวกเขาทั้งคู่

ธีธัชไม่ได้ซักต่อ เขาเพียงพยักหน้าแล้วปิดประตูรถให้ ก่อนเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ

ภายในรถกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ มันไม่ฉุน แต่ให้ความรู้สึกสะอาด สุขุม และห่างไกลเหมือนเจ้าของรถ

เพลงพิณนั่งตัวตรง พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด

“วันนี้เราจะไปที่ร้านแหวนของคนรู้จักแม่ผม เขาจัดแบบไว้ให้เลือกหลายแบบ ถ้าคุณไม่ชอบ เราไปดูร้านอื่นต่อได้”

ธีธัชพูดขณะขับรถออกจากหน้าคอนโด น้ำเสียงของเขาเป็นงานเป็นการเหมือนกำลังคุยเรื่องสัญญาธุรกิจมากกว่าแหวนแต่งงาน

เพลงพิณพยักหน้าเบา ๆ “แบบไหนก็ได้ค่ะ ฉันไม่เรื่องมาก”คำตอบนั้นทำให้ธีธัชเหลือบมองเธอ

“งานแต่งของคุณเองนะเพลงพิณ”เขาเรียกชื่อเต็มของเธอเป็นครั้งแรกอย่างเป็นธรรมชาติ

หญิงสาวนิ่งไปนิดหนึ่งกับน้ำเสียงนั้น ก่อนตอบเสียงเบา

“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันไม่อยากทำให้ใครลำบาก”

คิ้วของธีธัชขยับเล็กน้อย“การเลือกของที่คุณต้องใส่ไปทั้งชีวิต ไม่ใช่การทำให้ใครลำบาก”

เขาพูดเรียบ ๆ แต่ประโยคนั้นกลับมีน้ำหนักมากพอให้เพลงพิณหันไปมองเขา

ธีธัชยังมองถนนตรงหน้า แววตานิ่งสงบเหมือนเดิม

“ถ้าเราต้องแต่งงานกันจริง ๆ อย่างน้อยสิ่งที่เกี่ยวกับคุณก็ควรเป็นสิ่งที่คุณชอบ ไม่ใช่สิ่งที่คุณยอมเพราะเกรงใจ”

เพลงพิณพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่คุ้นกับการมีใครสนใจว่าเธอชอบอะไรจริง ๆตลอดเวลาที่คบกับรามิล เขาชอบตัดสินใจแทนเธอทุกอย่าง ชุดที่ใส่

เพื่อนที่ควรคบ งานที่ควรทำแม้แต่คำตอบที่เธอควรพูดต่อหน้าคนอื่น

“เพลงเหมาะกับแบบนี้มากกว่า”

“อย่าเลือกเองเลย เธอไม่ค่อยมีรสนิยม”

“เชื่อฉันสิ ฉันรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเธอ”

ธีธัชไม่ได้พูดแบบนั้น เขาไม่ได้สั่งเขาแค่บอกว่าเธอควรเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ แค่นั้นเองแต่ทำไมถึงทำให้เธออยากร้องไห้

“ขอบคุณนะคะ”เพลงพิณพูดเบา ๆ

ธีธัชเหลือบมองเธออีกครั้ง“คุณขอบคุณผมบ่อยมาก”

เขาพูดคล้ายจะตำหนิ แต่แววตาไม่ได้แข็งกร้าว

เพลงพิณยิ้มจาง ๆ

“อาจเพราะฉันไม่ค่อยคุ้นกับการได้รับอะไรโดยไม่ต้องแลกกับอะไรค่ะ”ประโยคนั้นหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด

เธอชะงักทันทีเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

รถเงียบลงอย่างกะทันหัน

ธีธัชไม่ได้ตอบทันที แต่เพลงพิณรู้สึกได้ว่าเขากำลังคิดตามคำพูดของเธอ“คุณเคยต้องแลกอะไรบ่อยหรือครับ”เขาถามเสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจน

เพลงพิณรีบส่ายหน้า“เปล่าค่ะ ฉันแค่พูดไปเรื่อย” เธอตอบพลางหันไปมองนอกหน้าต่าง                     หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ธีธัชเงียบไปอีกครั้ง และความเงียบนั้นทำให้เพลงพิณยิ่งรู้สึกผิด เธอไม่รู้เลยว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่ต้องใช้ความกล้ามากถึงเพียงนี้

ร้านแหวนตั้งอยู่ในห้างหรูย่านกลางเมือง ภายในตกแต่งด้วยโทนสีขาวทอง แสงไฟนวลสะท้อนกับกระจกโชว์เครื่องประดับจนทุกอย่างระยิบระยับเหมือนโลกอีกใบ พนักงานต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนเชิญไปนั่งในห้องรับรองส่วนตัว

“คุณธีธัช คุณเพลงพิณ แบบแหวนที่คุณผู้หญิงเลือกไว้เบื้องต้นอยู่ในถาดนี้นะคะ มีทั้งแบบเรียบ แบบประดับเพชรเม็ดเล็ก และแบบสั่งทำเฉพาะค่ะ”

พนักงานสาววางถาดกำมะหยี่ลงตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

เพลงพิณมองแหวนหลายวงตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูกทุกวงสวยเกินไปและแพงเกินกว่าที่เธอจะกล้าแตะ

ธีธัชเห็นท่าทางลังเลของเธอ จึงเอ่ยขึ้น

“ลองดูแบบที่คุณชอบก่อน”เขาพูดพร้อมเลื่อนถาดแหวนเข้ามาใกล้เธอ