บทที่ 1 1

สายหมอกยามเช้าของฤดูหนาวในจังหวัดเชียงใหม่ยังคงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมยอดหญ้าและทิวไม้สองข้างทาง รถกระบะรับจ้างคันเก่าที่บรรทุกสัมภาระมาเต็มท้ายรถค่อยๆ ชะลอความเร็วลง เสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำรามกระหึ่มขณะไต่ระดับไปตามถนนลูกรังสายเล็กๆ ที่ทอดยาวลึกเข้ามาในหุบเขาท้ายหมู่บ้าน ห่างไกลจากความวุ่นวายของตัวเมืองและถนนสายหลักอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องโดยสารที่ค่อนข้างแคบ ม่านไหม พิชญา หญิงสาววัยยี่สิบเก้าปีประคองร่างอวบอิ่มของลูกสาวตัวน้อยไว้บนตัก ดวงตาคู่สวยทอดมองทิวทัศน์คุ้นตาผ่านกระจกหน้าต่างที่ลดลงครึ่งบาน ลมหนาวพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้าหวานละมุนที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม แม้จะมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามคืนจากกรุงเทพมหานคร แต่แววตาของเธอกลับฉายชัดถึงความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

ในอ้อมแขนของเธอ เด็กหญิงตัวกลมแก้มยุ้ยกำลังชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายวาววับ จมูกเล็กๆ เชิดรั้นฟุดฟิดสูดกลิ่นดินและกลิ่นใบไม้สดชื่นเข้าไปเต็มปอด

"แม่ไหมขา ดูนกตัวนั้นสิคะ ตัวสีเหลืองๆ เกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้วย!" เสียงใสแจ๋วราวกับกระดิ่งเงินเจื้อยแจ้วขึ้นมา พร้อมกับนิ้วป้อมๆ ที่ชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง

"ไหนคะ โอ้โห... สวยจังเลยลูก เขาเรียกว่านกขมิ้นค่ะข้าวหอม" ม่านไหมตอบลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเมื่อรถกระดอนผ่านหลุมบ่อเล็กๆ

"นกขมิ้นมาต้อนรับข้าวหอมแน่ๆ เลยค่ะ" เด็กหญิงข้าวหอมหันมายิ้มตาหยีจนแก้มป่องๆ ดันขึ้นเป็นก้อนกลมน่าฟัด ผมหน้าม้าที่ม่านไหมเพิ่งเล็มให้เมื่อวันก่อนเต่อขึ้นเหนือคิ้ว ยิ่งทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มดูทะเล้นและน่าเอ็นดูจนคนเป็นแม่ต้องก้มลงกดจมูกหอมแก้มนุ่มๆ นั้นฟอดใหญ่

"ใช่แล้วค่ะ นกขมิ้นมาต้อนรับคนเก่งของแม่ไงคะ"

"ใกล้ถึงแล้วเน้ออีหนู พ้นโค้งต้นฉำฉาข้างหน้านี้ก็ถึงบ้านแม่อุ๊ยสายแล้ว" ลุงคำ คนขับรถกระบะรับจ้างวัยหกสิบกว่าปีที่เป็นคนพื้นที่เอ่ยแทรกขึ้นด้วยสำเนียงคำเมืองปนภาษากลางอย่างใจดี แกเหลือบมองสองแม่ลูกผ่านกระจกมองหลังด้วยความเอ็นดู "ไม่ได้กลับมาเสียหลายปีเลยนะหนูไหม ตั้งแต่งานศพแม่อุ๊ยเมื่อปีกลาย บ้านช่องอาจจะรกหน่อยเน้อ ช่วงหน้าฝนที่ผ่านมาหญ้ามันขึ้นไวแต๊ๆ"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะลุงคำ เดี๋ยวไหมค่อยๆ ถางค่อยๆ เก็บกวาดเอาค่ะ แค่บ้านไม่พังลงมาก็ดีใจแล้ว" ม่านไหมยิ้มบางๆ ตอบกลับอย่างสุภาพ

"บ้านไม้สักทั้งหลัง แม่อุ๊ยแกดูแลอย่างดี จะไปพังง่ายๆ ได้ยังไงเล่า" ลุงคำหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายผ่านต้นฉำฉาขนาดใหญ่ แล้วเหยียบเบรกเมื่อมาถึงหน้ารั้วไม้ระแนงสีขาวที่บัดนี้สีหลุดร่อนไปตามกาลเวลา เถาตำลึงและดอกอัญชันป่าเลื้อยพันกันจนแทบมองไม่เห็นป้ายไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่สลักคำว่า บ้านสวนยายสาย

"ถึงแล้วเน้อ เดี๋ยวลุงช่วยขนของลงไปไว้หน้าเฮือนให้"

"ขอบคุณมากนะคะลุงคำ เดี๋ยวไหมช่วยยกค่ะ"

ม่านไหมเปิดประตูรถก้าวลงมายืนบนพื้นดินชื้นน้ำค้าง ก่อนจะหันไปอุ้มลูกสาวลงมาวางอย่างทะนุถนอม ทันทีที่เท้าเล็กๆ ในรองเท้าผ้าใบคู่จิ๋วแตะพื้นดิน ข้าวหอมก็ชูสองแขนขึ้นฟ้า หมุนตัวไปรอบๆ อย่างเริงร่า

"เย้! ถึงบ้านคุณยายทวดแล้ว! กว้างจังเลยค่ะแม่ไหม มีต้นมะม่วงต้นเบ้อเริ่มเลย ข้าวหอมจะวิ่งเล่นให้ทั่วเลยค่ะ!"

"วิ่งได้ค่ะลูก แต่อย่าเพิ่งวิ่งไปไกลนะ รอให้แม่กับคุณตาคำขนของเสร็จก่อนนะคะ"

"รับทราบค่ะ!" เด็กหญิงวัยสามขวบกว่าทำท่าตะเบ๊ะเลียนแบบการ์ตูนที่ชอบดูอย่างแข็งขัน เรียกรอยยิ้มจากทั้งม่านไหมและลุงคำได้เป็นอย่างดี

ม่านไหมเดินไปผลักประตูรั้วไม้ที่ส่งเสียงเอียดอาดให้เปิดออก ภาพบ้านไม้สักสองชั้นหลังกะทัดรัดที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาต้นมะม่วงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า แม้ใบไม้แห้งจะร่วงหล่นเกลื่อนลานดิน และมีหยากไย่เกาะตามชายคาอยู่บ้าง แต่โครงสร้างบ้านยังคงแข็งแรงและอบอวลไปด้วยความอบอุ่นในวัยเด็กที่เธอคุ้นเคย

ที่นี่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ยายทิ้งไว้ให้ และเป็นที่พึ่งพิงแห่งเดียวที่ม่านไหมตัดสินใจพาลูกสาวกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ หลังจากต้องกัดฟันสู้ชีวิตอยู่ในห้องเช่าแคบๆ ที่กรุงเทพฯ มาเนิ่นนาน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรับจ้างทำขนมเค้กและคุกกี้ส่งตามร้านกาแฟ อดหลับอดนอนหน้าเตาอบร้อนๆ ทั้งที่ต้องกระเตงลูกน้อยไปด้วยทุกที่ เธอเก็บหอมรอมริบเงินทุกบาททุกสตางค์ด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา จนในที่สุดก็พอมีทุนรอนก้อนเล็กๆ สำหรับนำมารีโนเวตชั้นล่างของบ้านยายให้กลายเป็นร้านเบเกอรีโฮมเมดเล็กๆ ตามที่เคยฝันไว้

ที่สำคัญที่สุด บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในซอยตันท้ายหมู่บ้านที่เงียบสงบ ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลวรเดชซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าอาณาจักรติดถนนหลวงสายหลักออกไปหลายกิโลเมตรหากต้องขับรถอ้อมถนนรอบนอก ม่านไหมจึงเชื่อมั่นมาตลอดว่ามุมเล็กๆ ท้ายหุบเขาแห่งนี้จะปลอดภัย และไม่มีวันโคจรไปพบกับผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีก

บทถัดไป